Strona główna » Malezja » Chmury nad Mt. Kinabalu

Z zamiarem wejścia na Mt. Kinabalu nosiłem się już od dawna. To znaczy może nie od bardzo dawna, ale od momentu, gdy znalazłem informacje w internecie, że wejście jest możliwe nawet dla zasiedziałych przed komputerem okularników - aczkolwiek pożądany jest „minimalny poziom sprawności fizycznej”. Dłuższy czas męczyło mnie, jak należy rozumieć powyższe pojęcie? Czy są to ci, którzy codziennie biegają, czy też tacy, co jeszcze czasem wstają od komputera, aby pójść do lodówki po kolejnego hamburgera?

Chmury nad Mt. Kinabalu

Dabkowski
2006-10-17 16:16:20

Wyświetlono razy (ostatnio: ) Rating 5/5

Ocena 4.67 z 5.00. 3 głosów oddanych

dochodzimy do ostatniego schroniska przed wspinaczką na szczyt (Sayat-Sayat Hut), leżącego na granicy wegatacji. Tam czeka na nas wiadomość, że musimy wracać. Ze względu na niebezpieczne warunki, szlak zostaje zamknięty. To pech! Jesteśmy na 3.550 m.n.p.m. Zabrakło ok. 1,5 km, czyli 400 metrów w pionie, do szczytu. Ale na pewno jesteśmy bezpieczni. W schronisku dosypiamy do śniadania. O 9.00 decydujemy się na zejście. Martwi nas to, że ciągle pada i dojdziemy na dół przemoczeni, a tam przecież nie będzie warunków do wysuszenia odzieży i zmarznięci będziemy musieli jechać do Kota Kinabalu. Tymczasem okazuje się, że w momencie wychodzenia ze schroniska przestało padać i chmury podniosły się na tyle, że można zobaczyć ogrom skalnej podstawy Mt. Kinabalu. Jakby drwił sobie z nas. Idą w ruch aparaty fotograficzne, Każdy chce mieć chociaż jedną pamiątkę na tle góry.

Jednocześnie zauważamy, że jesteśmy nad niższą, bardziej „dziurawą” warstwą chmur. Poniżej roztaczają się widoki dolin Kinabalu oraz połacie skalne, porośnięte karłowatym lasem z tańczącymi na wietrze długimi porostami. I do tego nie pada! Schodzimy dość szybko, ale wykorzystujemy każdą okazję do uwiecznienia na fotografii otaczającej nas przyrody i krajobrazów. Jakże inaczej wyglądają dzisiaj zbocza! Jak mogłyby wyglądać w pięknym słońcu! Szósty kilometr (teraz pierwszy), który kosztował nas tyle wysiłku porzedniego dnia, pokonujemy błyskawicznie zeskakując z kamienia na kamień. Już minęliśmy jedną wiatę, za chwilę drugą. Dochodzimy do strefy dzbaneczników. Za namową przewodnika odbijamy ze szlaku i małą grupką wchodzimy do lasu. Dzbaneczniki są wszędzie: małe i duże, zielone, fioletowe i czerwone. Mokre od deszczu, pełne wody. Robimy dziesiątki zdjęć (udało się utrwalić siedem gatunków). Schodzimy dalej.

Oglądamy jak gdyby wczorajszy film, tylko od końca. ...

Strona: 1 2 3 4 5 6 7 8 [9] 10

Ciekawe, pełne emocji, jak to zwykle autor potrafi oddać! Wyzwanie niezwykle: spotkać tropikalnego ...bałwana, czy aby się powiodło? Gdyby jeszcze u szczytu pluło lawą uznałbym to za normalne w tym rejonie, ale rękawiczki, ciepłe koce i prawie sople wiszące u dachu schroniska to już nie egzotyka! Na szczycie proponowałbym zatknąć proporczyk z naszą wyborową, a buteleczką natrzeć się przed wejściem pod koc w schronisku... Pozdrawiam Artura i życzę udanej następnej eksploracji.

manowaki, 2006-10-17 21:41:52