Zaloguj się
Przyłącz się do społeczności miłośników podróży
Twój profil
Wyloguj
Gmina Łódź
Wyświetlono ... razy.
Manufaktura
Ocena 3.6923 z 5.00. 13 głosów oddanych
dot, 2006-10-14 11:44:56
W Łodzi powstało miejsce niezwykłe ? Manufaktura. Typowa dla tego miasta postindustrialna zabudowa, która do niedawna nie stanowiła żadnej atrakcji, zaczęła nagle ożywać?
Kiedyś miejsce u zbiegu ulic Zachodniej i Ogrodowej tętniło życiem. W XIX wieku przedsiębiorca ? Izrael Poznański
założył tu jedną z najpotężniejszych fabryk włókienniczych w Europie, a obok wybudował piękny pałac. Kompleks fabryczny stał się perełką architektury XIX wieku tworząc prawdziwe miasto w mieście. Imperium Poznańskiego posiadało własną elektrownię, bocznicę kolejową, straż pożarną. W jego najbliższej okolicy znajdowały się m.in. fabryczne domy robotnicze i szkoła. Jednak w XX wieku doszło do wielu przekształceń, a w 1997 roku praca za murami fabryki zupełnie ustała.
Cisza na szczęście nie trwała długo. W 1999 roku firma Apsys Groupe rozpoczęła proces rewitalizacji pofabrycznych budynków. Wyburzono obiekty, które nie były objęte ochroną konserwatora, odsłaniając pierwotny kształt Imperium Poznańskiego. Obok przywrócenia budynkom dawnego wyglądu, dostosowano je do nowych funkcji.
Takie było bowiem od początku założenie projektu Manufaktura - połączenie starego z nowym. W warstwie estetycznej kontrast ten przejawia się w zestawieniu odnowionych historycznych budynków ze współczesnymi konstrukcjami, które świadczą o nowym przeznaczeniu dawnej fabryki.
zdjęcia z www.galeria.fabrykancka.info
Biała Fabryka Ludwika Geyera
dot, 2006-10-14 11:37:09
Usytuowana na południowym krańcu ulicy Piotrkowskiej budowla fabryczna stanowi znakomity przykład architektury przemysłowej pierwszej połowy XIX wieku na terenie Polski. Przybyły z Lobau w Saksonii Ludwig Geyer (1805-1869) należał do pierwszych przedsiębiorców, którzy wykorzystali dogodne warunki stworzone przez władze Królestwa Polskiego i założyli w Łodzi swe fabryki. Firma Geyera rozwinęła się w latach trzydziestych ubiegłego wieku. Wówczas, w latach 1835-38, powstał zlokalizowany nad północnym brzegiem stawu na Jasieniu czterokondygnacyjny budynek fabryczny o surowych formach, nawiązujących do obowiązującego w tym czasie klasycyzmu. Fabryka, zbudowana na planie litery "C", zwrócona była fasadą ku ulicy Piotrkowskiej. Długa na około 60 m, pokryta białymi tynkami elewacja frontowa (stąd wzięła się obiegowa nazwa budynku) otrzymała symetryczny układ, akcentowany przez trzy trójkątne szczyty. Na wewnętrznym dziedzińcu wzniesiony został pawilon sprowadzonej z Belgii maszyny parowej - "serca" przedsiębiorstwa. Choć dzisiejszy mechanizm pochodzi z czasów późniejszych, stanowi ciekawy zabytek techniki. Właśnie tu zobaczyć można charakterystyczne regulatory ciśnienia pary, które pojawiły się później jako motyw dekoracyjny na fasadach pałaców łódzkich fabrykantów.
Fabryka Geyera osiągnęła swój rozkwit około połowy XIX wieku, gdy przejęła również położone po przeciwległej stronie ul. Piotrkowskiej rozległe tereny zakładów J. Ch. A. Rundziehera. Tam właśnie powstały w latach 80. ubiegłego wieku zabudowania nowych tkalni zaopatrzone w neogotycki detal.
Po wojnie "Białą Fabrykę" adaptowano na siedzibę Centralnego Muzeum Włókiennictwa. W nakrytych drewnianymi stropami halach można oglądać nie tylko eksponaty ukazujące rozwój łódzkiego przemysłu, ale także okazjonalne wystawy tkaniny unikatowej i artystycznej.
