Strona główna » Słowacja » Tatry Bielskie i "okolica"

Relacja zawiera opis wędrówki w fatalnych warunkach z Javoriny przez Dolinę Zadnich Koperszadów do Przełęczy pod Kopą .Lepsze warunki atmosferyczne panowały gdy wędrowaliśmy kolejnego dnia szlakiem dydaktycznym Zdziar /Monková dolina /- Kopské sedlo /Przełęcz pod Kopą/ Następnie przez Dolinę Białych Stawów i Dolinę Przednich Koperszadów dotarliśmy do jedynego górskiego schroniska w Tatrach Bielskich ( Chata Plesnivec)Wdrapaliśmy się na wierzchołek Rakuskiej Czuby (2038 m npm)żeby z tej wysokości popatrzeć na Tatry Bielskie. Zeszliśmy do schroniska nad Zielonym Stawem Kieżmarskim. Na zakończenie był spacerem Doliną Zimnej Wody.

Tatry Bielskie i "okolica"

Bialyzibi
2008-01-12 12:14:17

Wyświetlono razy (ostatnio: )

długi. Biegnie tuż obok albo równolegle do potoku Biała Woda Kieżmarska. Jest to jednocześnie szlak rowerowy. Do „spotkania” ze szlakiem niebieskim w punkcie Zimna Studnia szlak jest nieco kamienisty. Druga jego połowa biegnie praktycznie szutrową drogą aż do parkingu w Białej Wodzie przy Drodze Wolności. Ostatnia „sesja zdjęciowa” ma miejsce na parkingu. W zachodzącym słońcu podziwiamy odległe już z tego miejsca wierzchołki tatrzańskich szczytów. Niedziela ( 8 lipiec) była ostatnim dniem naszego pobytu w urokliwej góralskiej miejscowości Ždiar. Poranna msza jest okazją obejrzenia wnętrza miejscowego kościoła oraz otaczającego kościół cmentarza. Jeszcze „rzut oka” na najwyższe szczyty Tatr Bielskich. Okazyjnie poznajemy byłego dyrektora hotelu „Śląski Dom”. W roku 1995 jego rodzina witała papieża Jana Pawła II nad Wielickim Stawem. Żegnamy się z sympatycznym gospodarzem pensjonatu „Burger” i jedziemy pożegnać się z Tatrami tym razem Wysokimi. Na Hebienok ( Siodełko – 1285 m ) wjeżdżamy kolejką szynową ( wjazd i zjazd za 150 Sk) Malownicze to miejsce z ładną panoramą na liczne tatrzańskie szczyty. Z tych najwyższych najbliżej nas jest tym razem Sławkowski Szczyt (2452 m) na który prowadzi szlak turystyczny. Dominuje on w panoramie Starego Smokowca. Nasz pobyt w górach dobiega końca, czasu wystarczyło tylko na zapoznanie się z urokami Doliny Zimnej Wody. W pięć minut szlakiem zielonym dochodzimy do schroniska Bilika. W 10 minut tym samym szlakiem jesteśmy przy Dolnym Wodospadzie jednym z czterech w tej dolinie. Podziwiamy urok spadającej wody. Jeszcze większe wrażenie wywiera na nas Wielki Wodospad. Podziwiamy zaokrąglone przez wodę kamienie i wyżłobione przez nurt rzeki baseny wypełnione wodą. Przebiegająca w pobliżu wodospadu kładka umożliwia dokładną obserwację spadającej kaskadami wody. Odtąd podążamy szlakiem niebieskim „odkrywając” po drodze dwa mniejsze ale nie mniej urokliwe wodospady: Mały i Skryty. Miejscem odpoczynku jest polana przed Reinerową Chatą . Schronisko Rainera (Rainerova Chata, Rainerka) położone jest na wysokości 1301 m n.p.m. u zbiegu Doliny Staroleśnej (Veľká Studená Dolina) i Doliny Zimnej Wody (Malá Studená Dolina) . Najstarsze z dzisiaj istniejących schronisk tatrzańskich, wybudowane w 1863 r. przez Jána Juraja Rainera. To bardzo mała jednoizbowa, kamienna chatka. Ma jednak swój urok, dlatego tak chętnie się tutaj wraca. Jest też muzeum tragarzy tatrzańskich – nosiczów. Dochodzimy do węzła szlaków na Staroleśnej Polanie i wygodnym szerokim szlakiem za czerwonymi znakami wracamy na Siodełko. Tak zakończyła się nasza wycieczka dla której bardziej adekwatny byłby tytuł „Bielskie „lato”. Napisane w cudzysłowiu żeby było wiadomo że początek lipca 2007 roku był deszczowy, wietrzny i wysoko w górach sypnął śniegiem.