W stronę Marakeszu

wlodek Wyświetlono: 1335 razy 2008-05-16 12:10:50

Ocena:2.63 (190 głosów)

"W stronę Marakeszu" to tytuł filmu Gilliesa MacKinnona. My postanowiliśmy sprawdzić osobiście jak to jest w tym gorącym (dosłownie i w przeności) zakątku pomiędzy Europą, Arabią i Afryką...
4.03 - Lądujemy w London-Luton. Luton nie jest tak zapyziały jak warszawska Etiuda, ale ma jednak posmak prowincjonalnego nie-londyńskiego klimatu.
Kimamy całą noc na lotnisku, zresztą spory tłumek low-cost'owych podróżników robi to co my.

5.03 - Rano pobudka. Resztka herbaty z termosu i wsiadamy do samolotu. Moje miejsce wypada w rzędzie, gdzie trzy fotele są puste - odsypiam więc lotniskowe niewygody. Nad Marakeszem pilot wykonuje skomplikowane ewolucje lotnicze dając nam możliwość oglądania miasta z małej wysokości i w bardzo dużym przechyle. Po drugiej stronie ośnieżone stoki Atlasu.
Dojeżdrzamy do mediny autobusem linii 18 (20 dirhamów). Zagłębiamy się w wąskie uliczki i szukamy hotelu. W pierwszym sensowym cena 120 DH za pokój cztero osobowy, ale nie ma wolnych miejsc. Jednak ta cena daje nam wyznacznik do targowania się i poszukiwania ceny dla nas. Jedna z ofert które znajdujemy to nocleg na dachu (wiata, maty, koce) za 30 DH od osoby - jednak dziewczyny ze względu na ryzyko zmarźnięcia zdecydowanie odmawiają. W końcu znajdujemy miły hotelik z pokojem cztero osobowym za 200 DH - bardzo blisko (ok półtorej minuty pieszo) od słynnego placu Dżemaa el-Fna. Hotelik ma super taras na którym można zjeść śniadanie lub na przykład się opalać.
Wieczorem zapuszczamy się w labirynt mediny i marakeskich suków. Błądzimy parę razy, jemy na placu w rozstawionych ad hoc jadłodalniach. Chłoniemy atmosferę. Chałas potworny, non stop okrzyki i nawoływania. Feeria barw i zapachów o natężeniu tak silnym, że nie da się tego porównać do europejskich standardów. Pomiędzy tłumami ludzi przemykają rowery i skutery, mijając nas dosłownie o milimetry i jednocześnie trąbiąc klaksonami. Anka robi sobie hennę na obu dłoniach. Misterna robota - berberyjski motyw wygląda fantastycznie (oczywiście Anka bez henny też wygląda fantastycznie ;-) Przy którymś z "zabłądzeń" trafiamy na sklepik z muzyką. Chłopaki puszczają nam dziesiątki płyt z fajną muzyką marokańską - od tradycyjnej po bardzo "modern". W końcu wybieramy 5 płyt i zaczynamy "wielkie targowanie". Trwa to długo, na koniec chłopaki ze sklepu wypowiadają sakramentalne "you are my friend" i zapraszają nas do częstrzych odwiedzin. Ostateczny efekt cenowy jest bardzo dobry.
Krążymy tak do później nocy, wielokrotnie zapuszczając się w miejsca ciemne i puste o dość dramatycznym nastroju. Generalnie poddaliśmy się medinie - pozwoliliśmy się wciągnąć i kierować nami. Dryfujemy jak liście na wodzie, tyle że bardzo wartkiej.

6.03 - Jemy śniadanie na tarasie - arabskie chlebki z avocado - palce lizać. Popijamy to miętową herbatą i mocną arabską kawą. Znów cały dzień krążymy po medinie, ale zapuszczamy się też dalej, żeby zobaczyć Marakesz w bardziej nowoczesnej wersji.

Oceń relację

Dodaj nowy komentarz

Twoje imię:

Treść komentarza:

Wpisz wynik działania z obrazka:

Komentarze

• Kaśka / 2010-03-18
  Super! Niedlugo wyjeżdzamy do maroka ze znajomymi. Więc miło się czytało i mam nadzieję, że trochę informacji się przyda:)
• Arek Bristol UK / 2008-12-11
  Czesc dzieki za bardzo ciekawe ilustracje dotyczace Maroka.
  Wlasnie moi znajomi jada na swieta i tak sobie przeczytalem Twoje wspomnienia i przezycia.
  Super opowiedziane i napisane ode mnie 5 gwiazdek za wszystko co opisales:))