Strona główna » Nowa Zelandia » Nowa Zelandia

6 marzec 2001

Pozegnanie z nasza Carmen, u ktorej spedzilismy tyle czasu. Z dziecmi - Carmina i szalonym Felipe. Oraz gosposia Olga, ktora mowi, ze bedzie jej nas brakowac. Nam tez... W centrum Valparaiso kupujemy po raz ostatni siatke winogron i brzoskwin, po czym... lapiemy dwa ostatnie stopy na tym kontynencie. TIR dowozi nas do rozjazdu, tuz przed Santiago, zaraz potem mniejsza ciezarowka prosto na lotnisko. Tu Chopin zostawia mnie z plecakami i jedzie do centrum miasta, do ambasady nowozelandzkiej odebrac nasze paszporty z wizami. Bez nich ciezko poleciec. Obiecali w ambasadzie, ze wiza bedzie, do odebrania dzisiaj. Siedze wiec na lotnisku i czekam na Chopina, paszporty i wizy. Mamy jeszcze troche czasu, bo pierwszy samolot odlatuje o 19:05. Pierwszy, bo lecimy dwoma. Najpierw do Buenos Aires (w zupelnie przeciwnym kierunku), tam, tuz przed polnoca przesiadka na drugi samolot - juz prosto do Auckland. W drodze do Buenos Aires:

Dopiero co wystartowalismy, wzbijalismy sie mozolnie na 12,5 km, zdazylam tylko pstryknac ze trzy zdjecia niesamowitym, oswietlonym wieczornym swiatlem Andom. Zaserwowali przekaski (wybralismy dwa rozne rodzaje posilku - jeden weganski, drugi na bazie swiezych owocow) i juz zaczynamy zmniejszac wysokosc. Oglaszaja, ze za 25 minut ladowanie na miedzynarodowym lotnisku Buenos Aires. Znowu Argentyna.

Nowa Zelandia

Kinga
2005-07-01 18:30:21

Wyświetlono razy (ostatnio: ) Rating 5/5

Ocena 5.00 z 5.00. 1 głosów oddanych

owiec i kilkanascie sztuk bydla. Pickup bez zadnego problemu wspina sie na szczyt najwyzszego wzgorza skad rozposciera sie zapierajacy dech w piersiach widok na ocean - tylko owce nie wydaja sie go doceniac. Czesc posiadlosci konczy sie prostopadle spadajacym az do plazy skalnym klifem. Objechanie calego terenu zajmuje nam z poltorej godziny, ale ogladamy kawalek Nowej Zelandii, gdzie nie docieraja turysci. W koncu Arthur odwozi nas z powrotem na polna droge, skad kontunuujemy pieszo pare kilometrow do asfaltu, do niewielkiej (nie ma tu innych) miejscowosci Papatowai. Tu zaintrygowuje nas stary autobus przerobiony na galerie "Lost Gypsy Gallery". Chopin oglada rozne recznie robione wynalzki w galerii, ja cwicze "passing" (zonglowanie wymieniajac sie pileczkami) z Blair'em, wlascicielem galerii. Dopiero kiedy zaczyna sie sciemniac, orientujemy sie, ze nie dojedziemy dzis do Invercargill, gdzie mamy kontakt z Servasu. Ale jutro tez jest dzien.
Rozgladajac sie za miejscem do spedzenia nocy, przy pobliskiej plazy znajdujemy kilka pustych, rozstawionych namiotow, jakby harcerskich. Goscimy sie w jednym z nich.

15 kwiecien 2001
Kiedy budzimy sie rano, na naszej polance nie ma jeszcze nikogo, ale juz kiedy gotujemy sobie owsianke, zaczynaja sie zjezdzac ludzie (dzis swiateczny weekend - niedziela Wielkanocna). Okazuje sie, ze namioty zostaly przygotowane na dzisiejszy festyn. Przyjezdza budka z lodami, grill z kielbaskami, coraz wiecej ludzi. Beda konkursy, loterie, zabawy. Ogladamy (siedzac na slomianych belkach) pierwszy z konkursow - dla drwali - przerabywanie siekiera pnia - kto szybcej.
Zostawiamy swiateczny tlum i ruszamy na droge. Mamy szczescie. Zatrzymuje sie nam kobieta, ktorej sie nie spieszy. Idziemy razem obejrzec wodospady "McLean Falls", do ktorych prowadzi sciezka, 20 minut drogi przez busz (niesamowity tropikalny las). Wodospady, kilkupoziomowe, robia wrazenie. Ale to nie koniec dzisiejszych atrakcji. W Curio Bay ...