Źródło: "Kolorowe miasto"
Willa Reinholda Richtera
dot, 2006-10-14 11:34:53
Została wybudowana w latach 1903-1904 według projektu Ignacego Stebelskiego. Nieregularny budynek w stylu nawiązującym do manieryzmu wzbogacono licznymi elementami neorenesansowymi. Na uwagę zasługuje zarówno architektura bryły jak i wystrój wnętrza m.in. hol o secesyjnej dekoracji, sień wyłożona różowo - czerwonym marmurem, liczne płaskorzeźby gipsowe oraz malowidła. Obecnie w budynku mieści się rektorat Politechniki Łódzkiej.
Fabryczna Łódź
Ocena 3.0000 z 5.00. 2 głosów oddanych
Malwina Marczak, 2006-06-07 14:10:36
Łódź się budziła.
Pierwszy wrzaskliwy świst fabryczny rozdarł ciszę wczesnego poranku, a za nim we wszystkich stronach miasta zaczęły się zrywać coraz zgiełkliwiej inne i darły się chrapliwymi, niesfornymi
głosami niby chór potwornych kogutów, piejących metalowymi gardzielami hasło do pracy.
Olbrzymie fabryki, których długie czarne cielska i wysmukłe szyje- kominy majaczyły w nocy, w mgle i w deszczu - budziły się z wolna, buchały płomieniami ognisk, oddychały kłębami dymów, zaczynały żyć i poruszać się w ciemnościach, jakie jeszcze zalegały ziemię
W tak obrazowy sposób Władysław Reymont, laureat nagrody Nobla, opisuje poranek w XIX wiecznej Łodzi. Olbrzymie fabryki, o, których mowa są znakiem charakterystycznym łódzkiego pejzażu. Budowali je kolejni przemysłowcy przybywający do Łodzi.; Geyerowie, Scheiblerowie, Poznańscy. W przeciągu zaledwie kilkudziesięcioleci miasto z małej osady rolniczej Łódki zamieniło się w zagłębie przemysłu włókienniczego. Pod koniec XIX wieku w Łodzi istniało kilkaset fabryk o ceglanych elewacjach i żeliwnych konstrukcjach, bogatych w detale nawiązujące do architektury obronnej.
Zespoły Fabryczno-rezydencjonalne, które wtedy powstały są doskonałym przykładem XIX wiecznej architektury przemysłowej, będąc już dziś unikatem na skalę światową. Największy to Księży Młyn wybudowany przez Karola Scheiblera. Ten przemysłowiec niemieckiego pochodzenia w Łodzi zrobił majątek w czasie tzw. głodu bawełnianego. Pozwoliło mu to wybudować olbrzymie królestwo, w skład, którego wchodziły oprócz zabudowań przemysłowych osiedle z domami dla robotników, sklepy, szkoła przemysłowa, szpital i ambulatorium, remiza strażacka, stacja kolejowa, rezydencja oraz oczywiście zabudowania przemysłowe. Całość stanowiła miasto w mieście. W dawnym pałacu Scheiblera znajduje się obecnie jedyne w Polsce Muzeum Kinematografii. Większość budynków zachowała się do dziś.
Przy ulicy Ogrodowej w Łodzi znajduje się drugi tego typu zespół, należący niegdyś do Izraela Kalmanowicza Poznańskiego. Jego imperium powstało w drugiej połowie XIX stulecia. Zaprojektowane zostało przez Hilarego Majewskiego. W skład założenia wchodziło kilkanaście obiektów ( tkalnia bawełny, przędzalnia, bielnik, apretura, farbiarnia, drukarnia tkanin oraz budynki pomocnicze). Do kompleksu prowadzi monumentalna brama, na jej szczycie znajduje się imponujący zagar. Najokazalszy to pięciokondygnacyjny budynek przędzalni, który wybudowany został z nieotynkowanej czerwonej cegły. Po drugiej stronie ulicy Poznański wzniósł dla swych pracowników. Sam zamieszkał wraz z rodziną w przepięknym neobarokowym Pałacu, który jest największą neobarokową rezydencją w Polsce.
Olbrzymi kompleks Poznańskiego jest obecnie rewitalizowany. Na jego terenie powstaje Centrum kulturalno-Rozrywkowe Manufaktura.
Doskonałym przykładem łódzkiej architektury przemysłowej jest Biała Fabryka Ludwika Geyera. Została wybudowana w latach 1835-1838. W 1839 r. została uruchomiona przędzalnia, w której 7500 wrzecion napędzanych było pierwszą w Królestwie Polskim i Łodzi maszyną parową o mocy 60 koni mechanicznych. Gmach fabryki był wzorowany na budowlach angielskich Prezentuje uproszczone formy klasycystyczne. Został otynkowany i pomalowany na biało, stąd nazwa Białą Fabryka. Kontrastuje mocno z późniejszymi fabrykami, które miały kolor czerwony, gdyż z oszczędności nie były tynkowane. Obecnie w fabryce mieści się jedyne w Polsce Centralne Muzeum Włókiennictwa.
Warto jeszcze wspomnieć o kompleksie fabryczno-rezydencjonalnym Grohmanów. Obejmował on tereny przy ulicy Tylnej i Targowej sięgając ulic; Fabrycznej, Magazynowej,Tymienieckiego, i Kilińskiego. Na tym terenie kolejni członkowie rodziny wznosili wille i pałace. Willa Ludwika Grohmana przy ulicy Tylnej to piękny neorenesansowy budynek. Została wzniesiona w 1881 r. w sąsiedztwie przędzalni przy ulicy Targowej. Z zespołem willowym sąsiaduje dawny park Grohmanów obecnie Park im. J. Kilińskiego.
W 1898 Henryk Grohman wzniósł przy ulicy Targowej tkalnie mechaniczną. Wiodła do niej monumentalna brama zwana potocznie beczkami grohmanowskimi. Stały się one wkrótce symbolem całego przedsiębiorstwa i jednym z najbardziej znanych symboli ówczesnej Łodzi.
Łódź przez wiele lat funkcjonowała w powszechnej wyobraźni jako miast fabryk. To dzięki nim XIX wieczne miasto wkroczyło na drogę tak szybkiego rozwoju, jakim żadne inne nie mogło się pochwalić.
Architektura przemysłowa wpisana w łódzki pejzaż stanowi największą atrakcję tego miasta. Miasta szarych kominów, fabryk, ale także przepięknych willi i pałaców, rezydencji fabrykanckich. Niespotykanych w żadnym innym mieście w Polsce.
Historia Miasta
Ocena 5.0000 z 5.00. 1 głosów oddanych
Malwina Marczak, 2006-05-24 15:30:13
Niezwykła historia Łodzi
Korzenie Łodzi sięgają prawdopodobnie XII wieku. Pierwsza udokumentowana wzmianka o osadzie pojawiła się jednak dopiero w 1332 r. w przywileju wydanym przez księcia łęczyckiego Władysława. Dokument ten zwalniał od sądownictwa książęcego poddanych dóbr kapituły włocławskiej w ziemi łęczyckiej, w tym również mieszkańców wsi Łodzia.
Wiek XV przyniósł osadzie awans do rangi miasta. Pierwsza lokacja, na prawie magdeburskim, miała miejsce w 1414 r. Ponowna, nadana przez Władysława Jagiełłę, w 1423 r. Przywileje lokacyjne m.in. uwolnienie mieszkańców Łodzi od jurysdykcji władzy państwowej, ustalenie dni targowych oraz jarmarków miały spowodować rozwój gospodarczy miasta. Jednak aż do okresu przemysłowego Łódź przypominała bardziej osiedle wiejskie niż miejskie a jej mieszkańcy trudnili się rolnictwem.
Żywiołowy rozwój miasta nastąpił dopiero na początku XIX wieku, co związane było z rozwojem przemysłu włókienniczego w Polsce. Decyzję o urządzeniu w Łodzi osady rękodzielniczej podjęto w czasie wizytacji tego obszaru przez prezesa Komisji Województwa Mazowieckiego Rajmunda Rembielińskiego w lipcu 1820 r. Osadę sukienniczą Nowe Miasto wyznaczono w latach 1821-1823 wzdłuż traktu piotrkowskiego. Od tego momentu do Łodzi zaczęli masowo ściągać rzemieślnicy ze Śląska, Nadrenii, Saksonii, Czech, niemieccy przedsiębiorcy i żydowscy kupcy. Najważniejszym elementem Nowego Miasta był centralnie położony ośmioboczny rynek (obecnie Plac Wolności) przecięty regularnym krzyżem ulic wyznaczających kierunki świata.
Od 1824 r., wzdłuż traktu piotrkowskiego i doliny rzeki Jasień, zaczęto urządzać kolejną osadę przeznaczoną dla tkaczy bawełny i lnu ? Łódkę. Jako pierwszą wyznaczono strefę przemysłową nad rzeką Jasień skupiającą zakłady mechaniczne ? pierwsze manufaktury włókiennicze. Kolonię tkacką usytuowano przy ulicy Piotrkowskiej, wzdłuż której wytyczono jednakowe parcele i wzniesiono parterowe domy.
