Strona główna » Kazachstan Kirgistan » Kazachstan i Kirgizja 2006

To jest relacja z podróży do Kirgizji i Kazachstanu dwóch Olek (w tym jednej Klejnowskiej) i dwóch sióstr Gibas (w tym jednej Kingi), czyli trzech wesołych bab, które po raz kolejny ruszyły w swoim ulubionym kierunku - „na wastok”.

Kazachstan i Kirgizja 2006

Lasy, Puszcze, Parki Narodowe, Dżungle ...

Olki
2007-06-28 10:38:48

Wyświetlono razy (ostatnio: ) Rating 5/5

Ocena 4.91 z 5.00. 11 głosów oddanych

schowki i lecimy do miasta, bo w Kijowie nas jeszcze nigdy nie było. Jest około 7 rano, niedziela - dość pusto, więc urządzamy sobie dość długi jak się okazało spacerek do centrum. Udajemy się na śniadanko - samo miasto zaskakuje nas swoją czystością, urodą i trochę jakby nieukraińskimi cenami (jest drogo). Bez cienia mapy i przewodnika łazimy po Kijowie, ale i tak sądzimy, że udało nam się wpaść na większość atrakcji i zabytków: Majdan, najróżniejsze sobory, pomniki, parlamenty, wzgórza, place i socrealistyczne pomniki. Trochę nas całodniowe łażenie w pełnym słońcu wykończyło i w pewnym momencie, same nie wiedząc kiedy, usnęłyśmy siedząc na ławce i podziwiając kolejny z unikatowych zabytków. Nawet Oldze się coś śniło. Po odświeżającej drzemce jesteśmy nieźle wypoczęte, ale i jak się okazuje nieźle spieczone - opalenizna made in Kiev. Z niecierpliwością czekamy na pociąg by zalec na naszych górnych pólkach. Robi się coraz zimniej - brrr, w dzień było ok. - 35st, a wieczorem tylko 24st - skandal.

10 lipca - poniedziałek
Po niedzielnym bieganiu po Kijowie spałyśmy tak długo i mocno, że w pociągu nie budziło nas nic - stacje, wymiana pasażerów, nic. W Charkowie konsumujemy śniadanko przed dworcem i wydajemy resztki hrywien. Jakoś nie mamy siły, żeby lecieć oglądać city więc spokojnie podglądamy życie dworcowe.
W pociągu mamy miejsca niby w jednym wagonie, ale w różnych jego częściach. Cześć z nas ma szczęście i ma koło siebie miłych ludzi, otwarte okno, tzn. ogólnie miłą atmosferę, a część z nas nie ma tego szczęścia i do końca podróży będzie zwisać z wywieszonym jęzorem z górnej półki w poszukiwaniu powietrza. Bo w wagonie już w Charkowie jest nieznośnie duszno i gorąco, a wszyscy nas uprzedzają, że będzie jeszcze gorzej im dalej będziemy jechać. Na samym początku oczywiście podpadamy prowadnikom, bo nie chcemy 3 kompletów ...

Strona: 1 [2] 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32

taa... byli,widzieli,opisali,i wydojeni przez miejscowych lowcow europejskich frajerow pospiesznie powrocili w domowe pielesze by snuc opowiesci o dzikich i dalekich stronach, gdzie ( jak im sie zdawalo ) poczuli smak tamtejszego swiata. moge zapewnic iz jest on o wiele bardziej wysublimowany niz wam sie wydaje. sprubujcie kiedys poswiecic kilka dni na przejscie tien szan na wlasnych nogach (omijajac drogi zecz jasna) . zajdzcie do zagubionej wioski jako ludzie, nie jako turysci chcacy portfelem otwierac swe oczy na piekno ktore ich otacza. dajcie sobie szanse by choc raz w zyciu zapomniec o uwarunkowaniach waszego "cywilizowanego" zycia, a gwarantuje ze nie zapomnicie tego nigdy. z najlepszymi zyczeniami vlad. p.s. to ze w budowaniu porozumienia w kontaktach z innymi narodami wazny jest jezyk (jaki-taki przynajmniej, ale miejscowy) jest mam nadzieje zrozumiale, angielski,niemiecki,francuski, to jezyki mtv, malo przydatne w tym regionie. w przypadku braku slow czasem wystarczy usmiech lub po prostu przyjazny gest.

vlad, 2007-11-04 21:09:27

Super wyprawa !
Tez byłem w Aula-acie w 1990 roku ale ciągnie mnie tam znów.
Pozdrawiam

Darek z Kepna, 2007-10-15 22:43:49