Ludzie na mojej drodze

Wyświetlono razy (ostatnio: )

Ludzie na mojej drodze
czyli
dziennik bułgarsko
-albański
20 lipca- 11 sierpnia 2004

20 lipca 2004 Sofia
Mój hostel nazywa się Mostel. Nie mam kasy, planu, żadnego książkowego przewodnika, żadnej mapy, ani znajomych. Co Polak robi w tej sytuacji? Idę na piwo- kosztuje tu 1,20 zł. Sofia przypomina mi Bangkok, jest straszny hałas, samochody jeżdżą po ludziach, wszędzie widzę rozebrane panienki. Jutro o 20.50 jadę do Belgradu, bo nie mam wizy do Macedonii.

21 lipca Belgrad
Wsiadłam do pociągu, zostawiłam bagaż na siedzeniu i wyszłam na korytarz. Wdychając przez okno sofijskie powietrze zapomniałam się na chwilę, ale że polska dusza we mnie nie śpi, szybko się odwróciłam, żeby sprawdzić co z plecakiem. I co?! Jakiś pięćdziesięcioletni koleś zaczął się do niego dobierać! Weszłam do przedziału więc, i jak gdyby nigdy nic, poprosiłam faceta, żeby pomógł mi położyć plecak na półce bagażowej, po czym podałam mu rękę i powiedziałam po bułgarsku, że jestem z Polski i mam na imię Ania. Zrobiło mu się głupio, usiadł przy oknie i zaczął gapić się w szybę. Na szczęście dosiadły się trzy dziewczyny z Serbii, bardzo wysokie i ładne, słabo mówiły po angielsku, ale trochę pogadałyśmy. Po pół godzinie wysiadł Bułgar, a przyłączyła się do nas para- Duńczyk, blondyn z niebieskimi oczami-nieciekawy, ale za to jego dziewczyna...Iranka z amerykańskim paszportem, mieszkająca całe życie w Danii. Uwielbiam poznawać takich ludzi z pogranicza, oni mają chyba największą świadomość systemu, przynajmniej ona taka była. Jej chłopak mimo tuzina stempli w paszporcie nic nie wyniósł z podróży- dosiedli się do nas jacyś robotnicy, on zwracał im uwagę, że to przedział dla niepalących, chociaż od razu było widać, że nie znają takich zasad, wybuchnęli śmiechem i wydmuchiwali dym w stronę drzwi. Duńczyk siedział oburzony-zderzenie ...

Oceń ten artykuł:

Oceń!

Dodaj komentarz >>

Twoje imię:

Twój komentarz:

Albania - wybierz obszar, który cię interesuje: