Bałkany 2006 - Albania [Szkodra, Góry Północnoalbańskie]

Wyświetlono razy (ostatnio: )

Elbasan znów doświadczyliśmy gościnności mieszkańców, którzy przyjaźnie nam machali. Elbasan znacznie różni się od Szkodry - jest po prostu czysty i zadbany. Na ulicach widać nawet plakaty ze zdjęciami wykonanymi współcześnie i kilka lat temu - z porównania wynika, że jeszcze kilka lat temu niewiele ulic miało asfalt, a budynki były w znacznie gorszym stanie. Idąc przez miasto, którego ulice były pełne młodzieży pragnącej się bawić w piątkowy wieczór natrafiliśmy na kościół katolicki. W tym momencie nastąpiło to co w podróżowaniu lubię najbardziej - odwrócenie sytuacji o 180 stopni. Weszliśmy niepewnie pytając uzbrojonego strażnika o proboszcza (oczywiście na migi). Po chwili z zakrystii wyszedł niski, tęgi brunet, który od razu wyglądem zdradził, że jest Włochem. Jego uśmiech wskazywał, że zapowiada się fantastyczny wieczór! Ksiądz znał włoski i podstawy angielskiego, ale dla chcącego nic trudnego - dogadaliśmy się bez problemu. Początkowo zgodził się na namiot, ale jak usłyszał o naszej już prawie miesięcznej podróży, zaproponował nam pokój w mieszkaniu dla kleryków. Dodatkowo zaprosił na kolację! Pół godziny później, po dokładnym wymyciu się i przebraniu razem z Kamilem kroiliśmy pomidory i ser do sałatki oraz podjadaliśmy arbuzy i figi! Kto by pomyślał, że jeszcze pół godziny temu zupełnie nie wiedzieliśmy co ze sobą zrobić! Po iście włoskiej, owocowo - warzywnej kolacji i przeszło godzinnej pogawędce o Albanii i kilku kieliszkach rakiji własnej roboty, ksiądz powiedział, że musi się przygotować do porannej mszy, a my z klerykiem mamy iść na zwiedzić nocne Elbasan i wypić kilka piw - "Tirana - najlepsze" - powiedział. Bardzo nam się to podobało, gdyby nie fakt, że kleryk mówił tylko po albańsku i włosku... Co dziwne Elbasan, które ok. 20 bawiło się na ulicach w najlepsze o 22 było zupełnie puste. Wypiliśmy jedno piwo i wróciliśmy zmęczeni do naszych pokojów.
Rankiem ksiądz pokazał nam drogę do miejsca skąd odjeżdżały busy do Pogradec. My nie chcieliśmy jechać do samej miejscowości, więc ostro targowaliśmy się, żeby kierowca obniżył cenę, skoro pojedziemy ¾ trasy do miejsca skąd najbliżej do granicy z Macedonią. Pojechaliśmy za 350 leke/os ok. 2h do wioski, od której odchodziła droga na przejście. Tam złapaliśmy stopa na samo przejście i ponownie Mercedesem dojechaliśmy na granicę. Tam po kilkuminutowym czekaniu dostaliśmy stemple wyjazdowe, a pani kilka okienek dalej oddając nam paszporty z macedońskimi pieczątkami, z pięknym uśmiechem na ustach, powiedziała "Welcome to Macedonia, guys"
Nie da się ukryć, że właśnie pobytu w Albanii obawialiśmy się najbardziej. Większość ludzi (w Polsce jaki i w BiH oraz Czarnogórze) odradzała nam wizytę w tym kraju. Jednak po raz kolejny okazało się, że naszymi umysłami rządzą stereotypy i że nasze wyobrażenia o większości miejsc wynikają tylko z tego co codziennie widzimy o 19.00 lub 19.30 w telewizji. Świat pokazywany w TV od tego realnego różni się znacznie. We Wiadomościach nikt nie mówi o włoskim księdzu dolewającym ciągle rakiji do kieliszków lub o góralu, który zanim sprzeda ser przedstawi całą swoja rodzinę. W wieściach z Albanii nie usłyszymy o wspaniałych dzikich górach, które nadal opierają się cywilizacji lub o ludziach, którzy prawie na każdym kroku oferują swoja pomoc. Gdyby nie wszechobecny "syf i rozpierducha" spowodowane biedą i fatalnymi przyzwyczajeniami Albania byłaby wspaniałym krajem dla każdego turysty. Ale nie będę o tym mówił głośno, bo ten piękny kraj stanie się kolejną ofiarą nie znającego litości "przemysłu turystycznego".

Oceń ten artykuł:

Oceń!

Dodaj komentarz >>

Twoje imię:

Twój komentarz:

Albania - wybierz obszar, który cię interesuje: