Strona główna » Grecja » Między niebem, ziemią i morzem

Kilka kobiecych refleksji o miejcu dla nich zabronionym - czyli garść informacji o Republice Mnichów.

Między niebem, ziemią i morzem

Boncol
2008-01-21 12:26:48

Wyświetlono razy (ostatnio: )

zabraniają kobietom rozpraszać mężczyzn skupionych na modlitwie. O sile zjawiska niech świadczy fakt, że statki z kobietami na pokładzie, nie mogą podpływać zbyt blisko do wybrzeży, o czym mówią odpowiednie przepisy. Także hodowanie zwierząt płci żeńskiej jest zabronione (!). Tak więc żadna samica, nie ma wstępu na tą świętą ziemię. No, prawie żadna, gdyż podobno mnisi otrzymali dyspensę na kotki, które rzekomo lepiej łapią myszy niż kocury. Ja takowej dyspensy nie uzyskałam, więc w zasadzie piszę o czymś oglądanym tylko z daleka. O fenomenie poznanym bliżej dzięki męskiej obserwacji, nad czym ubolewam, gdyż zawsze lepiej "przekonać się na własnej skórze". Z drugiej jednak strony, doceniam przywiązanie do tradycji, zwłaszcza w dzisiejszym, tak szybko zmieniającym i przewartościowującym się świecie. Podziwiam tą fortecę obyczaju, w której życie od setek lat płynie według stałego rytmu i zasad.
Cykliczność, bowiem, to główna cecha życia mnichów, skoncentrowanych wokół Świętej Góry Athos na modlitwie. Dzień po dniu dzielony równo na 8 godzin modlitw, 8 godzin pracy i tyleż samo, zasłużonych godzin odpoczynku. Dzień za dniem biegnie, dzień do dnia podobny, dzień po dniu od wieków rozpoczynany bardzo wcześnie, bo przed godziną drugą nad ranem, czyli dla większości w nocy. Jednak każdy dzień ofiarowywany Bogu, ze szczególnym zapałem. Można, więc powiedzieć, że czas odmierzany jest tutaj rytmem codziennych czynności i ich powtarzalnością. Jako ciekawostkę dodam, że obowiązuje tu czas bizantyjski (+ pięć godzin do czasu środkoweuropejskiego). Nie jest to jednak rytm biologiczny, gdyż mnisi wcisnęli swe życie w pewne stałe ramy, nieustannie matrycowane. To przywiązanie do tradycji i form, pozwala przypuszczać, że życie monastyczne niewiele się zmieniło od założenia pierwszego klasztoru - Megistis Lavras - w 963 roku. No właśnie, a jak ta codzienność ...