Dalszy rozwój następował żywiołowo bez nadzoru władz. Parcelowano działki, zajmowano pod budowę tereny użytkowane pierwotnie jako ogrody tkaczy i prządników. Nastąpiła intensyfikacja zabudowy. Znikły parterowe budynki a na nich miejsce pojawiły się wysokie kamienice czynszowe o niskim standardzie wyposażenia. Obok gigantycznych fabryk włókienniczych powstawały pałace oraz eleganckie, fabrykanckie wille, banki, instytucje kultury i oświaty, szpitale. W błyskawicznym tempie rosły wielkie fortuny łódzkich fabrykantów: Poznańskich, Scheiblerów, Geyerów, Grochmanów, Kopischów, Herbstów, Kindermannów, Richterów.
Wybuch I wojny światowej zahamował nienotowany nigdzie indziej na świecie rozwój demograficzny i gospodarczy. Okupujący Łódź Niemcy zniszczyli większość fabryk, zarekwirowano środki transportu i maszyny, co unieruchomiło praktycznie cały przemysł. Ponadto Łódź została odcięta od najważniejszego rynku zbytu, jakim była Rosja.
W okresie międzywojennym próbowano usunąć zniszczenia, jednak miasto nigdy nie powróciło do dawnej świetności gospodarczej. Podjęto natomiast szereg działań mających na celu rozwój oświaty i kultury. W 1919 r. wprowadzono po raz pierwszy w Polsce program powszechnego nauczania, ponadto założono kilka muzeów (w tym Muzeum Nauki i Sztuki z drugą na świecie galerią sztuki nowoczesnej).
Okupacja niemiecka podczas II wojny światowej przyniosła miastu ponowne straty osobowe i materialne. Wywołane były one nie bezpośrednimi działaniami wojennymi, a świadomą polityką okupanta, polegającą na dążeniu do całkowitej eksterminacji ludności żydowskiej i wywózce polskich mieszkańców z miasta. W 1940 r. na obszarze Bałut i Starego Miasta utworzono getto, (Litzmannstadt Getto), w którym zamknięto ponad 160 tys. Żydów. Większość z nich, w latach 1942-1944, deportowano i zagazowano w obozach zagłady w Chełmnie nad Nerem i w Oświęcimiu. W ciągu 5 lat wojny Łódź straciła ok. 430 tys. osób tj. 2/3 ludności.
Po wojnie Łódź ponownie stała się królestwem przemysłu włókienniczego. Nastąpiła koncentracja produkcji, zlikwidowano setki małych fabryczek włączając je do dużych przedsiębiorstw. Inne gałęzie przemysłu odgrywały drugorzędną rolę.
Zmiany ustrojowe na początku lat 90-tych zmieniły radykalnie sytuacje w mieście. Upadek bloku kapitalistycznego, pogorszenie stosunków politycznych Polski z b. ZSRR spowodował załamanie rynku. Łódź straciła tradycyjnych odbiorców wyrobów włókienniczych na Wschodzie, a otwarcie rynków dla krajów zachodnich spowodował gwałtowny upadek rodzimego przemysłu. Gigantyczne zakłady, dotychczasowa chluba miasta, nie wytrzymały konkurencji europejskich i azjatyckich producentów. Kryzys gospodarczy spowodował ogromne bezrobocie.
Ostatnie lata, dzięki restrukturyzacji i przemyślanej polityce samorządowej, przyniosły znaczną poprawę sytuacji w mieście. Łódź zaczyna przyciągać coraz więcej zagranicznych inwestorów. Miasto staje się ważnym ośrodkiem logistyczno - transportowym i centrum konferencyjno ? kongresowym. Rozwijają się funkcje metropolitalne, a szczególnie sektor bankowości i finansów, szkolnictwa wyższego, handlu i usług tele ? informatycznych. Sytuacja ta przekłada się na wygląd miasta. Centrum Łodzi pięknieje. Odnowione kamienice, zagospodarowana ulica Piotrkowska, szereg międzynarodowych imprez odbywających się corocznie w mieście zachęcają do odwiedzin dawnej Ziemi Obiecanej. Najlepsze jeszcze przed Łodzią.
