W buszu budził mnie ptasi koncert. Zabawne, bo ptaków nie było widać. Masz wrażenie, że okoliczne drzewa i zarośla przesiąknięte są ptasią wrzawą. Potem ptaki nagle milkną i pojawia się niespodziewane szuranie w suchych liściach. To parka takich tutejszych dzikich kurek poszukuje czegoś na śniadanie. Znikają tak nagle, jak ptaki, które oznajmiały wschód słońca. Znak to, że dochodzi szósta. Jak co rano przetrząsam buty, aby nie nadziać się na nieproszonego gościa. Potem skromne śniadanko i zwijanie biwaku. Namiot to składana konstrukcja na dachu Land Rovera, a kuchnia to szuflada w podłodze wysuwna przez tylne drzwi. Najpóźniej o ósmej trzeba wyjechać w drogę. Przede mną znowu jakieś dwieście kilometrów wzdłuż szlaku Overland Telegraph Line wiodącego na północny cypel Queenslandu. Jest październik, a więc środek tutejszej wiosny i koniec sezonu. Za kilka tygodni pora mokra na kilka miesięcy odetnie ten zakątek Australii od świata.
Rano znowu przetrzÄ…snÄ™ buty
Szafirek2006-12-17 17:42:29
Wyświetlono razy (ostatnio: )
Ocena 5.00 z 5.00. 9 głosów oddanych
tej dróżce. Dwa, albo i trzy razy przejazd tarasowało powalone drzewo. W ruch poszła siekiera, zaterkotała wyciągarka. Poruszałem się wyjątkowo wolno.
Tuż przed południem, kiedy słońce było dokładnie na północy, dojechałem nad krawędź jednego z tych niby wąskich, ale głębokich potoków, które cicho wiją się w zaroślach. Niejako w naturalny sposób dzielą szlak na kolejne etapy. Prymitywna przeprawa nie wzbudzała zaufania. Jeśli przejechali inni, to dlaczego nie mogę i ja?, pomyślałem. Konstrukcja zatrzeszczała i ugięła się pod kołami, ale wytrzymała. Po chwili Defender był już na drugim brzegu.
W ciągu następnych kilku godzin dukt jeszcze kilka razy przecinały koryta mniejszych i większych rzeczek. Jedną przejechałem po całkiem solidnym mostku z czterech pniaków, a inne tradycyjnie - wpław. Z dużą obawą wyczekiwałem jednak Nolan’s Brook. Przekroczenie tej rzeki miało być najtrudniejsze. Ostrzegano mnie przed zdradliwym dnem i samotną przeprawą. Ale kiedy już dojechałem nad jej brzeg, okazało się, że w końcu października jest całkowicie wyschnięta!
Szare niebo nie oznacza niczego dobrego. To albo deszcz, albo pożar buszu. Z dwojga złego lepszy już ten pożar. Ściana ognia przejdzie i można jechać dalej. Tymczasem deszcz może oznaczać wcześniejsze nadejście pory mokrej i konieczność szybkiej ewakuacji na południe, do Cairns. Tym razem szarość horyzontu okazała się wiszącym w powietrzu dymem. Niczym gigantyczny parasol unosił się nad dziesiątkami kilometrów kwadratowych buszu. Szlak wiódł prosto w sam środek żywiołu. Najpierw zniknęło słońce, potem zrobiło się ciemno, jak o zmierzchu. Powietrze zamarło, zrobiło się gorąco i duszno. Ostra woń spalonego drewna stawała się coraz bardziej intensywna. Po kilku kilometrach ujrzałem ścianę ognia, którą przedzielała tylko wąska kreska duktu. To bardzo nieprzyjemne uczucie tak wjechać
...
Zobacz zdjęcia:
Australia
Australia - wybierz obszar, który cię interesuje:
