Strona główna » Polinezja Francuska » Polinezja Francuska - stereotyp raju?

Refleksje z wyjazdu na wyspy Polinezji Francuskiej

Polinezja Francuska - stereotyp raju?

Paweł Mizieliński
2007-02-03 15:40:54

Wyświetlono razy (ostatnio: ) Rating 4/5

Ocena 4.37 z 5.00. 30 głosów oddanych

Z Europy jest tam naprawdę daleko. Z miedzylądowaniem w Stanach podróż potrafi trwać 24 godziny. Lądowanie w Papete nie kończy udręki, ponieważ stolica kraju daleka jest od obrazków, które widzimy w folderach czy na stronach internetowych. Brudne fast-foody, zastawione tanimi kiczowatymi produktami półki centrów handlowych, wydawałoby się zobojętniały wzrok autochtonów - wszystko to kontrastuje z jachtami milionerów stojącymi w porcie, dla których jest to obowiązkowy przystanek w podróżach marzeń.

Cóż, nieco sfrustrowany, a na pewno zmęczony podróżą, usiadłem w jednej z kafejek. Na ziemi walały sie tłuste opakowania po frytkach, a obsługa zdawała się nie zauważać klientów. Przyglądając się przygotowaniom do startu jednego ze śmigłowców stojącego na pokładzie ekskluzywnego statku Pana Abramowicza, akurat przycumowanego w porcie, pomyślałem, iż w zależności od możliwości finansowych różne są perspektywy postrzegania Polinezji. Ponad 90% turystów przybywających na wyspy to ludzie zamożni. Już sama podróż do Papeete sporo kosztuje, nie wspominając o cenach za przeloty w obrębie samego archipelagu. Amerykanie, jeśli chodzi o transport, są w trochę bardziej uprzywilejowanej pozycji, ale już ceny cztero- i pieciogwiazdkowych hoteli - bowiem takich jest tu przeważająca wiekszość - równają wszystkich jak teorie Marksa i Engelsa. Osławiona Bora Bora ma kilka hoteli, w tym 2 są jeszcze w budowie. Więcej budowanych już nie bedzie, bo nie ma gdzie. I tak wszystkie stoją na palach przytwierdzone do mola stanowiącego zarazem deptak i drogę do restauracji. W ten sposób każdemu zapewnia się niezbędną intymność, osobiste zejście do morza - po drabince oczywiście - oraz wszystkie inne wygody luksusowego hotelu. Błękitny lazur laguny to jedna z rzeczy, z którą nie będę polemizować. W tym przypadku zdjęcia nie kłamią. Podobnie jest z kuchnią – dobra, bo francuska. Podejrzewam, ...