Strona główna » Brazylia » Brazylia

17 maj 2000

W koncu Brazylia!

Balismy sie troche, czy sprawdza nas na granicy po wenezuelskiej stronie i odkryja, ze przejechalismy przez ich kraj nie tylko bez wizy, ale i bez pieczatki wjazdowej. Okazalo sie, ze ani po jednej, ani po drugiej stronie nikt nie spytal nawet o dokumenty. Ale tym razem sami zglosilismy sie do biura po brazylijskiej stronie po pieczatke do paszportu. Tu okazalo sie, ze wszystkie nasze wysilki wlozone w zaszczepienie sie na zolta febre, oraz otrzymanie wizy (prawie 100 dolarow) okazaly sie bezcelowe. Pani wbila nam pieczatki nie pytajac ani o wize, ani o szczepionke. Ale wazne, ze jestesmy. I tym razem legalnie. Przez trzy miesiace mozemy podrozowac po tym przerazajaco olbrzymim kraju. Inna rzecz, ktora nas troche przeraza to jezyk. Portugalski niby podobny do hiszpanskiego, ale poki co nie rozumiemy wiele, tzn. prawie nic. Dobrze przynajmniej, ze oni rozumieja hiszpanski, ciekawe tylko czy wszedzie, czy tylko tu przy granicy. O.K. czas ruszac. Poki co jest tylko jedna droga na poludnie, potem zastanowimy sie co dalej.

Brazylia

Kinga
2005-07-01 18:17:54

Wyświetlono razy (ostatnio: ) Rating 5/5

Ocena 5.00 z 5.00. 2 głosów oddanych

walka pomiedzy Indianami a brazylijska armia. Dwustu zolnierzy padlo od zatrutych strzal, niestety straty po stronie Indian byly jeszcze wieksze, zginelo ponad polowe plemienia.
Po calym dniu ogladania drogi, dzungli i niesamowitych amazonskich krajobrazow dotarlismy wieczorem do Manaus - metropoli, gdzie mieszka wiekszosc mieszkancow stanu Amazonas. Za jednego Reala (ok.50 centow) kupilismy od babci na ulicy siatke malych, aromatycznych banankow i worek dziwnych, nowych owocow. Dzis nocleg w przykoscielnych budynkach w samym centrum miasta. Dostalismy salke z klimatyzacja. Jutro porozgladamy sie za lodka do Belem - Amazonka nad Atlantyk.

19 maj 2000
Tak jak kiedys w Stanach zrobilismy "train hopping" (wskakiwanie do pociagu), tak teraz, nie planujac zrobilismy "boat hopping", czyli na lodke, a raczej pasazerski statek. Oficjalne ceny zwalily nas z nog (100 dolarow na nas dwoje). Chcielismy pochodzic po porcie, pogadac z kapitanem, cos wynegocjowac. Do portu nie chcieli nas wpuscic, ale poinformowali nas odpowiedni ludzie, ze wlasciciele malych lodek kolo targu za Reala czy dwa zawioza nas bezposrednio na statek, gdzie bedziemy mogli pogadac z kapitanem. Tak tez zrobilismy. Poplynelismy, wsiedlismy na statek. Szukamy kapitana. Nie ma. Przybedzie przed odplynieciem, o piatej. O.K. Czekamy. Wlezlismy z dolnego, towarowego pokladu na srodkowy, osobowy. Przedarlismy sie z plecakami przez tlumy wiszacych tam hamakow i krecacych sie ludzi na tyl statku i czekamy. Okazuje sie, ze trzeba miec tu wlasny hamak. Sprzedaja ich tu pelno w miescie, ale nie chcemy kupowac tylko na jedna podroz. Znajdziemy jakies miejsce do rozlozenia sie w spiworach po prostu. Poki co obserwujemy zaladunek. Kilkunastych umiesnionych tragarzy przenosi nieskonczone ilosci workow pelnch orzechow brazylijskich na nasz statek. Niektore worki dziurawe, orzechy wysypuja sie i walaja po calej barce. Korzystamy. Chopin napelnia plastikowa siatke. Bedzie co robic podczas rejsu. ...