Strona główna » Gwatemala Belize » Belize i Gwatemala

13 grudzien 1999

Belize. Przelotnie tylko smigniemy przez ten niewielki, dziwny kraj. Najwieksza zmora podrozy sa wizy. Nie rozumiem tego chorego pomyslu, aby za przekroczenie jakiejs umownej linii trzeba bylo placic. Nie tylko zreszta placic, ale szukac ambasad, wypelniec papiery, a potem stosowac sie do limitu przydzielonych dni. Kazdy chyba podroznik ma swoje historie z przejsciami na granicy. Nasza wygla tak: Granica. Jeszcze po stronie meksykanskiej urzednik chcial od nas "tourist cards", ktorych nigdy nie dostalismy i nie oplacilismy. "Tourist cards", albo lapowke, ale ze nie doczekal sie od nas ani jednego, ani drugiego, machnal w koncu reka i nas przepuscil, tzn. z Meksyku wypuscil. Ale to nie koniec. Po belizyjskiej stronie dowiedzielismy sie, ze Polacy jako jedni z niewielu narodowosci potrzebuja wizy do Belize. $25 od osoby. Mozemy wrocic do Chetumal, zalatwic wizy i przyjsc pozniej. Dziekujemy. Albo tranzytem, bez wizy i za darmo, jesli przejedziemy kraj w jeden dzien. W przyplywie dobroczynnosci czarny urzednik podarowal nam dwa dni. No coz, skoro nas tu nie chca... Chcielismy zobaczyc troche ruin, w ogole troszke poznac kraj, ale jak nie to nie. Z granicy ruszamy od razu stopem do Belize City, gdzie jest ambasada Gwatemali (Gwatemali nie chcemy przeleciec tranzytem), aby jutro wykupic wizy i spadac, mamy czas do polnocy, aby wszystko zalatwic, przejechac i opuscic ten kraj. Przynajmniej nie ma problemu ze stopem, szybko, chetnie ludzie sie nam zatrzymuja. Wieczorem docieramy do Belize City.

Belize i Gwatemala

Kinga
2005-06-30 20:43:55

Wyświetlono razy (ostatnio: ) Rating 4/5

Ocena 3.67 z 5.00. 3 głosów oddanych

sie z Chopinem na swiateczne zakupy. Z Mikiem, amerykanskim misjonarzem zabralismy sie do wioski nad jeziorem. Lodka na druga strone do San Benito i uliczka pieszo na rynek w Santa Elena. Spory rynek z labiryntem uliczek i tlumem ludzi w goraczce swiatecznych zakupow. Nakupilismy caly plecak i dwie siaty dobroci: papaja, melon, pomarancze, banany i warzywka: ziemniaki, kapuste, kalafior, brokula, salate, pomidory. Zrobimy troche dobrych rzeczy, jakich tu na codzien nie jedza. I make, i rodzynki, i orzechy na ciasto. Nie wiem jeszcze jak je upieczemy bez piekarnika, ale Chopin ma jakis pomysl. Milo bedzie podzielic sie dobrociami swiatecznie z rodzinka, z dala od naszych rodzin i zobaczyc jak oni spedzaja Wigilie.

24 grudzien 1999
Tu przygotowuja na Swieta jedno tylko danie - tamale z miesem (zawijana w liscie banana ugotowana masa kukurydziana z nadzieniem miesnym w srodku). Felipe pojechal z samego rana do miasteczka po mieso, smalec i po specjalnie drobno zmielona mase, a gdy Isaura zajela sie przygotowywaniem tamali, poszedl z maczeta sciac kilka lisci bananowca. Dziwili sie, ze nie bedziemy chcieli ich przysmaku i smieli sie, ze nawet smalcu nie uzywamy, i specjalnie na nasza czesc przygotowali gar tamali z fasolka i z naszym olejem. My nie bylismy gorsi. Upieklismy prawdziwe ciasto z rodzynkami, orzeszkami i bananami na naszej kuchence, na wielkiej patelni postawionej na puszce - konstrukcja Chopina - wyszlo rewelacyjnie. Z glownych potraw Chopin przyrzadzil mistrzowsko swoja specjalnosc - smazona kapustke. Ja zrobilam salatke. Ugotowalismy ziemniaczki (tylko u nas sa czyms powszednim, tutaj sa przysmakiem), kalafiora, brokula (ktorego wczesniej nie znali). Do tego micha owocow. Na kolacje przyszedl ojciec Felipe, oraz Domingo, samotnie mieszkajacy po drugiej stronie drogi dziadek. Obydwoje stwoerdzili, ze czegos takiego w zyciu nie spodziewali sie zobaczyc. Strasznie milo, wszystkim smakowalo i czulismy sie jak w rodzinie. Dziadkowie z ...