Schowaj komentarze << (1)
Michal Firek
Kolejny cudowny tekst o Łódzi, podziwiam język i styl autorki. Naprawde wartościowa informacja. :))
Łódzkie NAJ
Ocena 3.0000 z 5.00. 1 głosów oddanych
Malwina Marczak, 2006-05-24 14:33:18
Łódzkie ?naj?
Łódź już dawno przestała przypominać szare, przemysłowe miasto. Obecnie to tętniące życiem miejsce, mające do zaoferowania niepowtarzalną atmosferę oraz niezliczone atrakcje w postaci zabytków, ośrodków kulturalnych, naukowych i centrów rozrywki. Wśród nich znajdują się niepowtarzalne w skali kraju i Europy obiekty, które warto odwiedzić w czasie wizyty w Łodzi.
Oto lista łódzkiego ?naj?:
? NAJwiększe zespoły fabryczno - rezydencjalne w Polsce - I.K. Poznańskiego przy ul. Ogrodowej oraz Księży Młyn K. W. Scheiblera przy ul. Tymienieckiego
? NAJwiększy pałac fabrykancki w Polsce ? pałac I. K. Poznańskiego zbudowany przed 1902 r., obecnie siedziba Muzeum Historii Miasta Łodzi (ul. Ogrodowa 15);
? NAJwiększa liczba willi i pałaców fabrykanckich w Polsce ? około 200 na terenie miasta;
? NAJwięcej czynnych cerkwi w środkowej Polsce ? na terenie miasta znajdują się trzy: św. Aleksandra Newskiego (ul. Kilińskiego 54), św. Olgi (ul. Piramowicza 12) oraz Zaśnięcia NMP (Cmentarz Prawosławny, na Dołach);
? NAJlepiej zachowany przykład XIX wiecznego miasta włókienniczego w Polsce;
? NAJwiększy w Europie Cmentarz Żydowski ? usytuowany przy ul. Brackiej zajmuje powierzchnię 42 ha, znajduje się tam 180 000 grobów, 65 000 macew;
? NAJdłuższy w Europie trakt handlowy - ul. Piotrkowska mierząca ok. 4 km długości;
? NAJdłuższy deptak w Polsce - część ulicy Piotrkowskiej (od pl. Wolności do al. Mickiewicza) o długości ponad 1.8 km;
? NAJwiększe skupisko pubów i restauracji w obrębie jednej ulicy - na ulicy Piotrkowskiej lub w jej najbliższej okolicy usytuowanych jest ponad 100 pubów, klubów, dyskotek i restauracji;
? NAJoryginalniejszy środek transportu w Polsce - riksze i trambus kursujące po ulicy Piotrkowskiej ;
? NAJbardziej awangardowy pub w Polsce ? Łódź Kaliska, znajduje się przy ul. Piotrkowskiej 102. Założony został przez grupę artystyczną działającą pod taką samą nazwą;
? NAJwiększe grafitti w Polsce - znajduje się na bocznej ścianie budynku usytuowanego przy ul. Piotrkowskiej 152;
? NAJwiększy w Polsce zabytkowy budynek bankowy - gmach Narodowego Banku Polskiego, przy al. Kościuszki 14, wybudowany w 1908 r.;
? NAJstarsza w Polsce kolekcja sztuki nowoczesnej ? znajduje się w zbiorach Muzeum Sztuki przy ul. Więckowskiego 36;
? NAJwiększa kolekcja współczesnych tkanin artystycznych w Europie - liczy 1482 eksponaty (stan z dnia 14.03.2004 r.), znajduje się w Centralnym Muzeum Włókiennictwa, przy ulicy Piotrkowskiej 282. Tu także jest organizowane Międzynarodowe Triennale Tkaniny Artystycznej ?najstarszy konkurs tego typu na świecie.
? NAJwiększy w Europie las miejski - Las Łagiewnicki zajmuje obszar 1200 ha. Jest częścią Parku Krajobrazowego Wzniesień Łódzkich;
? NAJstarszy miejski rezerwat przyrody w Polsce - Polesie Konstantynowskie, powstał w 1934 r.;
? NAJwiększy Ogród Botaniczny w Polsce - zajmuje powierzchnię 64 ha, znajduje się przy ul. Krzemienieckiej 36/38,;
? NAJnowocześniejsza palmiarnia w Polsce usytuowana jest przy al. Piłsudskiego na terenie parku Źródliska;
? NAJstarszy szpital dziecięcy w Polsce - powstał w 1905 r. jako szpital im. Anny Marii, obecnie funkcjonuje jako szpital im. J. Korczaka. Znajduje się przy al. Piłsudskiego 71;
? NAJstarsze w Polsce Studium Języka Polskiego dla Cudzoziemców - funkcjonuje od 1952 r. przy Uniwersytecie Łódzkim;
? NAJwiększa prywatna uczelnia w Polsce ? Wyższa Szkoła Humanistyczno-Ekonomiczna z ok. 20 tys. studentów;
? NAJwiększe w Europie Środkowo-Wschodniej targowisko tekstyliów i artykułów przemysłu lekkiego - na 13-kilometrowym odcinku, przy międzynarodowej drodze Gdańsk-Cieszyn, powstały Centrum Handlowe Ptak i Polros oraz targowiska w Tuszynie i Głuchowie;
? NAJnajwiększa w Polsce oczyszczalnia ścieków - Grupowa Oczyszczalnia Ścieków Aglomeracji Łódzkiej zajmuje powierzchnię 366 ha, obsługuje około 750 tys. mieszkańców. Obiekt usytuowany jest przy ulicy Sanitariuszek 70/72 nad rzeką Ner;
? NAJdłuższa linia tramwajowa -11
? NAJwyżej położone miasto wojewódzkie w Polsce (284 m npm)
? NAJsmaczniejsza woda pitna z wodociągów miejskich w Polsce ( pobierana z 60 studni głębinowych)
? NAJbliżej środka Polski
? JEDYNY ?deptany? pomnik w Europie - pomnik Łodzian Przełomu Tysiąclecia, ciągnie się na 340 metrowym odcinku ulicy Piotrkowskiej (miedzy ul. Nawrot i ul. Tuwima). Składa się z ok. 13 454 betonowych kostek z żeliwnymi wkładkami wypełniających nawierzchnię jezdni. Na każdej widnieje nazwisko fundatora;
? JEDYNE w Polsce Muzeum Kinematografii - znajduje się na placu Zwycięstwa 1, w zabytkowym pałacu K.W. Scheiblera;
? JEDYNE w Polsce wielodziałowe Centralne Muzeum Włókiennictwa - znajduje się przy ulicy Piotrkowskiej 282;
? JEDYNE w kraju muzeum medycyny wojskowej przy ul. Żeligowskiego 7/9;
? JEDYNE w kraju muzeum intarsji (techniki zdobienia przedmiotów drewnianych innymi gatunkami drewna) przy ul. Źródłowej
? JEDYNE w Polsce zbiory pamiątek związane z działalnością PKO - znajdują się w gmachu I Oddziału PKO Banku Polskiego w Łodzi, przy al. Kościuszki 15;
? JEDYNA w Polsce kawiarnia połączona z butikiem ? kawiarnia ?Pret a cafe?, znajduje się przy ulicy Piotrkowskiej 67. Powstała w kwietniu 2003 r. z inicjatywy łódzkiej projektantki mody - Agaty Wojtkiewicz.
Schowaj komentarze << (3)
marta
To jest plagiat!
MARTA
To jest zwykły P L A G I A T!Jak Ci nie wstyd wstawiać to na stronkę i podpisywać sie pod czym czego nie zrobiłaś!!!Bezczelna kłamliwa plagiatorko!Ten tekst pochodzi z gazetki Ziemia Łódzka!
Michal Firek
Prawda ze swietnie napisane ? Kocham ta dziewczyne :)
Imperium Poznańskiego
Ocena 5.0000 z 5.00. 1 głosów oddanych
Guest, 2006-05-24 14:21:26
Ulica Ogrodowa
Ulica Piotrkowska
Ocena 5.0000 z 5.00. 1 głosów oddanych
Malwina Marczak, 2006-05-24 11:54:01
Ulica Piotrkowska
Początki istnienia ulicy Piotrkowskiej sięgają lat 20. XIX w., kiedy to wzdłuż traktu piotrkowskiego (prowadzącego z Piotrkowa do Zgierza) powstała tzw. Osada Łódka, łącząca zespół Starego i Nowego Miasta z powstałą na południu osadą tkacką. Wzdłuż głównej drogi wybudowano parterowe domy ? kolonię tkacką, przeznaczoną dla przybywających do ?Ziemi Obiecanej? osadników.
Po raz pierwszy nazwa Piotrkowska pojawiła się w 1821 r., dla określenia fragmentu odcinka traktu piotrkowskiego (dziś ul. Nowomiejska), biegnącego od placu Kościelnego do Rynku Starego Miasta. Pierwsza tabliczka z nazwą ulicy pojawiła się w 1823 r. za sprawą burmistrza Starego Miasta- Czarnkowskiego.
Przez wiele lat Piotrkowska była drogą gruntową, bruk pojawił się dopiero, w 1865 r., a cztery lata później rozbłysły latarnie gazowe. Dziś, spacerując po tej najbardziej znanej w Łodzi ulicy, trudno wyobrazić sobie ją przed blisko 200 laty. Chociaż spoglądając na nią w szare deszczowe dni można poczuć klimat minionej epoki. Tak naprawdę większość kamienic pamięta XIX wiek.
Obecnie jest to najdłuższy trakt handlowy Europy, liczący około 4 kilometrów długości. Część ciągnącą się na docinku 1,8 kilometra od Placu Wolności, aż do Alei Mickiewicza i Piłsudskiego przekształcono w deptak. Ulica Piotrkowska pełni w mieście rolę starówki ze względu na brak rynku głównego. To tu odbywają się najważniejsze imprezy kulturalne, happeningi, spotkania oraz corocznie organizowane w maju Święto Łodzi.
Ulica Piotrkowska przyciąga turystów przepięknie odrestaurowanymi, pełnymi przepychu kamienicami i pałacami, w których zachwyca każdy, precyzyjnie wykonany detal. Nie sposób przejść obojętnie obok kamienicy Scheiblera (nr 11), dawnego domu bankowego Goldfedera (nr 77), kamienicy Petersiliego (pod nr 86), pałacu Heinzla (nr 104), pałacu Kindermanna (nr 137) czy chociażby Pałacu rodziny Steinertów oraz wielu innych. Jednak, aby poznać prawdziwy ?smak? tej ulicy, należy zajrzeć na podwórka kryjące się za okazałymi fasadami. Każde z nich ma swój niepowtarzalny urok. Można odnaleźć takie, gdzie czas wydaje się stać w miejscu, wybrukowane kocimi łbami kryjące zapomniane sklepiki ze starociami lub małe zakłady rzemieślnicze. Na innych odnowionych znajdują się eleganckie kawiarnie serwujące niezliczone gatunki kaw i herbat oraz słynne łódzkie puby.
Piotrkowska to także ulubione miejsce spotkań mieszkańców miasta, którzy potocznie nazywają ją Pietryną. Przez cały tydzień o każdej porze, pasaż tętni życiem. W dzień odwiedzających przyciągają kolorowymi wystawami sklepy znanych marek odzieżowych i obuwniczych. Wieczorem kuszą kawiarnie, puby, kluby, dyskoteki, restauracje, których na samej ulicy Piotrkowskiej oraz w jej najbliższej okolicy jest około 100. Miłośnicy wyszukanych kuchni nie zostaną zawiedzeni Na piotrkowskiej można odbyć podróż kulinarną po całym świecie.
W weekendowe wieczory Pietryna wydaje się być bardziej zatłoczona niż za dnia, jak magnes przyciąga zwolenników clubbingu. Mieszkańcy Łodzi i przyjezdni odwiedzają najpopularniejsze miejsca spotkań takie jak Łódź Kaliska, Irish Pub, Blu, Klub Siódemki, Klub Cabaret, Fanaberya czy Dublin Pub. Mają one do zaoferowania niepowtarzalną atmosferę, niektóre z nich są tak ukryte, że trafi do nich tylko wytrawny klubowicz.
Na ulicy Piotrkowskiej znajdują się oryginalne pomniki poświęcone słynnym łodzianom. Należy do nich pomnik Łódzkich Fabrykantów, Fortepian Rubinsteina, Kuferek Reymonta czy Ławeczka Tuwima, najsłynniejszego łódzkiego poety. Łodzianie twierdzą, iż potarcie jego nosa przynosi szczęście...
Na wzór słynnej Hollywodzkiej Aleii Gwiazd powstała Łódzka Aleja Sławy., podkreślająca filmowe tradycje miasta. Pomysłodawcą projektu był polski aktor, Jan Machulski. Pierwszą gwiazdę ? Andrzeja Seweryna, odsłonięto w 1997 r. Kolejne upamiętniają wybitnych polskich aktorów, reżyserów, operatorów i twórców muzyki filmowej. Można tu znaleźć tak znakomite nazwiska jak Polański, Holland, Wajda czy Kieślowski.
