Strona główna » Indie » Indie liryczno-mistyczne, czyli śladami "dziwnego" - część III

Opis podróży do Indii w roku 2005

Indie liryczno-mistyczne, czyli śladami "dziwnego" - część III

Rafiki_yako
2008-03-17 09:23:55

Wyświetlono razy (ostatnio: ) Rating 4/5

Ocena 4.00 z 5.00. 2 głosów oddanych

do świątyni i wydaje się, że każdą wolną przestrzeń wypełnia jakiś mężczyzna lub jakaś kobieta (kobiety i mężczyźni siedzą oddzielnie po dwóch stronach świątyni). Porządkowi wykrzykują swoje "sai ram", robiąc miejsce dla jeszcze większej ilości osób.

Sai Baba każe na siebie czekać, mija pół godziny, potem godzina, a jego wciąż nie ma w zasięgu wzroku. Wstaję i idę na koniec świątyni, gdzie powietrze jest przynajmniej odrobinkę chłodniejsze.

Upłynęły chyba całe wieki, ale w końcu rogi, gongi i muzyczne instrumenty rozbrzmiewają, a na specjalnie zainstalowanych monitorach wideo widzimy procesję śpiewaków i tancerzy, towarzyszących jadącemu niezwykle wolno samochodowi z Sai Babą. Śpiewak rozpoczyna mantrę, a atmosfera staje się niesamowita. W końcu Sai Baba siada na swym tronie, a niektórzy wydają się być w uniesieniu.

Następuje potem seria długich, 10-minutowych rag i innych, pełnych patosu pieśni religijnych. Ubrana w zielone sari wokalistka wyśpiewywała bez wątpienia pochwalne hymny na cześć Sai Baby, czego dowodzą częste zwroty "Swami", "Śri", "Sai" i "Sai Baba", których dosłuchałem się w tekście. Po śpiewach rozpoczynają tancerki, a każdy ich ruch zdaje się mówić "uwielbiamy cię, Sai Babo". Przed rozpoczęciem tańców wyszedłem z budynku i obserwowałem teraz wszystko zza metalowego ogrodzenia - wiedziałem już, że dziś nie będzie materializowania czegokolwiek, a na twardej, kamiennej powierzchni zrobiło się tak gorąco i niewygodnie, że po prostu musiałem wyjść. Naprawdę nie musiałem widzieć Sai Baby z bliska, a na pewno nie musiałem całować śladów jego stóp, jak to czynili niektórzy co bardziej zagorzali fanatycy, którzy mieli okazję znaleźć się wystarczająco blisko niego.

Ta misja się nie powiodła, lecz nie całkowicie. Uliczny sprzedawca oferował około 100 paczek, zawierających proszek Wibuti. ...

Strona: 1 2 3 4 [5] 6

Po prostu ani ja, ani moja dziewczyna nie specjalnie się akurat tymi sprawami interesujemy, a postać Sai Baby ani nas grzeje, ani ziębi. Nie twierdzę ani że jest boski (lub wcieleniem boga), ani że nie jest. Niektórzy dostają niemal amoku widząc go nawet z dość daleka, na mnie zrobił zupełnie obojetne wrażenie. Jechaliśmy tam bez nastawień, raczej z ciekawości. Naturalnie niezwykle ciekawe byłoby być z nim sam na sam czy w grupie "wybrańców" i może doświadczyć jednej z jego nadnaturalnych zdolności czy umiejętności, ale 1) znacznie ciekawiej byłoby zbadać ten fenomen naukowo, 2) żeby się na taką "audiencję" dostać, trzeba przyjść z wiarą, a ja jej - w stosunku do Sai Baby - nie mam.

Pozdrawiam

Wojtek

Myśmy nie oceniali tego na podstawie tego, czy warto, czy nie., 2008-07-17 22:16:24

Jadąc do Sai Baby z nastawieniem, że nie warto,
wraca się od Niego z upewnieniem, że nie warto.
Warto. Pojedźcie jeszcze raz.

Sten, 2008-04-24 22:08:33