W buszu budził mnie ptasi koncert. Zabawne, bo ptaków nie było widać. Masz wrażenie, że okoliczne drzewa i zarośla przesiąknięte są ptasią wrzawą. Potem ptaki nagle milkną i pojawia się niespodziewane szuranie w suchych liściach. To parka takich tutejszych dzikich kurek poszukuje czegoś na śniadanie. Znikają tak nagle, jak ptaki, które oznajmiały wschód słońca. Znak to, że dochodzi szósta. Jak co rano przetrząsam buty, aby nie nadziać się na nieproszonego gościa. Potem skromne śniadanko i zwijanie biwaku. Namiot to składana konstrukcja na dachu Land Rovera, a kuchnia to szuflada w podłodze wysuwna przez tylne drzwi. Najpóźniej o ósmej trzeba wyjechać w drogę. Przede mną znowu jakieś dwieście kilometrów wzdłuż szlaku Overland Telegraph Line wiodącego na północny cypel Queenslandu. Jest październik, a więc środek tutejszej wiosny i koniec sezonu. Za kilka tygodni pora mokra na kilka miesięcy odetnie ten zakątek Australii od świata.
Rano znowu przetrzÄ…snÄ™ buty
Szafirek2006-12-17 17:42:29
Wyświetlono razy (ostatnio: )
Ocena 5.00 z 5.00. 9 głosów oddanych
tak wjechać autem w ogień. Ale tak trzeba. Wszystko trwa zaledwie kilka sekund. Pierwsze uczucie to jakby wjechać w ścianę z kartonów. Auto na chwilę zwalnia, niczym powstrzymane silnym podmuchem powietrza z przodu. Następnie wbija się w gorącą przestrzeń, w której nie ma już ognia. To taka próżnia. Masz wrażenie, że auto zaraz stanie z braku tlenu. Naciskasz na pedał gazu, a tu nic. Żadnego zrywu. Trwa to jednak zaledwie kilka chwil, bo wkrótce niebo znowu staje się błękitne i świeci słońce. Pożar buszu, jak od tysięcy lat, przeminął z wiatrem. O tym, że nie był to zły sen świadczą tylko wypalone czarne pogorzeliska po obu stronach szlaku. Miejsce powiało grozą. Ale za kilka miesięcy po pożarze nie będzie już niemal śladu. Natura zwycięży, jak zawsze.
Piąta popołudniu to najwyższy czas, aby znaleźć miejsce na biwak. Na noc w zasadzie można zatrzymać się gdziekolwiek. Wymarzone miejsce to brzeg rzeki lub jej wyschnięte piaszczyste koryto. Po mozolnym dniu chcesz się dobrze umyć. Tymczasem do wody często nie można się nawet zbytnio zbliżać! To kraina krokodyli. Zwykle więc można patrzeć na wodę, chłonąć bijący od niej chłód, wsłuchiwać się w jej szum, ale myć można się tylko z plastikowego pojemnika.
Australia jest krainą fantastycznych zachodów słońca. Ale wszystko trwa bardzo krótko. Znajdujesz ładne miejsce na biwak. Rozbijasz obozowisko. Zaczynasz pichcić kolację i nagle spostrzegasz, że trzeba szybko zapalić lampę, bo coraz mniej widać. Jeśli byłeś uważny, to spojrzałeś na zachód we właściwym momencie. Niebo płonie, a wielka kula słońca tonie w horyzoncie.
W nocy panuje tu taka cisza, że aż bolą uszy. Żadnego dźwięku cywilizacji. Za to liczne szmery suchych liści, trzaskające gdzieś niedaleko gałązki, czasem plusk w wodzie. Pająki i węże? Owszem, podobnie jak krokodyle, są gdzieś w okolicy. Rano więc znowu przetrząsnę buty, aby nie nadziać się na nieproszonego gościa.
Zobacz zdjęcia:
Australia
Australia - wybierz obszar, który cię interesuje:
