Strona główna » Gwatemala Belize » Belize i Gwatemala

13 grudzien 1999

Belize. Przelotnie tylko smigniemy przez ten niewielki, dziwny kraj. Najwieksza zmora podrozy sa wizy. Nie rozumiem tego chorego pomyslu, aby za przekroczenie jakiejs umownej linii trzeba bylo placic. Nie tylko zreszta placic, ale szukac ambasad, wypelniec papiery, a potem stosowac sie do limitu przydzielonych dni. Kazdy chyba podroznik ma swoje historie z przejsciami na granicy. Nasza wygla tak: Granica. Jeszcze po stronie meksykanskiej urzednik chcial od nas "tourist cards", ktorych nigdy nie dostalismy i nie oplacilismy. "Tourist cards", albo lapowke, ale ze nie doczekal sie od nas ani jednego, ani drugiego, machnal w koncu reka i nas przepuscil, tzn. z Meksyku wypuscil. Ale to nie koniec. Po belizyjskiej stronie dowiedzielismy sie, ze Polacy jako jedni z niewielu narodowosci potrzebuja wizy do Belize. $25 od osoby. Mozemy wrocic do Chetumal, zalatwic wizy i przyjsc pozniej. Dziekujemy. Albo tranzytem, bez wizy i za darmo, jesli przejedziemy kraj w jeden dzien. W przyplywie dobroczynnosci czarny urzednik podarowal nam dwa dni. No coz, skoro nas tu nie chca... Chcielismy zobaczyc troche ruin, w ogole troszke poznac kraj, ale jak nie to nie. Z granicy ruszamy od razu stopem do Belize City, gdzie jest ambasada Gwatemali (Gwatemali nie chcemy przeleciec tranzytem), aby jutro wykupic wizy i spadac, mamy czas do polnocy, aby wszystko zalatwic, przejechac i opuscic ten kraj. Przynajmniej nie ma problemu ze stopem, szybko, chetnie ludzie sie nam zatrzymuja. Wieczorem docieramy do Belize City.

Belize i Gwatemala

Kinga
2005-06-30 20:43:55

Wyświetlono razy (ostatnio: ) Rating 4/5

Ocena 3.67 z 5.00. 3 głosów oddanych

wczesniej chleb i podwozac ludzi z jednej wioski do drugiej. Tylko tu kazdy pojazd dziala jak autobus, placi sie za przejazd. Na Rancho de los Nionios zatrzymamy sie do jutra. Suszymy sobie na sloncu rzeczy. Przy Isaurze ucze sie robic tortillas. Dosyc to pracochlonny proces, kiedy robi sie je samemu. Najpierw gotuje sie przez jakis czas suche kukurydziane ziarna z wapnem. Potem porzadnie sie przeplukuje, mieli w recznej metalowej maszynce, w koncu formuje okragle placki i kladzie na rozgrzana blache pieca. I tak codziennie. Trzy razy. Jest to ich glowne pozywienie na trzy posilki dziennie. Przewaznie z gotowana czarna fasolka, czasem z jajkiem, znacznie rzadziej z miesem. Felipe pracujac na Ranchu zarabia przecietna tutaj pensje - 20 Quetzali (ok. 3 dolarow) dziennie. Z tego musi utrzymac sie osmioosobowa rodzina. Starcza dokladnie na kukurydze, fasolke i ryz. Na owoce, warzywa, nawet te tanie, lokalne nie moga sobie pozwolic, a na pewno nie na codzien. Pogadalismy sobie wieczorem o zyciu. Oni nam o swoim, my im o naszym, troche wiekszym swiecie. Pokazalismy im mape swiata, ktora pierwszy raz w zyciu widzieli. Zdziwili sie, ze Gwatemala taka mala, ze tyle wody na ziemi, ze wiecej wody niz ladu. Potwierdzilismy, ze tak to prawda, ze kiedy w Gwatemali jest dzien, w innym miejscu na ziemi (w Polsce na przyklad) moze byc noc. Tak gdzies slyszeli, nie byli pewni.

23 grudzien 1999
Jutro Wigilia. Do dzis nie wiedzielismy, gdzie ja spedzimy. Ale tak zzylismy sie z nasza gwatemalska rodzinka, ze zostaniemy na Wigilie tutaj. Oni zapraszaja, otworzyli przed nami swoj biedny, ale goscinny dom. Wstalismy dzis ze wszystkimi, o szostej, na krawedzi zmroku. Ciagle nie wiem dlaczego o takiej porze wstaja, chyba dlatego, ze klada sie spac o dziewiatej lub wczesniej, bo co tu po zmroku robic. W kazdym razie pierwsza rzecz z rana to mielenie ugotowanej wczesniej kukurydzy na mase na tortillas. Dzis ja mielilam, potem z Isaura formowalam placki. A potem wybralismy ...