Strona główna » Turcja Słowenia Rumunia Grecja Czechy Chorwacja Austria » Istambuł 2007

Rowerowa podróż do Istambułu.

Istambuł 2007

P. Grzanka i P. Herla
2007-08-29 21:34:25

Wyświetlono razy (ostatnio: ) Rating 4/5

Ocena 4.00 z 5.00. 1 głosów oddanych

Ostatni odcinek przed granicą okazał się autostradą. Byłem zły na Pawła, bo nie pierwszy raz wybrał taką drogę . Na szczęście autostrada była całkowicie pusta! Po drodze do przejścia minęły nas dwa, może trzy samochody. Granicę przekroczyliśmy w Ipsali. Wcześniej jednak musieliśmy chwilę poczekać po greckiej stronie mostu będącego łącznikiem z Turcją. Wynikało to z tego, że pilnujący go żołnierze mieli rozkaz przepuszczania samochodów i motocykli, a nikt im nie wspominał o rowerzystach.
Jeden z nich co chwila wykonywał lub otrzymywał telefony. W międzyczasie wyjaśniał nam także, że winne całemu zamieszaniu są tureckie procedury graniczne.
W oczekiwaniu na pozwolenie przekroczenia mostu ucięliśmy sobie z żołnierzami krótką pogawędkę. Byli młodsi od nas. Z jednym rozmawiałem po angielsku, z drugim po niemiecku a z Pawłem – oczywiście po Polsku. Poczęstowali nas czekoladą, a gdy przyszło pozwolenie na przejechanie mostu życzyli nam dobrej drogi. Za mostem, już po Tureckiej stronie kupiliśmy wizę. Kosztuje ona 10 euro, ważna jest przez 1 miesiąc i wydawana od ręki.
Turcja przywitała nas wiatrem wiejącym tak silnie iż trudno było jechać. Jego powiewy rzucały nami na prawo i na lewo. Kilka razy uniknąłem w ostatnim momencie wepchnięcia pod mijający mnie samochód, dwa razy ostro haratałem ramą mojego roweru o barierki. Pobocze (które czasem było, a czasem nie) nie nadawało się do jazdy. W tych warunkach nie mogliśmy kontynuować podróży i zatrzymaliśmy w mieście Silivri. Ponieważ, nie było gdzie rozbić namiotu musieliśmy znaleźć nocleg. Zapytaliśmy o drogę do najtańszego hotelu małego chłopczyka - rowerzystę. Pokazał byśmy podążali za nim i ruszył przed siebie wąskimi uliczkami miasta. Początkowo prowadził nas do droższych hoteli, bo nie rozumiał zbyt dobrze o co nam chodzi. W końcu zaprowadził nas do najtańszego w mieście „otelu” za ...