Strona główna » Nowa Zelandia » Nowa Zelandia

6 marzec 2001

Pozegnanie z nasza Carmen, u ktorej spedzilismy tyle czasu. Z dziecmi - Carmina i szalonym Felipe. Oraz gosposia Olga, ktora mowi, ze bedzie jej nas brakowac. Nam tez... W centrum Valparaiso kupujemy po raz ostatni siatke winogron i brzoskwin, po czym... lapiemy dwa ostatnie stopy na tym kontynencie. TIR dowozi nas do rozjazdu, tuz przed Santiago, zaraz potem mniejsza ciezarowka prosto na lotnisko. Tu Chopin zostawia mnie z plecakami i jedzie do centrum miasta, do ambasady nowozelandzkiej odebrac nasze paszporty z wizami. Bez nich ciezko poleciec. Obiecali w ambasadzie, ze wiza bedzie, do odebrania dzisiaj. Siedze wiec na lotnisku i czekam na Chopina, paszporty i wizy. Mamy jeszcze troche czasu, bo pierwszy samolot odlatuje o 19:05. Pierwszy, bo lecimy dwoma. Najpierw do Buenos Aires (w zupelnie przeciwnym kierunku), tam, tuz przed polnoca przesiadka na drugi samolot - juz prosto do Auckland. W drodze do Buenos Aires:

Dopiero co wystartowalismy, wzbijalismy sie mozolnie na 12,5 km, zdazylam tylko pstryknac ze trzy zdjecia niesamowitym, oswietlonym wieczornym swiatlem Andom. Zaserwowali przekaski (wybralismy dwa rozne rodzaje posilku - jeden weganski, drugi na bazie swiezych owocow) i juz zaczynamy zmniejszac wysokosc. Oglaszaja, ze za 25 minut ladowanie na miedzynarodowym lotnisku Buenos Aires. Znowu Argentyna.

Nowa Zelandia

Kinga
2005-07-01 18:30:21

Wyświetlono razy (ostatnio: ) Rating 5/5

Ocena 5.00 z 5.00. 1 głosów oddanych

/> 7 czerwiec 2001
"I still haven't decided what I want to do when I grow up" (Ciagle jeszcze nie zdecydowalem, co chce robic, jak dorosne) - stwierdza nasz 75-letni kapitan, po tym, jak pyta mnie i Chopina, czy wiemy co chcemy robic w zyciu, kiedy skonczymy te podroz. Wiele ludzi nas o to pyta, ale musimy ich rozczarowac - nie, nie wiemy. I nie czujemy potrzeby wiedziec. To dosyc daleka przyszlosc. Po co ja sobie zawezac, zamiast byc otwartym na rozne mozliwosci? Mike zgadza sie ze mna, ze zycie jest znacznie ciekawsze, kedy nie ma sie go calego z gory zaplanowanego. Podczas kiedy wiele ludzi w jego wieku spedza smutna emeryture przed telewozorem, nasz kapitan, ciegle zdrowy, zahartowany i sprawny zegluje po oceanach swiata, pisze, projektuje. Na swoim nowoczesnym laptopie projektuje jacht, ktory zamierza zbudowac i zeglowac nim kiedy bedzie mial 85 lat.
My - jesli chodzi o planowanie - planujemy zrobic makaron z sosem pomidorowym na kolacje.

8 czerwiec 2001
Zeglujemy poprzez "very confused waters" (bardzo zamieszane wody). Mike wyjasnia nam, ze niezaleznie od wiatru nakladaja sie na siebie kilka rodzajow fal: jedne z antarktycznego poludnia, inne spowodowane sztormem gdzies po drugiej stronie Pacyfiku, inne jeszcze jako rezultat lokalnych pradow i wiatrow, a wszystkie nakladaja sie na siebie bez zadnego rytmu i porzadku, na tym akurat fragmencie oceanu, gdzie jestesmy. Dlatego, poddajac sie lagodnie nieprzewidywalnym falom, plyniemy tak powoli. Juz caly tydzien na wodzie. Wydarzenie dzisiejszego dnia - wieczorem laduje nam na pokladzie latajaca ryba - z niesamowitymi, ptasiowygladajacymi skrzydlami. Ma szczescie, ze laduje na naszym akurat pokladzie i w zwiazku z tym nie konczy na patelni, a z powrotem w oceanie. Nie to, zeby bylo duze niebezpieczenstwo wyladowania na innym, mniej przyjaznym pokladzie - od kilku dni nie spotkalimy w zasiegu wzroku zadnego innego plywajacego obiektu.

9 czerwiec 2001
...