Ibani - łowcy głów

Wyświetlono razy (ostatnio: )

szamana. Ibani wciąż boją się szpitali i wolą polegać na rodzimych "medykach". Wierzą, że naturalna selekcja spowodowana jest wolą bogów - mają przetrwać najsilniejsi. Walczą z chorobami podpatrując naturę. Aby znaleźć lekarstwo wykorzystują na przykład ptaki prostoszpony. Kiedy pisklęta się wylęgną, jednemu lub dwóm łamią nóżki. Wierzą, że znalazłszy okaleczone małe, ich rodzice odszukują lecznicze zioła, które połykają, a następnie zwracają, żeby zrobić pisklętom opatrunek. Nóżki szybko się zrastają i goją, a lekarstwo zachowuje się we krwi piskląt. Później wystarczy już tylko wykraść je z gniazda i zalać w całości alkoholem. Uzyskana nalewka jest stosowana zarówno do użytku wewnętrznego jak i zewnętrznego szczególnie przy dolegliwościach reumatycznych. Szamani potrafią również sporządzać doskonałe trucizny z liści i korzeni roślin. "Ipoh" to najmocniejsza z nich. Zabija w ciągu trzech minut.

W wiosce Ibanów bardzo ważną osobistością jest człowiek wykonujący tatuaże. Malowidło to jest oznaką zarówno majętności jak i odwagi. Sadzę kuchenną zmieszaną z osłodzoną wodą wbija się pod skórę przy pomocy bambusowej igły i małego młoteczka. Tatuaż pokrywa niekiedy całe ciało. Najboleśniejszym miejscem, na którym najczęściej dochodzi do zakażeń jest szyja.

Mimo iż młodzi Ibani coraz częściej stają się chrześcijanami, w ich wioskach wciąż królują leśne duchy, tabu, bożki. Przed podróżą czy polowaniem odprawiają "bedara" - obrzęd mający na celu zjednanie sobie pomocy opiekuńczych duchów. Ofiarowują im tuak - ryżowe wino, gotowany ryż, jajka, często dorodnego koguta. Jeśli leśne duchy przyjmą ofiarę, Ibani ruszają w podróż. W przeciwnym razie nie ruszą się na krok. W czasie polowania strzała, ostrze dzidy, czy coraz częściej kula z broni palnej nie może trafić drzew, w których śpią duchy. Obudzone bardzo się ...

Oceń ten artykuł:

Oceń!

Dodaj komentarz >>

Twoje imię:

Twój komentarz:

Malezja - wybierz obszar, który cię interesuje: