W artykule tym zamieszczam mój pierwszy poważny, o ile można go tak nazwać wielogodzinny(9 h wędrówki) trekking, po Połoninie Wetlińskiej i Połoninie Caryńskiej w Bieszczadach.
Bieszczadzkie Połoniny
KubasPL2009-10-13 23:48:47
Wyświetlono razy (ostatnio: )
Ocena 1.50 z 5.00. 2 głosów oddanych
Od dawna juz marzyłem, żeby pojechać w Bieszczady, które wcześniej podziwiałem oglądając galerie w internecie. Wkońcu w sierpniu tego roku udało mi się zrealizować ten plan. Najpierw coprawda wypocząłem kilka dni nad Soliną, ale nie o tym mowa. Wetlina - tam zacząłem swoją przygodę, autko zostawiłem na parkingu pod sklepem, w którym można było kupić dosłownie wszystko co potrzebne jest, aby wyruszyć na połoniny. Z miejscowości tej prowadzi szlak na przełęcz Orłowicza, która znajduje się na Połoninie Wetlińskiej (wchodząc właśnie tędy na połoninę znacznie skracamy czas wędrówki, niż idąc od strony Smerka). Widok z przełęczy jest niesamowity, właśnie taki jak widać na wszystkich zdjęciach z Bieszczad, a tak przynajmniej na początku myślałem. Udałem sie dalej połoniną w stronę Chatki Puchatka, czyli słynnego schroniska, które słynie ze spartańskich warunków jak i problemów związanych z przenocowaniem tam (jest tam poprostu bardzo mało miejsca i ciężko w sezonie tam przenocować nie rezerwując wcześniej noclegu). Widoki z połoniny są nieprawdopodobne, dobrze widać pasmo górskie na południe od naszego szlaku. Droga do schroniska jest długa, ale wkońcu docieramy na miejsce...jest tam tłoczno i gwarno, wielu turystów tutaj kończy swoja wędrówkę schodząc 'Końską Drogą' do Przełęczy Wyżniej. My natomiast idziemy dalej, schodzimy w dół w stronę Połoniny Caryńskiej, która wspaniale się prezentuje spod Chatki Puchatka. Zejście bywa miejscami strome, co bardzo męczy gdy ma się tak jak my naładowne do pełna 45-litrowe plecaki. Schodzimy do miejscowości Brzegi Górne, tam kupujemy bilet wstępu na kolejną Połoninę (kupując bilet przy wejściu na Połoninę Wetlińską, nie trzeba kupować następnego wchodząc na Caryńską). Przekraczamy asfaltową drogę i znów czeka nas mozolna wspinaczka w górę, jest trochę stromych śliskich podejść, ale znajdują się tam zazwyczaj drewniane poręcze....spory czas idziemy przez las, po chwili wychodzimy na otwarta przestrzeń, ale do samego szczytu trochę jeszcze brakuje. Wkońcu docieramy na najwyższy punkt połoniny (1297 m.n.p.m.)...rozciaga się z tąd kapitalny widok, jeszcze piękniejszy niż z Połoniny Wetlińskiej i w tej chwili uświadamiam sobie, że z tąd widać wszystko co najpiękniejsze w Bieszczadach, za nami pozostaje Połonina Wetlińska, a przed nami widać najwyższe szczyty, w tym Tarnicę. Idziemy dalej w stronę Ustrzyk Górnych, mijamy kolejny wysoki punkt na Połoninie (1239 m.n.p.m.) i schodzimy w dół, co raz bardziej stromo, aż wchodzimi do lasu. My akurat mieliśmy takiego pecha, że odcinek ten musieliśmy pokonać biegiem, gdyż zaczynało coraz mocniej padać, a pioruny strzelały coraz bliżej. Naszczęście udało nam sie uciec do lasu, jeszcze zanim przyszła największa ulewa, ale tam też nie było tak łatwo gdyż było sporo stromych zejśc bez poręczy, a ze szlaku zrobił się mały błotnisty potok. Wkońcu po ciężiej przeprawie i 9 godzinach nieustannej wędrówki (no może przy Chatce Puchatka zatrzymaliśmy się na 20 minut) doszliśmy do schroniska Kremenaros w Ustrzykach Górnych. Podsumowując...wycieczkę tę polecam każdemu, kto choć trochę lubi trekking i piękne krajobrazy. Wiele osób uważa te dwie połoniny za jedno z najpiękniejszych miejsc w Polsce i ja całkowicie się z tymi osobami zgadzam.
Zobacz zdjęcia:
Polska
Polska - wybierz obszar, który cię interesuje:
