Strona główna » Polinezja Francuska » Polinezja Francuska - stereotyp raju?

Refleksje z wyjazdu na wyspy Polinezji Francuskiej

Polinezja Francuska - stereotyp raju?

Paweł Mizieliński
2007-02-03 15:40:54

Wyświetlono razy (ostatnio: ) Rating 4/5

Ocena 4.28 z 5.00. 32 głosów oddanych

deszcz nie pozwolił mi na przejście całego labiryntu - szybko podnosząca się woda stanowiła podobno duże zagrożenie. Wybierając się tam nie można zapomnieć o latarce, najlepiej wodoodpornej, ponieważ wejścia do jaskiń strzeże wcale nie małe oczko wodne i nawet trzymając się blisko skał woda po piersi gwarantowana. Nic za darmo.
Bora Bora - magiczne słowo przyciągające tych, dla których jest synonimem raju oraz narzeczonych i nowożeńcow. Gdyby nie sławne hotele, stanowiłaby najlepszy plener do nakręcenia następnej ekranizacji King-Konga. Stromy, wulkaniczny szczyt na środku wyspy, którego brzegi opadają prosto do oceanu, budzi lekką grozę i tchnie egzotyką. Zieleń porastająca pionowe zbocza kontrastuje z lazurem wody i błękitem nieba. Piasku jest bardzo niewiele, a hotele to w większosci małe chatki na słupach wbitych w koralowe dno. Docieram tu statkiem cargo, na którym zawsze znaleźć można kilka kajut pasażerskich. Jeśli ktoś spodziewa sie luksusu, zdrowo się rozczaruje. Koce w kajutach pamietają chyba pierwszego pasażera, płynącego z pewnością więcej niż 20 lat temu. Bardzo długo porównywałem nazwę statku wymalowaną na burcie, z tą widoczną na bilecie, łudząc się, że ktoś zrobił sobie jakiś kiepski żart, zwłaszcza, że w tle majaczył ciągle tu cumujący okręt Pana Abramowicza. Wątpliwości rozwiała wciągana na statek dźwigiem rozklekotana, drewniana europaleta, w której ze zgrozą zobaczyłem swoją torbę. Podróż trwała całą noc, a ja nie miałem dostępu do bagażu zamkniętego pod pokładem. Mój los podzieliło jeszcze ośmoro tutystów. Cały statek nadawał sie tylko do jednego - kompletnego remontu. Czegóż jednak można się spodziewać w cenie kilkudziesięciu dolarów. Jest to z pewnością najtańsza możliwość dostania się z Papeete na Bora Bora.
Moją bazą wypadową staje się mała pensja "Nono" na południowym końcu wyspy. Celem jest oczywiście ...