Do Birmy (prawie) piechotą

2007-06-29 12:00:31

Objęliśmy patronat nad wyprawą Agnieszki i Michała do Birmy i Bangladeszu.

Prawie, jak wiadomo, robi różnicę. Nie tyle więc piechotą, co lądem (dopóki będzie to możliwe). Sposób wydaje się jednak wystarczająco prehistoryczny w czasach, gdy większość podróżników dociera w owe obszary samolotami wprost z Europy. Choć podróży pieszej, przynajmniej czasami, też wykluczyć nie można.

Zaczynamy 29 czerwca, w piątek, choć właściwie to raczej w sobotę – o 1.03. Przynajmniej tyle chcemy – reszta w rękach PKP. Przez Ukrainę, Mołdawię, Rumunię, Bułgarię, Turcję i Iran chcemy dotrzeć do Pakistanu i tam na chwilę się zatrzymać (zdecydowanie, po coś wszak zapłaciliśmy po 150 zł za wizy turystyczne). Stamtąd do Indii. Wtedy – jeśli niepokojące pogłoski o niemożliwych-do-pokonania-trudnościach przy zdobywaniu wiz do Birmy nie okażą się niezłomnie prawdziwe – do tejże Birmy. Już nie lądem, bo prawie wszystkie granice lądowe Birmy są zamknięte. Tyle. Jeszcze po drodze chcemy zobaczyć kawałek północnych Indii (Tadż Mahal, na przykład) i Bangladesz (ponoć z Dhaki przeloty do Birmy są tanie). Wrócimy w październiku, mniej więcej.

O uczestnikach i wyprawie:

Jesteśmy parą podróżników od lat z plecakiem i notatnikiem przemierzających świat. Do tej pory odwiedziliśmy, m.in., Chiny, Indie, Iran, Syrię, Jordanię, Liban, wielokrotnie Turcję, Rosję, a także większość byłych republik radzieckich. Organizowaliśmy wyprawy do krajów Zakaukazia. Po Litwie, Łotwie i Estonii napisaliśmy przewodnik: „Litwa, Łotwa, Estonia – bałtycki łańcuch” (wyd. Bezdroża, 2006).

W tym roku postanowiliśmy pojechać lądem do Birmy i Bangladeszu: dwóch krajów słabo znanych polskiemu czytelnikowi, kojarzących się głównie z politycznymi represjami czy klęskami żywiołowymi. Wiemy, że nie będzie to zadanie łatwe (np. Birma – czy raczej Myanmar – prawie nie posiada otwartych granic lądowych). Chcemy jednak spróbować tam wjechać, doświadczenie poznania Rosji uczy nas, że „jeśli nie wolno, a bardzo się chce – to można”. Pragniemy poznać te kraje, opisać je.

Podróżując, staramy się unikać skrajności: zarówno zorganizowanych wycieczek i masowego przemysłu turystycznego, jak i oszczędzania za wszelką cenę: byle dalej, byle więcej, byle szybciej. Dla nas podróż to swoista droga do celu, jakim jest poznanie odmienności, inności. Będąc w danym kraju, próbujemy ogarnąć jego kulturę, zrozumieć mieszkańców, uchwycić jakąś jego cząstkę. Wybieramy zwykle najtańsze hotele czy środki transportu (nie wyłączając autostopu), bo jest to forma najciekawsza: umożliwia poznanie „zwykłych” ludzi w odwiedzanych krajach i zobaczenie życia na tyle prawdziwego, na ile tylko da się podczas kilkumiesięcznej podróży.

Tak samo chcemy zrobić i tym razem, dotrzeć lądem do Birmy i Bangladeszu, przemierzając po drodze stepy i żółte pola Ukrainy, Mołdawii czy Rumunii, winnice Bułgarii, bezkresy Turcji, pustynie i góry Iranu oraz Pakistanu, by wreszcie dotrzeć do Indii, skąd zamierzamy wjechać do obu tych krajów.

Agnieszka Apanasewicz
Michał Lubina

Dodaj komentarz >>

Twoje imię:

Twój komentarz: