GAVDOS – WYSPA PRAWIE NIEZNANA

Wyświetlono: 3361 razy 2006-12-17 13:55:51

Ocena:2.34 (196 głosów)

Na Krecie – największej greckiej wyspie (8,333 km²) znalazłam się we wrześniu ub. Roku dość przypadkowo. Stało się „to“ w następujący sposób: siostra mojego męża posiada tam „apartament“ – 2 pokoje z kuchnią, do którego jeździ wraz z rodziną każdego roku. (Dla mnie byłoby to za nudne). We wrześniu 2005 ktoś z tej familii nagle zachorował i na przeciąg miesiąca mieszkanie na Krecie było wolne.
Artykul bral udzial w konkursie "Jest takie miejsce..."
organizowanym przez serwis internetowy Odyssei.com oraz tygodnik
"Angora"

Na Krecie – największej greckiej wyspie (8,333 km²) znalazłam się we wrześniu ub. Roku dość przypadkowo. Stało się „to“ w następujący sposób: siostra mojego męża posiada tam „apartament“ – 2 pokoje z kuchnią, do którego jeździ wraz z rodziną każdego roku. (Dla mnie byłoby to za nudne). We wrześniu 2005 ktoś z tej familii nagle zachorował i na przeciąg miesiąca mieszkanie na Krecie było wolne.

Skwapliwie skorzystaliśmy z okazji, żeby za małe pieniądze gdzieś za granicą pobyć. Polecieliśmy tam za tzw. grosze (istnieją bardzo tanie loty, jeżeli odpowiednio wcześniej się je zarezerwuje).

Bardzo lubię Grecję. Byłam tam aż 6 razy. Pierwszą objazdową wycieczkę do tego kraju odbyłam mieszkając jeszcze w Polsce. Obejmowała ona tylko tzw. kontynentową część kraju.

Zachwycona krajobrazem i ludźmi tam mieszkającymi latałam tam dość często. I tak odwiedziłam i poznałam: Kos, Rodos, Santorini, Paws i Antipavos. A teraz wpadła niespodziewanie Kreta. Cudownie!

Nie będę opisywała Krety, jej wyglądu, jej ciekawych miejsc – można to znaleźć w każdym przewodniku po wyspie, w każdej encyklopedii. Cieszyłam się na tę podróż przede wszystkim dlatego, że będę mogła karmić i gładzić bezdomne koty, fotografować przydrożne kapliczki (pełno ich w Grecji, są bardzo różne „architektonicznie“, a stawiają je mieszkańcy tego kraju przy szosach i autostradach wtedy, kiedy ktoś w tym miejscu zginie lub jeżeli są wdzięczni Bogu za coś), jeść grecką sałatkę.

Oboje z mężen jesteśmy niespokojnymi duchami – „nosi nas“ całe życie. Nie możemy usiedzieć spokojnie na jednym miejscu. Jedna różnica między nami jest: ja myślę (trochę) przy tych ustawicznych zmianach, a mężem kieruje impuls. Coś mu strzeli do głowy, jakiś cel – i on musi natychmiast go osiągnąć, zaraz tam jechać (płynąć, lecieć). Koniec takich eskapad nie zawsze jest miły. Często do głosu dochodzą nieprzyjemne zaskoczenia. Tak było i tym razem.
Mąż zabrał z Berlina nabyty w antykwariacie „Merian“ – miesięcznik. I zaczytywał się nim na Krecie. Ja połykałam polskie książki w tym czasie (i tak jest od lat – zabieram w moje liczne podróże nowości w moim ojczystym języku oraz nieprzeczytane do końca „Angory“).

Nagle – pamiętam to jakby dzisiaj się działo – 29 września, tuż po śniadaniu, małżonek krzyknął. „jutro jedziemy na Gavdos. Dzisiaj dowiemy się wszystkiego – jak tam dotrzeć i kiedy. To będzie dopiero wyprawa!“ Zapomniał przy tym, że nie wystarczy się tam dostać – trzeba jeszcze stamtąd wrócić.

Oceń relację

Dodaj nowy komentarz

Twoje imię:

Treść komentarza:

Wpisz wynik działania z obrazka:

Komentarze

• Andrzej / 2009-03-16
  Trzeba wiecej szukac w internecie ;-) Przeczytaj wiecej pod www Gavdos-online com i przygotuj sie przed wyprawa. W poradach stoi wszystko co trzeba.
  pozdrawiam
• zbyszek / 2007-12-28
  byłem w tym roku na krecie i też chciałem pojechac na gavdos ale zabrakło mi czasu opowieśc super pozdrawiam będziecie mieli co wspominac na starośc
• autoway / 2007-03-01
  jak skończyła się ta wyprawa???