Strona główna » Filipiny » Jaskinie Palawanu - ludożerców, Cathedral i podziemna rzeka

Bangka – pelnomorska łupina
... doczekałem się! Zaokrętowaliśmy się na pokład wynajętej motorowej łodzi rybackiej, która ma być naszym domem przez trzy tygodnie. Trimaran miał po bokach kadłuba wysięgniki zakończone z obu stron pływakami (przeciwwagi) wykonanymi z trzech połączonych ze sobą pni bambusa. Jak na miejscowe warunki był to prawdziwy kolos. Łódź miała 120 cm szerokości, około 10 m długości i burty wystające zaledwie kilkadziesiąt cm nad wodę. Stępkę z litego drewna, burty ze sklejki i desek, szczątkowy pokład i daszek od słońca. Umieszczony w środku kadłuba niewielki silnik nadawał temu smukłemu stateczkowi znaczną prędkość.

Jaskinie Palawanu - ludożerców, Cathedral i podziemna rzeka

Uryn
2008-01-05 22:58:54

Wyświetlono razy (ostatnio: ) Rating 5/5

Ocena 5.00 z 5.00. 2 głosów oddanych

gór i dżungli Palawanu i czemu utworzono tan Park Narodowy?

Większa część parku pokryta jest pierwotną puszcza tropikalną, w którym wyróżnia się aż 280 gatunków drzew. W deszczowym, tropikalnym lesie żyje bogactwo zwierząt, w tym 17 gatunków zwierząt niespotykanych nigdzie na świecie poza Palawanem (małpy, jaszczury i ptaki).

Przybrzeżny akwen płytkiego morza wyróżnia się natomiast pięknem raf koralowych i bogactwem życia podwodnego. Nie tylko najrozmaitszych, wielokolorowych ryb, ale również obfitością żółwi, mających tam tereny lęgowe.

Podziemna rzeka uważana jest natomiast za najdłuższą na świecie. Z jej ponad 8 km, połowa (4,3 km) jest spławna, możliwa do przemieszczania się małą, wiosłową łodzią lub pontonem.
Właśnie taka małą łódką wpłynęliśmy w czarna grotę jej ujścia. Zapaliliśmy latarki...

Jeśli myślicie, że jaskinia powitała nas podziemna ciszą to się grubo pomylicie. Tylko wpłynęliśmy w całkowitą, chłodną ciemność groty, gdy nad naszymi głowami zaczęły krążyć tysiące, tysiące nietoperzy. Ich głośny, przenikliwy pisk zapamiętałem do dzisiaj. Nie powiem, że w pierwszych chwilach spływu, spłoszone nietoperze latające jak rój pszczeli wokoło naszych głów i ten ich głośny, masowy pisk, nie sprawiały niesamowitego wrażenia. Potem przywykłem i mogłem skoncentrować się na jaskini i rzece.

Płynęliśmy wynajętymi, malutkimi łódkami wiosłowymi, których burty pod naszym obciążeniem wystawały zaledwie na kilka centymetrów ponad powierzchnię wody. Na szczęście jej płaszczyzny nie mąciła najmniejsza fala, a my staraliśmy się wiosłować wolno i delikatnie. Co rusz z góry kapała, lub wręcz lała się na nas woda. Miejscami przepływaliśmy pod wodospadami. Nasz przewodnik pokazywał nam skąpym światłem latarki najciekawsze fragmenty jaskini, podawał ich nazwy miejscowe, komentując, ...