Strona główna » Słowacja » Góry Choczańskie - Wielki Chocz

Wielki Chocz najwyższy szczyt całych Gór Choczańskich. Ma kształt pochylonej piramidy, wznosi się około 900 m ponad okoliczne doliny. Na stokach wiele osuwisk i gołoborzy, fantazyjne skały. Szczyt jest zdobywany ponieważ z wierzchołka roztacza się widok na większość gór Słowacji. Przepiękna jest zwłaszcza panorama na Tatry, w szczególności na Tatry Zachodnie. Wielki Chocz był widoczny każdego dnia z naszego pensjonatu w miejscowości Huty. Teoretycznie leżał tak blisko, w zasięgu ręki. Żeby dojechać na szlak wyjściowy w Lucky musieliśmy przejechać jednak sporo kilometrów. Zdobycie najwyższego szczytu Gór Choczańskich jest „formalnością”, skala trudności nie odstrasza prawie nikogo. Z naszej grupy na jego zdobycie zdecydowali się wszyscy. Większość wybrała wędrówkę od uzdrowiska Lucky. Kilku uczestników wycieczki wędrowało na szczyt z miejscowości Valaska Dubova. Wraz z zapadającym zmierzchem wchodziliśmy do Doliny Prosieckiej. W dniu następnym droga powrotna do Polski. Po trasie poznajemy jeszcze skansen Muzeum Wsi Orawskiej położony malowniczo na Polanie Brestowa. Nie zapomnieliśmy o drewnianym, gotyckim kościółku rzymskokatolickim pw Wszystkich Świętych w Tvrdošínie ( XV w., to obiekt godny obejrzenia.

Góry Choczańskie - Wielki Chocz

Bialyzibi
2008-03-03 21:16:45

Wyświetlono razy (ostatnio: )

Prosiek do wylotu Prosieckiej Doliny. Przejście samą doliną to łatwa godzinna wędrówka, szlak przeznaczony jest dla turystyki rodzinnej. Do wędrówki zapraszam tylko chętnych, decydują się chętnie: Ela , Grażyna, Halinka, Romek, Bolek , Darek i Piotrek. Z Piotrkiem liczymy latarki i zapada decyzja o wędrówce mimo powoli zapadającego zmroku. To nie jest żadna ekstrema, wędruje się po trudniejszych górach na rajdach nocnych. Popularne jest też obserwowanie wschodu słońca z malowniczego szczytu : Rysów, Krywania czy Babiej Góry. Do tego wiem że szlak biegnie w dużej części dnem wyschniętego potoku. Jego białe skały wyznaczają nam często drogę. Kilkadziesiąt metrów początku szlaku prowadzi nad potokiem, pomocne są łańcuchy. Cały odcinek środkowy to wędrówka z lewej lub z prawej strony a także dnem wyschniętego potoku. Wokoło bieleją wysokie ściany wąwozu przez który wędrujemy. Stosunkowo wysoki próg skalny w końcowym odcinku pokonujemy za pomocą kilku drabin. Drabiny są z poręczami więc przejście po nich jest dziecinną igraszką. Mimo wszystko z ulgą odnotowujemy że nasza wędrówka wąwozem dobiegła końca. Jeszcze ok. 40 min. wędrujemy polnymi drogami do miejscowości Velke Borove. Księżyc wyraźnie oświetla nam drogę więc nawet ominięcie kałuży nie stanowi problemu. Olek podjeżdża busem w umówione miejsce. Jemy spóźniony obiad ale nawet nasza szefowa nie ma o to pretensji. Widocznie doskonale rozumie naszą decyzję o pobieżnym chociaż poznaniu Doliny Prosieckiej. Niedziela jest ostatnim dniem naszego pobytu na Słowacji. Porządek dnia nie ulega zmianie, wcześnie zaliczamy śniadanie i pierwszą poranną mszę w Zubercu. Miejscowość jest bardzo ładna, posiada infrastrukturę turystyczną. (sklepy, kantory, baza noclegowa, itd.) Gdy patrzę na otaczające miasto góry to przeszkadza w ich podziwianiu mnogość zawieszonych nad ulicami linii energetycznych. Żegnamy się z sympatycznymi ...