Strona główna » Indonezja » Dzika Indonezja czesc I - Jawa

Przygodowa wloczega po znanych i mniej znanych miejscach w Indonezji, czesc 1: Jawa. Duzo zabawnych anegdot.

Dzika Indonezja czesc I - Jawa

Czeszumski
2009-01-17 09:22:37

Wyświetlono razy (ostatnio: ) Rating 3/5

Ocena 3.00 z 5.00. 4 głosów oddanych

polski nos poprowadzi.

Jest gdzies poludnie, i koncza sie lasy. Przebylem moze z 25 czy 30 km nie wiecej i co widze - zaczynaja sie wioski. Aslfalt, jakas elektrownia w dali... Nie do wiary. A ja liczylem ze bedzie dzikosc az do wybrzeza. Wsiadam w autobus firmy COLOMBIA (pytam czy nie jedzie na plantacje koki, ale kierowca szczwanie udaje, ze nie rozumie):

Autobusem docieram do miasteczka na wybrzezu skad wlasnie odjezdza pociag najwyzszej mozliwej klasy do Surabaya. Zreszta swoja droga najnizsza klasa pociagu w tym kraju jest lepsza niz 1 klasa w PKP. Tu nawet stewardessy podaja obiadzik!

Bromo:

Miejsce byloby naprawde piekne, gdyby nie cala komercyjna otoczka - naganiacze do hoteli w wiosce, idacy za toba wszedzie goscie co wynajmuja konie (nie wiem po co komu kon na trase co zajmuje 40 minut) oraz jeepy (ci co z nich kozystaja to juz ostatnie statium emeryctwa), oraz banda kolesi przy kraterze usilujacych wcisnac ci "ofiare dla wulkanu" czyli kempke trawy z paroma kwiatkami. Ty masz to kupic i wrzucic do krateru, Bogowie wulkanu sie uciesza.

Jakby nie to wszystko, Bromo byloby naprawde fajnym miejscem. A tak - pojechalem, zobaczylem, i szybko zwialem na Bali.

Spotkalem tez pare, Francuza i Szwedke, byli na Borneo. Mowia, ze tam nie ma takiej komercji, wszystko jest dzikie i nieskazone. Czyzby w koncu takie miejsce w Azji?..
Wieczorem jemy kolacje w restauracji nad wulkanem z Holendrem zyjacym na Nowej Zelandii, jestem ja i Szwedka z Francuzem ktorzy mieszkaja w Hong Kongu.
- Zjednoczona Europa przy jednym stole - mowi Holender.
- Ale nikt z nas jakos nie chce mieszkac juz w Europie - zauwazam.

Zawsze dam radę:

Noc, miescina zakurzona i zasmiecona odpowiednio, wymeczony wysiadam z miejsca kazni i ide szukac noclegu. Poszukiwania sa dlugie, jestem na niezlym zadupiu. W koncu znajduje hotelik gdzie proponuja mi nocleg za cwierc miliona rupii (30 dolarow, jak na Indonezje to jakies kuriozum). Mowie, ze dziekuje. Kobieta patrzy sie z politowaniem - to gdzie ty pojdziesz teraz w nocy? Wychodze i mysle - no wlasnie, gdzie pojde, co za glupie pytanie, przeciez pojde przed siebie. Mam pieniadze ale wole je wydawac na inne rzeczy niz na drogie hotele. I co z tego - mam plecak ze sprzetem ktory pozwoli mi przetrwac w "kazdych warunkach", mam nogi ktore poniosa mnie daleko, i mam tez dobry noz i umiejetnosc jego obsluzenia, zeby mi ktos tego nie zabral.