Strona główna » Ukraina » Od morza do morza, od nowiu do pełni

Od morza do morza, od nowiu do pełni

Od morza do morza, od nowiu do pełni

Agnieszka Martinka
2007-01-24 00:02:17

Wyświetlono razy (ostatnio: ) Rating 5/5

Ocena 5.00 z 5.00. 1 głosów oddanych

(!)
Pogoda piękna. Starsi ludzie mówią, że identycznie wyglądał wrzesień tragicznego trzydziestego dziewiątego roku. Bezchmurne, błękitne niebo i leniwy upał.
Po Cmentarzu Łyczakowskim włóczę się już od świtu. Nie fotografuję Konopnickiej, Zapolskiej, Bełzy, Grottgera, Ordona, Banacha, Goszczyńskiego. Chodzę pomiędzy starymi opuszczonymi grobowcami, jakże pięknymi choć zdewastowanymi. Szedł tędy wandal i łomem rozbijał porcelanowe fotografie. Uderzał celnie, w twarz. Jednej nie zauważył. Niech czteroletni Andrzejek ze złotymi lokami nadal spoczywa pod liśćmi paproci w pokoju. U Orląt Lwowskich pusto. Tylko pierwsze jesienne liście podrzuca wiatr.
Uliczki, zaułki, kawiarnie. Balkon Tońcia, dom Herberta, portrety Boimów, hotel Żorża od środka – jest niebieski i złoty, a sklepienia ma jak w kościele.
Jadę na Skniłów i odnajduję ulicę, przy której mieszkał mój tata jako trzynastoletni chłopiec, na przełomie lat 1940/ 41. Ulica nie nazywa się już Martynowska, ale domek z numerem dziewiątym stoi. Chciałam tu być sześć tygodni wcześniej. Tuż obok, główną ulicą Gródecką (niezmieniona nazwa od wojny) mieliśmy wówczas wyjechać z miasta na Szyrec, dalej przez Drohobycz do Truskawca. Jednak policjant eskortujący naszą kilkudziesięcioosobową grupę, wyprowadził peleton dokładnie w przeciwnym kierunku: ulicą Łyczakowską na Kijów.
Pomiędzy pięknym, starym Lwowem a przedwojennymi przedmieściami straszy osiedle z epoki sowieckiego imperium. Szare, betonowe bloki. Mrówkowce. Ohyda wiejąca grozą i surrealizmem. Nawet słońce nie jest w stanie pomóc tej brzydocie. Para młoda fotografuje się na tle zdewastowanego szeregowca. Nie mają wyboru, czy taka moda?
Piję kawę po wiedeńsku i po turecku, bo miasto na skrzyżowaniu kultur leży. Smakuję solankę i barszcz ukraiński, czanachy i piwo lwowskie, lody i placek ze śliwkami. Kolega zachwyca się pięknem kamieniczek i rozpływa nad magią Kresów Wschodnich, wodząc wzrokiem za długonogimi mieszkankami miasta. W powietrzu unosi się cierpki zapach jesieni...