Strona główna » Salwador Gwatemala Belize » El Salvadoe - Kostaryka

12 styczen 2000

Juz w El Salvador. Tak sie wszystko szybko potoczylo, ze przejechalismy z zachodu na wschod prawie cala Gwatemale i wczesnym popoludniem znalezlismy sie juz w kolejnym kraju. Tylko... jestesmy tu chyba nielegalnie, bo na granicy powiedziano nam, ze potrzebujemy wize. To wiedzielismy, tylko myslelismy, ze bedzie mozna bez wizy tranzytem, tak jak przez Belize. Okazuje sie, ze nie, czy na dzien, czy na miesiac trzeba wize. Zdobyc ja wczesniej, albo zaplacic na granicy po 10 dolarow od osoby. Chopin chcial z Salvadoru w zwiazku z tym zrezygnowac i przejechac prosto do Hondurasu z powrotem przez Gwatemale. Ja nie chcialam z powodu glupich papierow czy kasy omijac kraju. O.K. mozemy zaplacic, tylko... nie przyjmuja czekow podroznych, graniczni wymieniacze pieniedzy czekami nie sa zainteresowani, jedyny na granicy bank tez czekow nie wymienia. Podobno w miasteczku, jakies 10 kilometrow od granicy sa banki. Wiec idziemy. Nikt nam papierow nie sprawdza, przechodzimy granice bez problemu, choc bez pieczatki w paszporcie. I nie bedziemy sie juz wracac, aby zaplacic urzedasom 20$. Zamieniamy reszte Quetzali na Colony, lapiemy stopa do pierwszego miasteczka i kupujemy sobie na targu wspanialego arbuza (za jakies 20 centow!), ktore najwyrazniej sa wlasnie w sezonie. Potem jeszcze na rynku tortillas (niesamowicie grube, tak jak nigdzie wczesniej), Chopin z bananami, ja z avocado. Gdy wychodzimy ponownie na stopa, aby dojechac nad ocean, zatrzymuje sie gosc mowiacy niezle po angielsku z mocno amerykanskim akcentem i zaprasza nas na noc do siebie, tzn. do domu swoich tesciow, bo sam mieszka w Stanach, przyjechal tylko z narzeczona, aby wziac tu slub. Wyjechal w 81 rku z cala rodzina, podczas okrutnej wojny, aby uniknac pewnej smierci, bo dowiedzieli sie, ze mieli zginac. Posluchalismy troche o wojnie, o okropnych czasach. Poznalismy liczna rodzinke bujajaca sie leniwie w hamakach przed domem.

El Salvadoe - Kostaryka

Kinga
2005-06-30 20:46:23

Wyświetlono razy (ostatnio: )

Honduras. Prosta droga i bez problemow dojechalismy spod granicy prosto do stolicy zatrzymujac sie po drodze przy stercie arbuzow (jak dobrze, ze tu tez maja i tak samo tanie). Tegucigalpa. Na pierwszy rzut oka nie robi dobrego wrazenia. Nigdzie nie widzielismy na ulicach tylu obdartych malolatow wachajacych klej. Ciezko tez spokojnie sobie isc, ciagle ktos (i to nie tylko dzieciaki) wykrzykuje za nami "gringos!", gwizdze na nas, syczy, albo uracza nas jedynymi slowami po angielsku jakie zna (przewaznie nie naleza one do najlepszych). Przeszlismy sie najpierw po rozleglym rynku z niekonczacymi sie stoiskami z plastikowym badziewiem i podrabianymi "firmowymi" ciuchami, zanim dotarlismy do warzyw i owocow. W kazdym kraju trzeba tez posmakowac tortillas, bo wszedzie sa inne. Te z Salvadoru byly dotychczas najlepsze, najgrubsze jakie jedlismy, dobrze wypieczone. Tutaj - rozczarowanie - jeszcze ciensze i mniejsze niz te w Meksyku. Po sniadanku do centrum, kosciol, glowny plac, uliczki na ktorych konkuruja ze soba Mc Donald's, Burger King, Pizza Hut, itp. Polazilismy, posiedzielismy, nie udalo sie skontaktowac z zadnym servasowym hostem, trzeba rozejrzec sie za noclegiem. Okazalo sie ze kosciol na glownym placu wraz z parafia zamkniety juz na cztery spusty. Inny, po drugiej stronie rzeki, kolo rynku, z bliska dopiero zobaczylismy, ze opuszczony i zrujnowany zostal przerobiony na hale rynkowa. Nie chcielibysmy w tym miescie spac po prostu gdzies w parku. W koncu ktos skierowal nas do policji. Jakas kobieca akademia policyjna. Mieszka tu i uczy sie ponad 200 dziewczyn. Przenocowac? Mnie bez problemu, problem stanowil tylko Chopin, bo to instytucja czysto kobieca. Policjantki daly jednak i Chopinowi nocleg. Spimy w "klubie", czyli pokoju do ogladania telewizji.

17 styczen 2000
Policjantki zrobily nam pobudke o okrutnej godzinie, 5:30, bo same tak wstaja i maja musztre.Ale przyjemnie jest czasem przejsc sie miastem i zobaczyc co sie dzieje w ...