Strona główna » Polska » Mój Czwarty Karpacki Finał Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy

Relacja z Czwartego Karpackiego Finału Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy

Mój Czwarty Karpacki Finał Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy

Kuba Terakowski
2008-02-05 19:26:18

Wyświetlono razy (ostatnio: ) Rating 3/5

Ocena 3.00 z 5.00. 6 głosów oddanych

stopni w skali Beauforte'a, to bałtyckie skarby wyrzucane są na brzeg tego tatrzańskiego jeziora. Na dowód Magda wyciąga z kieszeni garść bursztynów twierdząc, że znalazła je tutaj przed chwilą... Własnym uszom nie wierzę. Owsiak mógłby się uczyć od niej... :)

TVN jedzie do schroniska, gdzie zostali Ania i Marek, a my schodzimy dalej zatrzymując wszystkich zmierzających nad Morskie Oko. Magda prawie dla każdego ma inną rymowankę, może powinna napisać ściągę dla mnie utalentowanych wolontariuszy? Dziewczyny nie przepuszczają nawet fiakrom, ich urok skutecznie działa na górali - skarbonki pęcznieją.

W Zakopanem żegnamy Magdę, a witamy Grześka i Tomka, którzy właśnie zeszli tu z Kasprowego Wierchu. Razem jedziemy do schroniska na Kudłaczach, gdzie kończy się Marsz Dla Orkiestry. Gospodarze witają nas serdecznie, częstując pysznym żurkiem, szarlotką i herbatą. Chwilę po godzinie 20.00 przychodzą uczestnicy Marszu, dwie osoby wycofały się w Myślenicach, osiem dotarło do celu. Widać, że są zmęczeni, za nimi 14 godzin marszu i kwesty, przeszli ponad 50 km. Są świetni! Wiesiek (prowadzący Trzeci Marsz) przygotował im specjalną trasę, dłuższą o kilka mszy i wyciągów narciarskich od tej, którą wytyczyłem przed Pierwszym Marszem.

Zaczynamy liczyć pieniądze, "rozbijając" kolejne skarbonki, napięcie wzmaga się w miarę powiększania kwoty... Równocześnie odbieram "raporty" o stanie kont poszczególnych Sztabów. Niepostrzeżenie mijamy wynik uzyskany w zeszłym roku. Po chwili gospodarz schroniska, który zagląda mi przez ramię woła, że przekroczyliśmy 20.000 zł! A stawka rośnie...

Mija godzina 22.00, czas wracać do Krakowa. Droga jest trudna, miejscami gęsta mgła ogranicza widoczność do kilkunastu metrów. Niby znamy doskonale ten wąski, kręty asfalt prowadzący z Kudłaczy do Pcimia, a jednak posuwamy się z prędkością furmanki. ...