Strona główna » Mauritius » WYSPA CUDÓW - MAURITIUS

Miecz jest doskonale wyostrzony. Dwóch mężczyzn mocno chwyta go oburącz za przeciwległe końce. Ostrzem do góry. Opierają o kolana. Ramię przy ramieniu stają następne pary mężczyzn z mieczami. Muzycy zaczynają wybijać rytmiczną melodię. Szybciej, coraz szybciej. Piątka bosych mężczyzn klęka przed długim szpalerem mieczy. Mistrz ceremonii każdemu z nich smaruje stopy poświęconą przed chwilą w świątyni wodą.
Jeden z mężczyzn wstaje z klęczek. Podchodzi do pierwszej pary. Opiera się na ramionach trzymających miecz. Unosi się i staje na jego ostrzu. Robi krok i staje na drugim. Potem na trzecim, czwartym...

WYSPA CUDÓW - MAURITIUS

Mieczysław Suchta
2006-12-17 13:51:44

Wyświetlono razy (ostatnio: )

wyspą niemal całe stulecia , bo do 1810 roku. Przegonili ich dopiero Anglicy.

Ci znieśli niewolnictwo i przestali sprowadzać Murzynów z Afryki. W zamian zaczęli masowo sprowadzać robotników rolnych z Indii oraz Chińczyków. Obie te nacje wykazywały się dużą pracowitością oraz wielką płodnością. Z tym że Hindusi w tej ostatniej specjalności pobili wszystkich na głowę. Dlatego dziś jest ich tutaj zdecydowanie najwięcej.
Mauritius to jedna wielka ,niesamowita wręcz mozaika etniczna , i nie tylko. Wszystko wymieszało się na wszystkie możliwe sposoby przyroda, ludzie, kultura, obyczaje, języki. Istny tygiel. Pomieszanie z poplątaniem. Mówi się po kreolsku, jeżdzi po angielsku /ruch lewostronny/ ,gotuje po francusku, handluje po chiński, żyje po hindusku , śpiewa po arabsku, ubiera po europejsku...

Wszystkie kombinacje dozwolone. Są tutaj Hindusi czarni jak smoła i wysocy Chińczycy , całkiem nie żółci. Są Murzyni z niebieskimi oczami i Chinki z orlimi nosami. Spotyka się Hindusów białych niczym albinosy i tylko uszy mają czarne jak sadza. I chociaż typy tu najrozmaitsze, nikt z nikim się nie ogląda , nikogo nic nie zadziwia. A w centrum wyspy najtrudniej spotkać białego. Bo biali przeważają w kurortach wzdłuż całego wybrzeża. Wybrzeża jak z bajki , a może raczej jak z raju.

Mark Twain pisał , że Pan Bóg najpierw stworzył Mauritius , a potem na jego podobieństwo raj. To prawda. Z jedną tylko poprawką – raj jest na skraju wyspy , na wybrzeżu. Wewnątrz lądu do raju raczej daleko. A znacznie bliżej do piekła.
Wybrzeże całego Mauritiusa to coś wspaniale cudownego. Coś , czego nawet superczuła taśma filmowa , aparat fotograficzny ,paleta malarza w pełni nigdy nie odda. Coś , co może się tylko w najbardziej kolorowych snach przyśnić.
Piasek na plażach jest śnieżnobiały, woda mieni się wszystkimi odcieniami błękitu, turkusu, granatu, zieleni. Położone kilkadziesiąt metrów od brzegu rafy koralowe sprawiają, że przybrzeżne wody są całkowicie bezpieczne. Fale, najczęściej łagodne, delikatnie muskają brzeg i wyrzucają nań najróżniejsze bogactwa z głębi oceanu. Nurkując zaledwie kilkanaście metrów od brzegów , można ujrzeć istne cuda i do woli obserwować bajeczne tajemnice kolorowego podwodnego świata. Woda tu ciepła , zawsze w granicach 25-29 stopni C.

Niemal na samej plaży usytuowane są luksusowe hotele, wybudowane w stylu tropikalnym, urzekają swym wyglądem , dostępne są nie tylko dla bogatych ale również dla zwykłych turystów ,którzy lubią również degustować potrawy z ośmiornicy czy jeść świeże prosto z drzew banany ,ananasy i mango.

Niebieskooki Murzyn, Chinka z orlim nosem, Mulat blondynem –wyspa cudów-cudna wyspa.