W dobie emigracji zarobkowej coraz częściej Londyn jest odwiedzany po to, aby napełnić "świnkę skarbonkę". Ja tam swoją świnkę zbiłem i do Londynu właśnie wtedy się wybrałem.
Weekend w Londynie
Artur.lorenc2007-11-26 03:02:49
Wyświetlono razy (ostatnio: )
Ocena 3.50 z 5.00. 4 głosów oddanych
swej okazałości. Właściwie to ja staję jak wryty - takie cudo w centrum nowoczesnej metropolii. Pierwszy kościół Św. Pawła wzniesiono w sercu londyńskiego City już w 604 roku. O dzisiejszej katedrze powiedziałbym raczej, że to ona jest sercem biznesowego City. Wybitny architekt Sir Christopher Wren po wielkim pożarze Londynu w 1666 roku w ciągu 35 lat stworzył dzieło swojego życia, sprawiając, że świątynia odrodziła się z popiołów niczym Feniks. Wchodzę do Galerii Szeptów pod kopułą katedry. Podobno gdy staniemy twarzą w kierunku ściany i wyszepczemy słowo, to będzie ono słyszane po drugiej stronie, 32 metry dalej. Być może, gdyby tylko nie szeptali wszyscy na raz. Po krętych schodach wdrapuję się jeszcze wyżej na kolejne galerie. Jak na dłoni widać teraz cały Londyn - gmachy parlamentu, London Eye, galerię Tate Modern, Tower Bridge i nowoczesne wieżowce dzielnicy City ze "zmysłowym korniszonem", czyli gmachem "Re". Spoglądając na morze budynków rozlewających się aż po horyzont można się tu zasiedzieć, zapominając całkowicie o 434 stopniach, po których trzeba zejść na dół.
Kilka razy oglądam się jeszcze za siebie, spoglądając na katedrę Św. Pawła, zanim ostatecznie tracę ją z oczu. Wchodzę w nowoczesną dzielnicę, zagłębiając się w dżunglę szklanych i betonowych kolosów, które wystrzeliwują w niebo. Świat XXI w. szybko jednak zamieniam na czasy średniowieczne, których duch cały czas unosi się w Twierdzy Tower. Miejsce to przez dziesięć wieków swej historii służyło jako forteca, pałac, najbardziej ponure więzienie i miejsce straceń, a oprócz więźniów przebywały tu nawet słonie, lwy i niedźwiedzie trzymane w dawnej oranżerii. Historie Londyńskiego Tower najlepiej opowiedzą jego strażnicy, czyli Yeomeni, którzy oprowadzają wycieczki w swych kolorowych strojach. Podskok, tupnięcie, tup, tup, tup ... czyżby występy artystyczne? Nic bardziej mylnego - zmiana warty. Poważne twarze gwardzistów, karabin na ramieniu i choreografia rodem z jakiegoś baletu. Chcąc, nie chcąc lekki uśmiech pojawia się na mojej twarzy. Przez to wszystko zapomniałbym zupełnie o największym skarbie Tower - klejnotach koronnych, których kolekcja jest imponująca. Uświadamiam sobie jednocześnie, że bycie monarchą do łatwych nie należy. Trzeba utrzymać na głowie królewską koronę z prawie trzema tysiącami brylantów, a do tego dzierżyć w dłoni berło z "Gwiazdą Afryki", czyli 530-karatowym brylantem.
Przechodzę na drugą stronę Tamizy i ze świadomością, że jest to moje pożegnanie z Londynem zmierzam w kierunku London Eye i Big Bena. Spacerując dochodzę do wniosku, że nie chciałbym tu jednak mieszkać przez dłuższy czas. Nie chciałbym, żeby Londyn mi spowszedniał.
Zobacz zdjęcia:
Wielka Brytania
Wielka Brytania - wybierz obszar, który cię interesuje:
