Ludzie na mojej drodze

Wyświetlono razy (ostatnio: )

były baśniowe: góry, doliny, rzeczki, pastwiska pełne owiec i kóz, fabryki, folklorowe domki. W samym mieście jest pełno pomników komunizmu, kawiarni i restauracji. Jeszcze nigdzie nie widziałam takiego nagromadzenia lodziarni i sklepów z sukniami ślubnymi w jednym miejscu. Ludzie spacerują, palą fajki, piją strasznie mocną kawę z jednorazowych kubków, życie płynie pooowoooliiiii.
Weszłam do dwóch muzeów i wspięłam się na miejscową górę, ale wpadłam w apatyczny i zrezygnowany nastrój, więc wróciłam do Sofii.
Wieczorem
Obraziłam się już zupełnie na ten kraj, jedna dziewczyna próbowała mnie dzisiaj okraść, a w moim przedziale pewien typ bił swojego brata tak, że zaczęłam wzywać policję. Ubrałam się więc do spania w swój T-shirt "Albania" i spodnie, usiadłam w stołówce, zaczęłam przeglądać jakieś idiotyczne amerykańskie czasopismo, żłopałam swoje przydziałowe piwo, aż tu nagle zagadnął do mnie pewien Grek. Nic ciekawego, ale naszą rozmowę o Albanii usłyszał Steve- Anglik, dawniej mąż Albanki, mieszkał tam przez dwa i pół roku, uczył również angielskiego w Bydgoszczy przez trzy miesiące. Zaczęliśmy rozmawiać, no i jeszcze z dwiema Australijkami stwierdziliśmy, że pójdziemy na koncert.
Noc w Sofii
Najpierw dotarliśmy pod Teatr Narodowy, gdzie pod gwiazdami, na wielkim ekranie, z napędu DVD odtwarzali I koncert fortepianowy b-moll op.23 Czajkowskiego w wykonaniu jakiegoś austriackiego pianisty.
Steve tworzy i gra folk angielski. Niedawno zmarli jego rodzice, był z nimi bardzo związany. Ma 31 lat, ale mimo rozwodu, śmierci rodziców i innych przeżyć wygląda jak dwudziestoparolatek. Pozostała trójka poszła na piwo, a ja i Steve siedzieliśmy w tłumie starych, znudzonych życiem Bulgarów. Szczerze mówiąc, słuchałam Czajkowskiego zawsze, gdy się uczyłam albo coś pisałam i na początku nie mogłam się wyzwolić z wizji mojego biurka zawalonego ...

Oceń ten artykuł:

Oceń!

Dodaj komentarz >>

Twoje imię:

Twój komentarz:

Albania - wybierz obszar, który cię interesuje: