Ludzie na mojej drodze

Wyświetlono razy (ostatnio: )

pokoju, miałam przy sobie tylko aparat fotograficzny. Rano jeden z pracowników dopasował inny klucz.

1 sierpnia Kruja
W busie do Kruji rozmawiałam w różnych językach świata z parą Albańczyków, którzy na stałe mieszkają we Włoszech i wreszcie po angielsku z albańskim mechanikiem samochodowym z Detroit. Chlubą miasta jest zamek bohatera narodowego Skenderbega, tutaj dużo się dowiedziałam o historii Albanii, chociaż bardziej zaintrygowała mnie postać muzealnika, który wpuścił mnie za darmo, pozwolił robić zdjęcia, oprowadził mnie po zamku bardzo ciekawie opowiadając, po czym nie chciał puścić mojej ręki, a jak wychodziłam, zaczął mówić coś w stylu: "oh, you are so nice". To istne szaleństwo!
Wyrwałam się i poszłam na "Old Bazaar", czyli wszystko czego turysta mógłby chcieć-talerze z wizerunkiem Matki Teresy, dywaniki, wełniane skarpety, torebki, folklorowe ubrania, wypchane lisy itp. Wieczorem chodziłam pomiędzy blokami mieszkalnymi i rozmawiałam z ludźmi, głównie z dziećmi, które zadziwiają mnie znajomością angielskiego.

2 sierpnia Tirana
W Albanii każdy dzień jest tak ekscytujący jak dla niektórych ostatnie minuty rozgrywek mistrzostw świata w piłce nożnej. Życie zaczyna się po 20. Wtedy robi się chłodniej, ludzie uzewnętrzniają skumulowaną po całym dniu energię. Dzieci biegają, grają w piłkę, dorośli gromadzą się w kawiarniach, na podwórkach, spacerują i rozmawiają, a raczej krzyczą.
Dzisiaj weszłam do kościoła ortodoksyjnego. Usiadłam cicho w kącie, najpierw wszedł starszy mężczyzna stanął przed upatrzoną ikoną i zaczął coś krzyczeć do obrazu ostro przy tym gestykulując. Potem weszła kobieta, po kolei obcałowała i żegnała się przed każdą ikoną i na głos modliła się do tych niewzruszonych jednak malowideł. Kompletnie nie krępowała ich moja obecność!

3 sierpnia Tirana
Mój ostatni ...

Oceń ten artykuł:

Oceń!

Dodaj komentarz >>

Twoje imię:

Twój komentarz:

Albania - wybierz obszar, który cię interesuje: