Strona główna » Nowa Zelandia » Nowa Zelandia

6 marzec 2001

Pozegnanie z nasza Carmen, u ktorej spedzilismy tyle czasu. Z dziecmi - Carmina i szalonym Felipe. Oraz gosposia Olga, ktora mowi, ze bedzie jej nas brakowac. Nam tez... W centrum Valparaiso kupujemy po raz ostatni siatke winogron i brzoskwin, po czym... lapiemy dwa ostatnie stopy na tym kontynencie. TIR dowozi nas do rozjazdu, tuz przed Santiago, zaraz potem mniejsza ciezarowka prosto na lotnisko. Tu Chopin zostawia mnie z plecakami i jedzie do centrum miasta, do ambasady nowozelandzkiej odebrac nasze paszporty z wizami. Bez nich ciezko poleciec. Obiecali w ambasadzie, ze wiza bedzie, do odebrania dzisiaj. Siedze wiec na lotnisku i czekam na Chopina, paszporty i wizy. Mamy jeszcze troche czasu, bo pierwszy samolot odlatuje o 19:05. Pierwszy, bo lecimy dwoma. Najpierw do Buenos Aires (w zupelnie przeciwnym kierunku), tam, tuz przed polnoca przesiadka na drugi samolot - juz prosto do Auckland. W drodze do Buenos Aires:

Dopiero co wystartowalismy, wzbijalismy sie mozolnie na 12,5 km, zdazylam tylko pstryknac ze trzy zdjecia niesamowitym, oswietlonym wieczornym swiatlem Andom. Zaserwowali przekaski (wybralismy dwa rozne rodzaje posilku - jeden weganski, drugi na bazie swiezych owocow) i juz zaczynamy zmniejszac wysokosc. Oglaszaja, ze za 25 minut ladowanie na miedzynarodowym lotnisku Buenos Aires. Znowu Argentyna.

Nowa Zelandia

Kinga
2005-07-01 18:30:21

Wyświetlono razy (ostatnio: ) Rating 5/5

Ocena 5.00 z 5.00. 1 głosów oddanych

to nowe doswiadczenie. Pomaga zdac sobie sprawe ile ludzi i maszyn musi pracowac na to, aby zjesc w Europie owoc kiwi, albo jakikolwiek inny importowany owoc. Zrywacz, traktorzysta, sortowacz, pakowacz (to ja dzisiaj), specjalna osoba do zamykania pudelek, inna od stemplowania pudelek, inna od ukladania ich na platformach, gosc jezdzacy podnosnikiem zabierajacy platformy z zapakowanymi pudelkami. Potem jeszcze kierowca ciezarowki tutaj, rozladowywacz, kierowca w kraju docelowym, hurtownik, w koncu sklepikarz czy pracownicy supermarketu. Uff... dluga droga.

11 maj 2001
Drugi dzien w "packhousie" zwanym "madhousem". Zaczynam sie przyzwyczajac. Dzis nie moge juz narzekac na brak zajecia. Te najwieksze kiwi przy moim stanowisku pojawiaja sie tak rzadko, ze zostaje przesunieta na inne miejsce, gdzie malutkie kiwi spietrzaja sie w zastraszajacym tempie, tak ze nie ma chwili wytchnienia. Ale przynajmniej nie ma nudy.

12 maj 2001
Kiwi, kiwi, kiwi...
Jesli mialabym jedbym slowem opisc te prace, to byloby to "monotonnosc". Tyle ciekawego, ze poznaje sie troche ludzi. Poznaje dzis dwie Irlandki, poza tym gadam z Japonkami przypominajac sobie kilka slow po japonsku, jakie znam. A po ostatniej przerwie pracuje na tasmie ze starsza Maoryska o bardzi indianskich rysach.
Niewiele, ale zawsze cos sie dzieje. Na dworze wciaz szaleje zmienna pogoda z kilkoma ulewnymi deszczami dziennie, a dzis i z burza, ktora rozwala elektrycznosc w naszym backpakersie. Tak, ze dobrze, ze pracuje wewnatrz. Chopin dalej u elektryka. Jezdza i zakladaja gdzies jakies przewody. Tylko jutro niedziela, elektryk nie pracuje, zobaczymy czy przyjma Chopina w moim packhousie.

13 maj 2001
Razem w pakowalni. Ja pakuje, Chopin przygotowuje pudelka do pakowania oraz przenosi juz zapakowane. Mi coraz przyjemniej sie pracuje. Nie stoje caly dzien przy jednej tasmie, robie rozne rzeczy. Najbardziej lubie nie miec w ogole swojej ...