Krótkie spięcie, czyli wrażeń kilka z burzliwej zachodniej ściany Annapurny

Wyświetlono razy (ostatnio: )

Incognita. Głównie lód i zmrożony śnieg aż do trzeciego biwaku na 6700 (czyli naszej "trójki"). Nad nami skalny próg zakończony przewieszonym serakiem.

28 kwietnia ruszamy do szturmu. Skalny próg to 400 metrów
połogiego terenu o trudnościach do IV, potem Hamor pięknie pokonuje przewieszony serak wykorzystując malowniczą dziurę w jego wnętrzu. Lód na seraku twardy, kruchy i przeraźliwie pionowy. Z tymi worami dyszymy jak lokomotywy. Jakby ktoś się interesował to dał bym lodowe V za ten odcinek. Dopiero wyżej trochę wytchnienia od trudności technicznych.

Ale za to daleko, bo na skróty się nie da (sama skała, nasi
poprzednicy 20 lat temu skrócili sobie drogę po śniegu). Chcemy wejść na grań szczytową daleko z prawej. Mamy ze sobą dwuosobowy namiot i kartusz gazu.

Pierwszy biwak na 7700 przechodzi dobrze. Bo jesteśmy
podekscytowany bliskością wierzchołka. W tym dwuosobowym maleństwie
wypełnionym po brzegi nami, szronem i naszymi oddechami nie jest komfortowo. Rano wchodzimy na mały wierzchołek i rozpoczynamy naszą drogę po grani szczytowej.

Ten wierzchołek zakończył drogę Gabarova. Wspinaczkowo powinniśmy się czuć zadowoleni: zrobiliśmy 2300 metrów porządnej drogi, skończyła się. Ale jesteśmy w Himalajach, a nie w Tatrach. Poza tym, nie ukrywajmy, fajnie jest wejść na ośmiotysięcznik. Napieramy. 3 kilometry stromej grani, wiatr się wzmaga. Trudno by nie wiało. Odkąd jesteśmy w bazie nie pamiętam, by nie wiało.

Kończymy grań i dochodzimy do kopuły szczytowej. Jeszcze ze 150 metrów do góry. Wydaje się na wyciągnięcie dłoni. Gdyby nie to, że wiatr napiera tak, że ciężko ustać i nadchodzą ciemne chmury. Jak na tanich filmach. Wspinacze są pod wierzchołkiem, a tutaj idzie burza.
Tylko, że to nie jest film.

Potem wszystko jak w malignie. Mgła ...

Oceń ten artykuł:

Oceń!

Dodaj komentarz >>

Twoje imię:

Twój komentarz:

Nepal - wybierz obszar, który cię interesuje: