Strona główna » Gwatemala Belize » Belize i Gwatemala

13 grudzien 1999

Belize. Przelotnie tylko smigniemy przez ten niewielki, dziwny kraj. Najwieksza zmora podrozy sa wizy. Nie rozumiem tego chorego pomyslu, aby za przekroczenie jakiejs umownej linii trzeba bylo placic. Nie tylko zreszta placic, ale szukac ambasad, wypelniec papiery, a potem stosowac sie do limitu przydzielonych dni. Kazdy chyba podroznik ma swoje historie z przejsciami na granicy. Nasza wygla tak: Granica. Jeszcze po stronie meksykanskiej urzednik chcial od nas "tourist cards", ktorych nigdy nie dostalismy i nie oplacilismy. "Tourist cards", albo lapowke, ale ze nie doczekal sie od nas ani jednego, ani drugiego, machnal w koncu reka i nas przepuscil, tzn. z Meksyku wypuscil. Ale to nie koniec. Po belizyjskiej stronie dowiedzielismy sie, ze Polacy jako jedni z niewielu narodowosci potrzebuja wizy do Belize. $25 od osoby. Mozemy wrocic do Chetumal, zalatwic wizy i przyjsc pozniej. Dziekujemy. Albo tranzytem, bez wizy i za darmo, jesli przejedziemy kraj w jeden dzien. W przyplywie dobroczynnosci czarny urzednik podarowal nam dwa dni. No coz, skoro nas tu nie chca... Chcielismy zobaczyc troche ruin, w ogole troszke poznac kraj, ale jak nie to nie. Z granicy ruszamy od razu stopem do Belize City, gdzie jest ambasada Gwatemali (Gwatemali nie chcemy przeleciec tranzytem), aby jutro wykupic wizy i spadac, mamy czas do polnocy, aby wszystko zalatwic, przejechac i opuscic ten kraj. Przynajmniej nie ma problemu ze stopem, szybko, chetnie ludzie sie nam zatrzymuja. Wieczorem docieramy do Belize City.

Belize i Gwatemala

Kinga
2005-06-30 20:43:55

Wyświetlono razy (ostatnio: ) Rating 4/5

Ocena 3.67 z 5.00. 3 głosów oddanych

z niedowierzaniem sluchali, jak Felipe dzielil sie z nimi niesamowita wiadomoscia, ze widzial na naszej mapie, ze wiecej na swiecie jest wody niz ziemi, ze zewszad otoczeni jestesmy woda. Domngo pytal, czy wierzymy ze czlowiek na ksiezycu wyladowal, bo tak slyszal, ale w to nie wierzy. Pytania padaly rozne: czy nasz kraj jest kolo bieguna i czy w innych krajach, gdzies w Afryce je sie mieso dinozaurow (to stad, ze jakis Amerykanin zostawil im puszke "dinozaurow w sosie pomidorowym" -makaron w ksztalcie miniaturowych dinozaurkow). Pogadalismy wiec sobie o rzeczach roznych i pojedlismy az do bolu. Tak jak to u nas w Swieta. Cieszymy sie, ze tu trafilismy, a wszystko dzieki wyprawie do ruin, do ktorych nie dotarlismy, ale moze wlasnie po to musielismy sie tam wyprawic.

25 grudzien 1999
Tu polska tradycja zbiega sie z gwatemalska - 25 grudzien dniem ogolnego lenistwa, obzarstwa i wykanczania resztek wigilijnych potraw. Tu oznacza tez dzien bez mielenia kukurydzy, robienia masy i plackow. Isaura nie wiedziala co poczac.

26 grudzien 1999
Ruszylismy w dobra pore. Dzien wyborow prezydenckich. Specjalne ciezarowki wozily cale tlumy ludzi z najodleglejszych wiosek, do miasteczek - za darmo. Tez sie zabralismy. Szkoda bylo zostawiac Rancho i nasza rodzinke, ale reszta swiata czeka. Teraz w strone stolicy - Gwatemala City. Szkoda tylko, ze polowe drog, ktorymi jezdzimy nie ma na mapie, a na drogach brak drogowskazow. Pozostaje nam zufac kierowcom. Jezdzimy tu glownie na pakach ciezarowek i pickup'ow, a tylko niektore drogi sa asfaltowe, wiec czesc czasu spedza sie w powietrzu podskakujac na wybojach. Ostatni pickup wjechal ostro w gory i waska okrutna drozka przywiozl nas wieczorem i wysadzil w wiosce o nazwie Tierra Blanca, ktorej oczywiscie nie ma na mapie. Stad rano juz bedziemy musieli jakos sie wydostac i pojechac w strone Coban, a z tamtad do Gwatemala City.

27 grudzien 1999
Szokujaca zmiana klimatu. ...