Strona główna » Boliwia » Boliwia

29 lipiec 2000

Pojechalismy! Coz za okrutna to byla jazda. Paragwajskim TIR-em, calutki dzien i pol nocy, podskakujac na wybojach nieasfaltowanej drogi i wdychajac wzbijany pyl. Gdy (na szczescie z rzadka) nadjezdzalo cos z naprzeciwka, czasem trzeba bylo stanac na pare minut, aby poczekac az opadnie troche zaslaniajacy swiat tuman pylu. Do tego godzinami niezmieniajacy sie krajobraz. Droga prosta jak linijka, bez jednego zakretu, bez jednego pagorka, niekonczace sie przestrzenie szarych krzaczorow, po obu stronach drogi, po horyzont. W srodku nocy zostalismy wysadzeni w Boliwii. W jakies malej wiosce przy drodze. Przespalismy sie pod daszkiem i czekamy wlasnie az dogotuje sie nam potrawka. Przez caly wczorajszy dzien glodowalismy, w TIR-ze ciezko gotowac, a na pustkowiu ciezko cos kupic do przekaszenia. Zaraz, jak tylko zlapiemy stopa ruszamy dalej do Sucre, sprawdzic maila, spotkac sie z Monika.

Boliwia

Kinga
2005-07-01 18:21:42

Wyświetlono razy (ostatnio: )

Okazuje sie, ze nie jest to takie proste, jakby sie chcialo. Po pierwsze w biurze "migracion" w wiosce nikogo nie bylo, a jak po ponad godzinie zjawil sie urzednik, to nie chcial nam podsteplowac paszportow, bo nie mamy stempla wyjazdowego z Paragwaju (ani tez wjadowego, ani wizy, o czym nie wiedzial). Nie dal sie ulaskawic slowami, a nie mielismy na ten cel sugerowanych parudziesieciu dolarow, wiec Boliwia jest kolejnym krajem, w ktorym jestesmy nielegalnie. Coz mozemy zrobic? Nie bedziemy przeciez wracac przez paragwajskie pustkowie. Obysmy tylko przejechali przez wszystkie kontrole na drodze. Drugim problemem bylo to, ze nie mielismy ani grosza tutejszej waluty (tzn. ani centavo boliwianskiego boliviano), nikt nie chcial nam zmienic naszej resztki paragwajskich guarani. Zero tez bankow w poblizu, aby wymienic czeki podrozne, poza tym dzis sobota, jutro niedziela. Za przedostatniego, awaryjnego dolara w gotowce kupilismy w sklepiku pomarancze, orzeszki i herbatniki, i zabralismy sie dwoma strasznie powoli jadacymi ciezarowkami, z ktorych jedna zlapala po drodze gume, ale w koncu dowleklismy sie i wysadzily nas w Camiri, jakies 50km dalej. I tyle tylko dzis przejechalismy. Tu za miasteczkiem, gdzie wszyscy zatrzymuja sie, aby w drewnianej szopie-posterunku policji uiscic oplate drogowa jest podobno najlepsze miejsce. Przynajmniej mozna rozmawiac z kierowcami, bo to nie Brazylia, czy Paragwaj, wyglada, ze ze stopem tu nie bedzie latwo. W miasteczku, gdzie nie ma asfaltowej drogi, ku naszemu zdumieniu znalezlismy nie jedno, a dwa miejsca z internetem, na ktory wydalismy naszego zupelnie ostatniego awaryjnego dolara. Potem dlugie poszukiwanie jakiegos Paragwajczyka, ktory chcialby nam wymienic resztke guarani. Udalo sie poznym wieczorem. Kupilismy kolacje. I nie bedziemy glodowac. Pewnie dopiero w Sucre da sie wymienic czeki.

30 lipiec 2000
Wszystko, szczegolnie przemieszczanie sie, zajmuje w tym kraju znacznie wiecej czasu niz sie spodziewalo. ...