Strona główna » Kazachstan Kirgistan » Kazachstan i Kirgizja 2006

To jest relacja z podróży do Kirgizji i Kazachstanu dwóch Olek (w tym jednej Klejnowskiej) i dwóch sióstr Gibas (w tym jednej Kingi), czyli trzech wesołych bab, które po raz kolejny ruszyły w swoim ulubionym kierunku - „na wastok”.

Kazachstan i Kirgizja 2006

Lasy, Puszcze, Parki Narodowe, Dżungle ...

Olki
2007-06-28 10:38:48

Wyświetlono razy (ostatnio: ) Rating 5/5

Ocena 4.91 z 5.00. 11 głosów oddanych

na pełen geniuszu pomysł, aby brzegi tego pięknego jeziora wybetonować. My znalazłyśmy śliczne miejsce (widać, że często tam ktoś rozbija namioty) zaraz obok strumyka (tak wzburzony, wielki i szeroki, że słowo strumyk to lekkie nadużycie). Kinga wybrała się na mały rekonesans, ale zrobiło się tak zimno, że szybko schowałyśmy się w naszym namiocie. Po tradycyjnych szprotach na kolację powsuwałyśmy się w śpiworki i lulu przy akompaniamencie deszczyku i huku strumyczka.

17 lipca - poniedziałek
Wstajemy późno (9.30) wyspane wreszcie nie w pociągu ani na pozarywanych hotelowych łóżkach, tylko na porządnych karimatkach ułożonych na uroczych kamyczkach i korzonkach. Jemy śniadanie (lepioszki - tutejszy chleb, który jest podstawą naszej diety, herbatka i obowiązkowy melon), zwijamy majdan i zostawiamy część rzeczy w krzakach, a same idziemy na spacerek. Idziemy, idziemy i oczywiście z każdą minutą jest coraz piękniej. Spotykamy nawet liczną grupę Rosjan wracających przez góry z Kirgizji (?!). Droga którą idziemy gdzieś na około 3000 m n.p.m. krzyżuje się z naszym cichym strumyczkiem, którego niestety nie udaje nam się sforsować. Po małym konflikcie (tydzień minął a my jeszcze się nie pozabijałyśmy) drogą kompromisu (tzn. Ola zarządziła) postanowiłyśmy wejść (tzn. Ola postanowiła, bo ktoś musiał) na jakąś górę po tej stronie strumyczka. Weszłyśmy, popodziwiałyśmy widoczki i wygonione przez zbliżające się chmury pobiegłyśmy po nasze rzeczy. Tym razem wyminęłyśmy Rosjan, pożegnałyśmy jezioro i zeszłyśmy schodami wzdłuż rury. A spod podnóża do przystanku marszrutką miałyśmy 15 km asfaltem i żadnego widoku na busika. Uszłyśmy może z 3 km do tzw. pierwszych szaszłyków i zrobiłyśmy sobie małą przerwę na piwko (150 tg - zdzierstwo, ale należy nam się ) i szprotki, bo ceny szaszłyków nas powaliły.
Ta dolina jak i inne w okolicach Ałmaty ...

Strona: 1 2 3 4 5 6 7 8 [9] 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32

taa... byli,widzieli,opisali,i wydojeni przez miejscowych lowcow europejskich frajerow pospiesznie powrocili w domowe pielesze by snuc opowiesci o dzikich i dalekich stronach, gdzie ( jak im sie zdawalo ) poczuli smak tamtejszego swiata. moge zapewnic iz jest on o wiele bardziej wysublimowany niz wam sie wydaje. sprubujcie kiedys poswiecic kilka dni na przejscie tien szan na wlasnych nogach (omijajac drogi zecz jasna) . zajdzcie do zagubionej wioski jako ludzie, nie jako turysci chcacy portfelem otwierac swe oczy na piekno ktore ich otacza. dajcie sobie szanse by choc raz w zyciu zapomniec o uwarunkowaniach waszego "cywilizowanego" zycia, a gwarantuje ze nie zapomnicie tego nigdy. z najlepszymi zyczeniami vlad. p.s. to ze w budowaniu porozumienia w kontaktach z innymi narodami wazny jest jezyk (jaki-taki przynajmniej, ale miejscowy) jest mam nadzieje zrozumiale, angielski,niemiecki,francuski, to jezyki mtv, malo przydatne w tym regionie. w przypadku braku slow czasem wystarczy usmiech lub po prostu przyjazny gest.

vlad, 2007-11-04 21:09:27

Super wyprawa !
Tez byłem w Aula-acie w 1990 roku ale ciągnie mnie tam znów.
Pozdrawiam

Darek z Kepna, 2007-10-15 22:43:49