Strona główna » Hiszpania » Wędrówki w Pirenejach - Pico de Aneto, Posets, Monte Perdido

Trzy najwyższe szczyty Pirenejów. Relacja z dwóch wyjazdów: z 2001 i 2002 roku.

Wędrówki w Pirenejach - Pico de Aneto, Posets, Monte Perdido

Zawrat
2005-06-22 23:46:30

Wyświetlono razy (ostatnio: ) Rating 5/5

Ocena 4.75 z 5.00. 4 głosów oddanych

dala od szlaku. Z siodła przełęczy mogliśmy już podziwiać Pico de Aneto. Kopczyki prowadziły dalej po lewej (południowo-wschodniej) stronie grani aż od rozległego pola głazów. Kierując się w stronę lodowca Glaciar de Aneto musieliśmy przebrnąć przez owe głazowisko. Tutaj wyszukiwanie drogi było najbardziej męczące. Po godzinie przedzierania się wśród skał, na wysokości ok. 2900 m wkroczyliśmy na lodowiec. Założyliśmy raki. Przed nami przetartą ścieżką szło kilka osób. Aż do przełęczy Collado de Coronas (3196 m) teren wznosił się dość łagodnie. Nie natrafiliśmy po drodze na żadną szczelinę - lodowiec wydawał się być łatwy. Od przełęczy podążaliśmy coraz bardziej stromym zboczem śnieżnym na lewo od północno-zachodniej grani Aneto. Wkrótce dotarliśmy do skałek i nimi na wierzchołek. Ostatni, krótki fragment grani był mocno eksponowany.

Po czterech godzinach od wyjścia z obozowiska wspięliśmy się na najwyższy szczyt Pirenejów. Dookoła sceneria prawdziwie wysokogórska. Uwagę przykuwały dominujące na północy szczyty: Pico de Coronas (3294 m) i Pico Maldito (3350 m). Poniżej widzieliśmy lodowiec Glaciar de Aneto, którym wchodziliśmy. Miejscami przybierał on barwę blado-pomarańczową. Okoliczne lodowce masywu Maladeta stanowią 65% objętości wszystkich znajdujących się w Pirenejach. Daleko w dole dostrzegaliśmy zieloną równinę Plan dels Aigualluts.

Oprócz nas na wierzchołku było niewielu turystów. Szykowali się właśnie do schodzenia. Nam nie było aż tak pilno. Pogoda ustabilizowała się. Obłoki co prawda przysłaniały niektóre szczyty, ale nie zanosiło się na to, aby mogło padać. We znaki dawał się natomiast mocny wiatr. Późnym popołudniem dotarliśmy do pozostawionego samopas namiotu.

Kolejna wyprawa w Pireneje zapowiadała się bardzo udanie. Mieliśmy w ciągu najbliższych dni wędrować na wschód. Chcieliśmy ujrzeć Parc Nacional d'Aigüestortes i Estany de Sant Maurici, dotrzeć do Andory. Nie nastawialiśmy się specjalnie na zdobywanie dalszych szczytów. Poza ośnieżonymi turniami, rozległymi masywami zobaczyliśmy cudownie błękitne jeziora, zielone łąki pełne różnorodnych kwiatów. Mogliśmy spać pod rozgwieżdżonym niebem górskich pustkowi. Odkryliśmy serdeczność ludzi, których spotykaliśmy na szlaku.

Zdaliśmy sobie sprawę, że wędrówka nigdy się nie kończy. Zawsze będzie coś do zobaczenia. Najważniejsze, aby w nas była chęć i ciekawość poznania nowych miejsc. Bowiem jak pisał Wysocki: "Piękniej niż w górach jest tylko w górach, gdzie nie byłem i gdzie muszę być!"