Strona główna » Boliwia » Boliwia

29 lipiec 2000

Pojechalismy! Coz za okrutna to byla jazda. Paragwajskim TIR-em, calutki dzien i pol nocy, podskakujac na wybojach nieasfaltowanej drogi i wdychajac wzbijany pyl. Gdy (na szczescie z rzadka) nadjezdzalo cos z naprzeciwka, czasem trzeba bylo stanac na pare minut, aby poczekac az opadnie troche zaslaniajacy swiat tuman pylu. Do tego godzinami niezmieniajacy sie krajobraz. Droga prosta jak linijka, bez jednego zakretu, bez jednego pagorka, niekonczace sie przestrzenie szarych krzaczorow, po obu stronach drogi, po horyzont. W srodku nocy zostalismy wysadzeni w Boliwii. W jakies malej wiosce przy drodze. Przespalismy sie pod daszkiem i czekamy wlasnie az dogotuje sie nam potrawka. Przez caly wczorajszy dzien glodowalismy, w TIR-ze ciezko gotowac, a na pustkowiu ciezko cos kupic do przekaszenia. Zaraz, jak tylko zlapiemy stopa ruszamy dalej do Sucre, sprawdzic maila, spotkac sie z Monika.

Boliwia

Kinga
2005-07-01 18:21:42

Wyświetlono razy (ostatnio: )

od Rio zalozylismy krotkie spodenki.
W Sucre rano obudzilismy Monike w hoteliku, ktora czekala na nas tu juz od tygodnia. W koncu sie doczekala. Cieszymy sie strasznie. Monika ma juz dla nas plan. Chce nas jutro zaciagnac na wyprawe przez gory do Potosi - najwyzej polozonego miasta swiata (jak twierdzi Lonely Planet). A dzis byla nam przewodnikiem po Sucre - przyjemnym kolonialnym miasteczku, gdzie masa ladnie ubranych Indianek i masa turystow. I jogurt sojowy, i dobre soki owocowe, i tani internet.

2 sierpien 2000
Wyruszylismy. Po sniadaniu na ryneczku i zakupach chlopaki (Chopin i Jörg - jeden Niemiec, ktory idzie z nami, zapakowali do plecakow prowiant na kilka dni i wyruszylismy. Ciezarowka do Yotala, stamtad pieszo. Pod gore, ale spokojnie, droga. Ciezko, bo z plecakiem i wysokosc daje sie we znaki, inaczej sie oddycha na ponad 3000 metrow, ale widoki coraz lepsze. Idziemy droga wzdluz (mniej wiecej) nieuzywanych juz torow kolejowych. Minela nas starsza indianska parka z dwoma osiolkami i kobieta zaczela do nas mowic w Keczua. Minelismy kilka malych wiosek, az pod wieczor dotarlismy do jednej, gdzie spimy w szkolce i gdzie stalismy sie glowna atrakcja wsrod wioskowych dzieciakow.

3 sierpien 2000
Coraz bardziej niesamowicie sie robi. Idziemy trasa nieopisana w przewodnikach, mijamy wioski, ktorych nie ma na szczegolowej mapie. Posrod oszalamiajacych gorskich krajobrazow mijamy na waskich drozkach miejscowe Indianki w kapeluszach, spodnicach i kolorowych chustach, niosace drzewo na opal lub idace z wrzecionem i przedace po drodze. Mijamy pasace sie osiolki. I chlopczyka ze stadem koz. Zeszlismy na sam dol doliny, do mostu przez rzeke, ktora w porze mokrej zajmuje cale szerokie koryto, a teraz saczy sie malymi strozkami. Potem kawalek plasko wzdluz torow. Po czym wijaca sie droga pod gore. Spotkalismy na drodze stara Indianke, ktora zaczela z nami rozmawiac, w wiekszosci w keczua. Poczestowalismy ja naszym ...