Strona główna » Stany Zjednoczone » Zapiski z dzinnika - W poszukiwaniu Własnej Legendy

Tu znajdą się zapiski z moich codziennych zmagań podczas półrocznej eksploracji oraz bogata galeria zdjęć<br /><br />W poszukiwaniu Własnej Legendy<br />Wyprawa rowerowo-trekkingowa po Parkach Narodowych USA

Zapiski z dzinnika - W poszukiwaniu Własnej Legendy

Pablo z Gdańska
2008-02-29 16:24:18

Wyświetlono razy (ostatnio: )

na rower i w zupełnych ciemnościach ruszam dalej. Załamany, nagle zauważyłem otwartą bramę na pole, a na nim zieloniutką trawę i kawałek obrośniętego, irlandzkiego, kamiennego murku. Ustaliłem miejsce gdzie postawię swoje tipi i od razu zabrałem się do roboty. W ciągu kilku minut siedziałem już w środku i podgrzewałem wodę na pyszną zupę z paczki.
Najedzony, zamknięty w namiocie staram się rozluźnić i zapomnieć o dzisiejszym dniu. Starania moje jednak nie wychodzą zbyt dobrze. Na zewnątrz przecież potwornie wieje i leje deszcz. Jednego co byłem pewien, to to, że tej nocy na pewno nie prześpię, jeżeli będzie taka pogoda. I przepowiednia sie spełniła. Ok. 5tej nad ranem, podtrzymując pałąki konstrukcji przed ich połamaniem przez wicher, podjąłem natychmiastową decyzję o ruszeniu z miejsca. Tu już występowała nieomal furia i cieknąca piana z ust, gdy podczas składania namiotu co róż to tropik , albo wewnętrzna powłoka namiotu zostały porywane przez naturę o kilkadziesiąt metrów w głąb pola. W pewnym momencie zwinąłem to jak się dało i wpakowałem do pokrowca. 5ta rano, ciemno, deszczowo, wietrznie, a ja mimo to wsiadam na rower i jadę dalej. Jedynie w strumieniach światła lampki rowerowej widziałem ulewne strumienie deszczu. Głodny, przemarznięty i zrezygnowany zatrzymuje się w budce telefonicznej i tam zjadam resztki prowiantu.
Czołówką doświetliłem mapę i wynalazłem najbliższą miejscowość gdzie mogłem wsiąść do autobusu i wrócić do domu. W tym momencie decyzja zapadła - wracam autobusem do domu.
Do Ennis miałem jeszcze 40km, ale jechało się dobrze. Tym razem koledzy wiatr i deszcz biczowali mnie po plecach. Na szczęście te baty były przyjemne. Wiatr północno-zachodni gnał mnie coraz bardziej do przodu. Ociężały rower i mój wymęczony organizm teraz pędziły z prędkością 30km/h. Wyspiarskie krajobrazy przemykały przed moimi oczami jak wciągający ...