Stopem do Hiszpanii

Wyświetlono razy (ostatnio: )

na jeden skłot. Wygrzebana, pomięta kartka wskazywała przystanek metra Sagrada Familia, ptqe.Conradi1. Duszne metro wypełnione kosmopolitycznym tyglem rozmaitych narodowości, pusta butelka po wodzie mineralnej i opadające ramiona, przygniecione ciężarem coraz bardziej doskwierającego plecaka.
Bez trudu dotarłam na skłot, który okazał się kolektywem, zaś z moich tłumaczeń chłopakowi w barze po co i dlaczego udałam się pod ten adres niewiele wynikło, zrozumiałam tylko tyle, że mam poczekać na zewnątrz, a on jak się później okazało nie zrozumiał nic.
Niekiedy nawet precyzyjnie planowana podróż w końcu spotyka na swojej drodze przypadek, a on niczym kochanek z średniowiecznych romansów omamia nią, i dalej już prowadzi ją za rękę, nie dając ponieść się żadnym planowanym wydarzeniom.
Przypadkowa dziewczyna wychodząca z kolektywu spojrzała na mnie, ja na nią, i coś zaskoczyło chyba w tamtej chwili, ponieważ zaczęłyśmy rozmawiać, w efekcie czego zaproponowała mi nocleg u swojej koleżanki. Tak po prostu, całkowicie mnie nie znając zaufała mi, podając adres swojej przyjaciółki i wskazała w którym kierunku mam iść.
Idąc wąskimi, wyznaczonymi od linijki ulicami, nie sposób nie zauważyć, że w Barcelonie, jak i innych miastach Europy Południowej, życie zaczyna się dopiero po dziesiątej wieczór: ludzie przesiadują w barach i na schodach wejściowych do swoich domów, inni przemieszczają się skuterami między ciasnymi ulicami, a inni prowadzą dyskusję z okien swoich mieszkań z sąsiadem z przeciwległej kamienicy.
Wchodząc na czwarte piętro nietypowej klatki schodowej chłonęłam wszystkie głosy wynurzające się zza niedomkniętych drzwi, okrzyki dochodzące z okien kuchennych, wreszcie zapachy wydobywające się z nie przymkniętych patelni.
Miałam nocleg na najbliższe dni, wygodne łóżko, swój pokój i perspektywę spędzenia trzech dni w Barcelonie. Nie będę ...

Oceń ten artykuł:

Oceń!

Dodaj komentarz >>

Twoje imię:

Twój komentarz:

Francja - wybierz obszar, który cię interesuje: