Ludzie na mojej drodze

Wyświetlono razy (ostatnio: )

cywilizacji europejskich.

Belgrad jest straszny. Co chwilę jakiś obleśny facet się do mnie przyczepia. To przez te buty trekkingowe i plecak wyglądam jak turystka. Przed momentem obleśne, czerwone prosię, lat pięćdziesiąt pięć przysiadło się do mnie na ławce i jak powiedziałam, że jestem z Polski wygłosiło mniej więcej taki monolog: " ty jesteś krasna, masz ogień w oczach jak polskie dziewczyny, ty i ja bylibyśmy jak dwa diamenty, chodź do mnie do domu, będziesz mieszkać za darmo i będziemy robić amore". Przypomina mi to film "Lilja 4-ever".

W autobusie do Prishtiny nagle ludzie zaczęli coś krzyczeć i po czterdziestu minutach jazdy zawróciliśmy. Wytłumaczono mi, że jest strajk i że pojedziemy za pięć godzin. Byłam jedyną osobą, którą ta wiadomość ucieszyła i rozbawiła. Razem z dwudziestoma pozostałymi pasażerami poszłam do biura agencji autobusowej, rozlano fantę do plastikowych kubków i po raz pierwszy usłyszałam albański. To byli Kosowianie, okazało się, że jest w tej grupie jeden Czech, który mieszka w Prishtinie z żoną Albanką no i nareszcie poczułam się u siebie, wśród swoich ludzi. Mam dobre przeczucia. Albańczycy obejrzeli moje wizy w paszporcie i stwierdzili, że następnym razem polecę na Marsa. Odebrałam lekcję albańskiego, powiedziano mi, że mam uważać na ludożerców, którzy będą chcieli mnie wykorzystać. Czekając na autobus pogadałam jeszcze z grupą wesołych Cyganów grających na saksofonach. Podstawiono dwa autobusy i chamsko oddzielono mnie od moich ludzi z agencji. Moim sąsiadem był na oko siedemdziesięcioletni mężczyzna, zagadnęłam do niego, ale wzruszył ramionami i poszedł spać, więc zrobiłam to samo.

22 lipca Prishtina
W Prishtinie poszłam na targ, który okazał się giełdą towarową. Jest gorąco, więc wszyscy mężczyźni byli rozebrani do połowy, przerzucali palety z owocami i krzyczeli coś do mnie, no ...

Oceń ten artykuł:

Oceń!

Dodaj komentarz >>

Twoje imię:

Twój komentarz:

Albania - wybierz obszar, który cię interesuje: