Strona główna » Kazachstan Kirgistan » Kazachstan i Kirgizja 2006

To jest relacja z podróży do Kirgizji i Kazachstanu dwóch Olek (w tym jednej Klejnowskiej) i dwóch sióstr Gibas (w tym jednej Kingi), czyli trzech wesołych bab, które po raz kolejny ruszyły w swoim ulubionym kierunku - „na wastok”.

Kazachstan i Kirgizja 2006

Lasy, Puszcze, Parki Narodowe, Dżungle ...

Olki
2007-06-28 10:38:48

Wyświetlono razy (ostatnio: ) Rating 5/5

Ocena 4.91 z 5.00. 11 głosów oddanych

właścicielka hotelu przynosi nam gorącą herbatę i lekką kolację: ciastka z miodem, masłem i konfiturą. Zjadamy wszystko co do ostatniego okruszka i zasypiamy z pełnymi brzuchami, pełne niedowierzania, że jednak nam się udało tu dotrzeć.

20 lipca - czwartek
Rano szybko wstajemy na śniadanie, które mamy w ramach noclegu. Zjadamy dość podejrzanie wyglądający zestaw składający się ze podsmażonego ryżu, czegoś co nam przypomina pieczoną mortadelę, pomidorów, ogórków i herbaty. Szybki prysznic i lecimy do miasta.
Karakol to, jak się dowiedziałyśmy, główna baza wypadowe w pobliskie góry. Można tu załatwić transport, noclegi w jurtach, registrancję itp. My niestety nie mamy tyle czasu i pieniędzy, żeby udać się w najpopularniejszym kierunku wybieranym przez trafiających tu turystów, czyli okolice Piku Pobiedy. Wybieramy się do doliny Dżeti Oguz, ale najpierw chcemy załatwić w Karakol nieszczęsną registrancję, wymienić pieniądze i kupić jakieś mapy.
Mimo że Karakol to jedno z większych miast w Kirgizji przypomina ono raczej wioskę. Dość rozłożystą z niedawno pozmienianym nazewnictwem ulic. Co znacznie utrudnia nam znalezienie odpowiedniego urzędu ds. migracji, bo nikt nie wie jak ta ulica się teraz nazywa. W końcu trafiamy do właściwego urzędu na tyłach policji zaraz przy prokuraturze i przychodni zdrowia. Dostajemy odpowiednie pieczątki, płacimy jakąś drobną kwotę i po 15 min. wszystko jest załatwione. Wymieniamy kasę, wysyłamy kartki z poczty i nawet namierzamy niezłą informację turystyczną. Jak się potem okazuje w Kirgizji bardzo sobie cenią turystów i punktów informacji CBS jest naprawdę sporo. Czasem można kupić w nich fajne mapy i załatwić nocleg czy transport. Przy czym te punkty informacji na tym zarabiają i niekoniecznie usługi przez nich świadczone należą do najtańszych. My załatwiałyśmy w zasadzie wszystko na własną rękę, tylko raz ...

Strona: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 [15] 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32

taa... byli,widzieli,opisali,i wydojeni przez miejscowych lowcow europejskich frajerow pospiesznie powrocili w domowe pielesze by snuc opowiesci o dzikich i dalekich stronach, gdzie ( jak im sie zdawalo ) poczuli smak tamtejszego swiata. moge zapewnic iz jest on o wiele bardziej wysublimowany niz wam sie wydaje. sprubujcie kiedys poswiecic kilka dni na przejscie tien szan na wlasnych nogach (omijajac drogi zecz jasna) . zajdzcie do zagubionej wioski jako ludzie, nie jako turysci chcacy portfelem otwierac swe oczy na piekno ktore ich otacza. dajcie sobie szanse by choc raz w zyciu zapomniec o uwarunkowaniach waszego "cywilizowanego" zycia, a gwarantuje ze nie zapomnicie tego nigdy. z najlepszymi zyczeniami vlad. p.s. to ze w budowaniu porozumienia w kontaktach z innymi narodami wazny jest jezyk (jaki-taki przynajmniej, ale miejscowy) jest mam nadzieje zrozumiale, angielski,niemiecki,francuski, to jezyki mtv, malo przydatne w tym regionie. w przypadku braku slow czasem wystarczy usmiech lub po prostu przyjazny gest.

vlad, 2007-11-04 21:09:27

Super wyprawa !
Tez byłem w Aula-acie w 1990 roku ale ciągnie mnie tam znów.
Pozdrawiam

Darek z Kepna, 2007-10-15 22:43:49