Strona główna » Kazachstan Kirgistan » Kazachstan i Kirgizja 2006

To jest relacja z podróży do Kirgizji i Kazachstanu dwóch Olek (w tym jednej Klejnowskiej) i dwóch sióstr Gibas (w tym jednej Kingi), czyli trzech wesołych bab, które po raz kolejny ruszyły w swoim ulubionym kierunku - „na wastok”.

Kazachstan i Kirgizja 2006

Lasy, Puszcze, Parki Narodowe, Dżungle ...

Olki
2007-06-28 10:38:48

Wyświetlono razy (ostatnio: ) Rating 5/5

Ocena 4.91 z 5.00. 11 głosów oddanych

miastem - dużo tu zieleni, fajny bazar, ale cały dzień tu to stanowczo za dużo. Zmarnowane wróciłyśmy na naszą budowę pod której oknami oczywiście była jakaś dyskoteka, więc kolejna noc po tej z karaluchami z głowy.

28 lipca - piątek
O 9 rano byłyśmy umówione na bazarze z kobitką od transportu do Osz na pokazanie nam konkretnego kierowcy. Kobitka ku naszemu zdziwieniu przyszła, wszystko z nami załatwiła i wsadziła nas do marszrutki do Ala- Arcza. Tak nam zgrabnie wszystko poszło, że nawet drobny deszczyk nam nie wadził, tym bardziej, że czekały na nas niezłe góry. Miałyśmy nawet mapę tego regionu, więc liczyłyśmy, że tym razem uda nam się powalczyć trochę wyżej niż w jakiejś dolince. Po 3 kwadransach wysiadłyśmy z marszrutki przy granicy parku i zaczęłyśmy marsz jakimś asfaltem. Wyglądałoby to niewesoło gdyby nie to, że po 3 min złapałyśmy stopa. A w naszym stopie spotkałyśmy dwie dziewczyny z Biszkeku, które jechały przejść się w góry (tak jak my) na dwa dni (tak jak my) i szybko się zgadałyśmy, że skoro one znają trasy itp., to my będziemy iść za nimi. I tak za nimi już chodziłyśmy te dwa dni . Uświadomiły nam, że bez sensu jest zostawianie namiotów na dole w dolinie i że lepiej podejść do schronu, który jest trochę wyżej i tam nocować. A następnego dnia wejść na jakiś z łatwiejszych szczytów w okolicy. Wszystko brzmiało niewinnie i też tak wyglądało bo dziewczyny były w adidasach i miały ze sobą tylko po małym plecaczku. My przy nich byłyśmy wyposażone jak ekspedycja na Mont Blanc. Dziewczyny wytłumaczyły nam drogę do schronu i poszły, a my jeszcze trochę pomarudziłyśmy przy przebieraniu się i śniadanku, ale w końcu też wyszłyśmy do schronu Prijut Ratseka (tuż za ostatnimi zabudowaniami zamiast iść prosto doliną należy skręcić w scieżkę po lewo, a potem zboczem przechodząc dwa razy przez wodospady - idzie się cały czas ...

Strona: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 [25] 26 27 28 29 30 31 32

taa... byli,widzieli,opisali,i wydojeni przez miejscowych lowcow europejskich frajerow pospiesznie powrocili w domowe pielesze by snuc opowiesci o dzikich i dalekich stronach, gdzie ( jak im sie zdawalo ) poczuli smak tamtejszego swiata. moge zapewnic iz jest on o wiele bardziej wysublimowany niz wam sie wydaje. sprubujcie kiedys poswiecic kilka dni na przejscie tien szan na wlasnych nogach (omijajac drogi zecz jasna) . zajdzcie do zagubionej wioski jako ludzie, nie jako turysci chcacy portfelem otwierac swe oczy na piekno ktore ich otacza. dajcie sobie szanse by choc raz w zyciu zapomniec o uwarunkowaniach waszego "cywilizowanego" zycia, a gwarantuje ze nie zapomnicie tego nigdy. z najlepszymi zyczeniami vlad. p.s. to ze w budowaniu porozumienia w kontaktach z innymi narodami wazny jest jezyk (jaki-taki przynajmniej, ale miejscowy) jest mam nadzieje zrozumiale, angielski,niemiecki,francuski, to jezyki mtv, malo przydatne w tym regionie. w przypadku braku slow czasem wystarczy usmiech lub po prostu przyjazny gest.

vlad, 2007-11-04 21:09:27

Super wyprawa !
Tez byłem w Aula-acie w 1990 roku ale ciągnie mnie tam znów.
Pozdrawiam

Darek z Kepna, 2007-10-15 22:43:49