Stopem do Hiszpanii

Wyświetlono razy (ostatnio: )

wydarzeń pamiętamy jedynie te dobre, złe zaś staramy się wypchać z pamięci, dzięki czemu nasze wspomnienia obfitują w zapis tych najlepszych chwil. W drodze z Aguilas do Granady przytrafiły mi się dwa pechowe incydenty, niemalże jeden po drugim. Dwóch palantów oczekujących ode mnie czegoś więcej, niż zwykłej konwersacji.. Wiem, że miałam szczęście, ze mogło się skończyć gorzej dla mnie, tak czy inaczej czułam się totalnie chujowo, a musiałam jeszcze dotrzeć do Granady.. Trochę z ulgą zobaczyłam zatrzymujący się samochód z TOYtojkami na naczepie. Chyba każdy/a by kręcił/a nosem wsiadając do auta z takim załadunkiem, ale widząc, ze miedzy mną a kierowcą jest jeszcze jedno miejsce, idealne do wsunięcia tam odgradzającego plecaka, co ewentualnie miałoby zapobiec sięganiu do moich kolan, od razu wsiadłam.
Granada kojarzy się przede wszystkim z Alhambraą czyli byłym zespołem pałacowym z czasów panowania Mauretanów, z kunsztownymi, rzeźbionymi wnętrzami, wersami z Koranu wypisanymi w marmurze i zespołem ogrodów, znajdującą się na liście światowego dziedzictwa UNESCO. Oprócz standardowego zwiedzania tego miejsca, oczywiście o obowiązkowej, wczesnej porze, kiedy to ponoć światło poranka najlepiej eksponuje jej walory, odnalazłam w Granadzie jedno z tych miejsc, gdzie od samego początku czujesz się świetnie i wiesz, ze mogłabyś/mógłbyś spędzić tam rok lub dwa. Nie ma w niej tak dużo turystów, zaś z drugiej strony panuje przekonanie, że Granada jest typowym hiszpańskim miastem, "chcąc poznać smak prawdziwej Hiszpanii, wybierz się do Granady"- tak głoszą strony internetowe biur podroż, turyści na to idą, z kolei foldery turystyczne umieszczają to miasto jako jedną z głównych atrakcji Hiszpanii - oto będąc turysta możesz samotnie eksplorować wąskie, maleńkie uliczki, przy których stoją małe, białe domki, widoczki z pocztówek z napisem "Greetings from Spain". Do tego dodajemy pakiet flamenco, stukot obcasów dochodzący prosto z uchylonych drzwi jednego z domów, z daleka od szlaków turystycznych. I jeszcze atrakcje turystyczna, jedna z tych bardziej "cruel", czyli corridę, i obowiązkowo paellę.
Trzy dni spędzone w tym mieście minęły szybko, nie zdążyłam nawet pochodzić po górach Sierry Nevady, a już musiałam wracać do Polski. Zakładając, ze stop powrotny zajmie mi maksymalnie trzy dni wykazałam się naiwnością godną przedszkolaka. W ciągu pierwszego dnia udało mi się dobić do Madrytu, ze sponsorowanym obiadem po drodze i kaleczonym tłumaczeniem po hiszpańsku, co jest wegańskie, a co nie. I to chyba nie był koniec sponsoringu tego dnia, gdzieś pod Madrytem dostałam 40 euro na pociąg nocny do Sewilli, by w końcu spędzić ta noc na dziko gdzieś na działce, przy altance i grządce kapusty.
Następny dzień the same story, z tym, że nocleg spędziłam "na pace", dzięki uprzejmości hiszpańskiego tirowca. Potem podroż była już w gronie stricte polskim, jak zwykle polscy kierowcy nie zawiedli, i nieraz pokazując na migi "jest osoba do zabrania" kierowcy jadącemu tirem na drugim pasie przerzucali mnie z tira do tira. Będąc już w Niemczech, bliska swojego celu, gdzieś miedzy międzynarodową A2, a drogą prowadzącą na Drezno, załamałam się, kolejna perfidna niedziela, piknikowy nastrój Niemców, którzy nie byli skorzy zabrać mnie choćby 50 km bliżej w kierunku Polski. Cóż, shit happens, koniec końców zajechałam do Polski we wtorek rano, aby w środę wrócić do studenckiego życia i planować, gdzie pojadę w przyszłe wakacje.

Oceń ten artykuł:

Oceń!

Dodaj komentarz >>

Twoje imię:

Twój komentarz:

Francja - wybierz obszar, który cię interesuje: