Karpacka górska przygoda ...i "wielka woda"

bialyzibi Wyświetlono: 715 razy 2008-08-29 22:57:45

Ocena:2.60 (127 głosów)

Wyjazd w ukraińskie Karpaty Wschodnie tuż po powodzi był wielką niewiadomą. Skąpe i sprzeczne informacje, jakie docierały o zerwanych mostach nie napawały optymizmem.
W folderach i przewodnikach góry te okrzyknięto „najdzikszymi górami współczesnej Europy” Chodzenie po „gorganie” wymaga dużej koncentracji uwagi i ostrożności. Okazało się, że powódź zerwała mostki i kładki w Gorganach. Ale po prowizorycznych pomostach też udało nam się pokonać różne przeszkody na szlakach. Lub pokonując rzekę w bród jak to miało miejsce w przypadku Mołody. Nie oznakowane ścieżki Świdowca otulone mgłą stanowiły nie lada wyzwanie. Na szczęście na medal spisała się pogoda, tylko jednego dnia występowały mgły, były jedynym niekorzystnym zjawiskiem atmosferycznym. Największy sprawdzian przeszedł Krzysiek- nasz kierowca przejeżdżając busem po wertepach, koleinach i drogach pełnych dziur. Do turbazy „Drahobrat” musieliśmy jednak dojechać wynajętym „gruzowiskiem” co było nie lada przeżyciem, trudnym do opisania. Wszystko skończyło się bezpiecznie i szczęśliwie, wycieczka przejdzie do historii jako niezwykle udana wyprawa.

Sierpniowy poranek, Krzysiek sprawnie "przerzuca" nas do Soliny. Wtapiamy się w tłum turystów spacerujących po koronie zapory. Tak jak wszyscy podziwiamy tą część Bieszczadów zatopioną w "bieszczadzkim morzu" Nasza kwatera jest usytuowana malowniczo w Ustrzykach Dolnych u podnóża Gromadzenia (654 m npm) Na przejściu w Krościenku, mimo że nie należymy do ogromnej rzeszy przemytników, musimy odstać ponad cztery godziny. Trudy oczekiwania rekompensuje nam pobyt w Truskawcu. Uzdrowisko powoli wraca do swej dawnej świetności. Główny deptak - bulwar Torosewycza tworzy "klimat", przez chwilę stajemy się kuracjuszami. Spacerujemy po parku zdrojowym, sporo w nim, ładnych rzeźb, podziwiamy przedwojenne wille. Ślady wielkiej lipcowej powodzi na terenie zachodniej Ukrainy dostrzegamy w Perehińsku. Rzeka płynie już leniwie, ale skutki jej działalności są nadal widoczne. Cieszyliśmy się, że przerwane przyczółki mostu zostały zasypane gruzem i jest on przejezdny.
Osmołoda to wioska "na końcu świata", ostatnie miejsce w dolinie Łomnicy, do którego prowadzi asfalt. Jeśli drogę można nazwać w ogóle asfaltową gdyż więcej w niej dziur niż asfaltu. Na dodatek także tutaj widać ślady rwącego nurtu rzeki. Ukraina "leczy rany spowodowane powodzią", często spotykamy pracujących drogowców. Zgodnie z planem po dwóch dniach pokonując ok. 1000 km dojechaliśmy do Osmołody. Urokliwe to miejsce otoczone zewsząd górami było naszą bazą przez trzy dni. Zamilkły telefony komórkowe, do najbliższego bankomatu w Kałuszu jest 70 km. Pan Wiktor jest ratownikiem i przewodnikiem górskim. Wraz ze swoją sympatyczną żoną Julią prowadzi pensjonat "Arnika". U państwa Chudziaków jest jedyny we wsi prysznic. Tutaj zamieszkaliśmy, domowe posiłki przygotowywała nam Julia. W głąb gór ciągną się długie nawet na kilkanaście do kilkudziesięciu kilometrów leśne drogi. Kursują po nich potężne ciężarówki nadleśnictwa transportujące drewno. Dwukrotnie udało mi się "stopem" przejechać taką ciężarówką. Wrażenia nie do opisania. Zdziwienie budzi fakt, że ciężko pracujący za skromne wynagrodzenie kierowcy, są pogodni, życzliwi i serdeczni.
W reklamach i folderach Gorgany nazywane bywają "najdzikszymi górami współczesnej Europy". Żeby poruszać się po tych górach potrzebne są większe umiejętności z zakresu topografii. Zdobywanie szczytów tego pasma pokrytych "gorganem", czyli rumoszem skalnym wymaga sporej uwagi i koncentracji. Obszar jest ogromny i trudno zaplanować jednodniową wędrówkę, ale na kilka szczytów jest to możliwe. Brak nadal schronisk, szlaki zostały częściowo oznakowane staraniem ukraińskiej fundacji "Karpackie ścieżki" przy pomocy wolontariuszy z Czech, Słowacji, Polski.

Strona: 1, 2, 3, 4, 5, 6

Oceń relację