Na łódzkim deptaku znalazł swoje miejsce także Pomnik Łodzian Przełomu Tysiąclecia. Idea powstania tego niezwykłego dzieła sztuki zrodziła się w Fundacji Ulicy Piotrkowskiej, w 1999 r. Wtedy to w nawierzchnię jezdni wmurowano 40 pierwszych tabliczek z nazwiskami prywatnych fundatorów - mieszkańców Łodzi lub osób czujących się z miastem związanych. Obecnie jest ich 13 454.
Większość atrakcji Pietryny można podziwiać przemierzając ją rykszą lub trambusem będącym repliką starego tramwaju. To właśnie tu powstało największe w Polsce grafitti.
Ulica Piotrkowska to magiczne i niepowtarzalne miejsce, wizytówka i serce miasta ukochane przez mieszkańców Łodzi. Wystarczy zawitać tu, choć na chwilę, by ulec jej magicznemu czarowi...
Schowaj komentarze << (1)
zbyszek
super własnie czegoś takiego poszukiwąłem. chetnie pogłębiłbym jeszcze swoja wiedze na ten temat.
POZDRAWIAM
Imperium Izraela Poznańskiego
Ocena 5.0000 z 5.00. 2 głosów oddanych
Malwina Marczak, 2006-05-24 11:01:58
IMPERIUM IZRAELA POZŃAŃSKIEGO
Ten wspaniały zespół urbanistyczny Łodzi znajduje się przy ulicy Ogrodowej. Jest to przędzalnia Poznańskiego wraz z innymi budynkami przemysłowymi oraz luksusowy pałac. W przeciwieństwie do Księżego Młyna, królestwo Poznańskiego znajduje się niemalże w samym sercu Miasta. To jeden z najbardziej znanych i najcenniejszych zabytków przemysłowej Łodzi.
Izrael Kalmanowicz Poznański był największym żydowskim fabrykantem Łodzi i jednym z najważniejszych w Królestwie Polskim. Za swoją działalność przemysłową otrzymał dziedziczny tytuł honorowego obywatela Łodzi. Urodził się w 1833 roku w Aleksandrowie łódzkim. Jego ojciec Kalman, był kupcem. W 1834 roku kupił na Starym Rynku sklep z artykułami korzennymi i warsztatem tkackim, który w 1852 roku przekazał synowi. Izrael pierwsze większe pieniądze zarobił handlując przędzą oraz tkaninami produkowanymi przez fabrykę Karola Scheiblera, z którym potem całe życie rywalizował.
W 1872 roku Poznański zdecydował się zainwestować pieniądze we własną fabrykę. W dolinie rzeki Łódki, między dzisiejszymi ulicami Ogrodową, Drewnowską i Zachodnią kupił działki i zaczął stawiać budynki fabryczne.
Wkrótce powstało kolejne potężne fabryczne Miasto w Mieście gdzie oprócz tkalni, przędzalni i innych budynków przemysłowych, stanęły domy dla robotników i rezydencja fabrykanta. Cały kompleks, wraz z bocznicą kolejową i magazynami zajmował blisko 30 hektarów. Poznański sprowadzał bawełnę z odległych zakątków Azji i Stanów Zjednoczonych, gotowe wyroby wędrowały z Łodzi do Rosji i Persji. W 1889 przekształcił swoje potężne przedsiębiorstwo w Towarzystwo Akcyjne Wyrobów Bawełnianych. Pod koniec XIX wieku jego majątek szacowano na zawrotną sumę 21 milionów rubli. Fabrykant był twórcą i fundatorem wielu ważnych instytucji miejskich. Założył szpital żydowskich imienia Izraela i Leony Poznańskich (dziś szpital Sterlinga) i szpital fabryczny przy ulicy Drewnowskiej 75. Wspierał finansowo budowę synagogi postępowej przy ulicy Spacerowej i kierował rada Nadzorczą Towarzystwa Kredytowego Miasta Łodzi. Był prezesem Gminy Żydowskiej i Łódzkiego Towarzystwa Dobroczynności, a także członkiem Rady Miejskiej w Łodzi. Zmarł w 1900 roku.
PAŁAC FABRYKANTA
Rozmachem i bogactwem form pałac Poznańskiego przy ulicy Ogrodowej zaćmił wszystkie inne rezydencje fabrykanckie nie tylko w Łodzi, ale i w Europie. Budowa gmachu zaczęła się w końcu lat 80. XIX stulecia, kiedy na życzenie fabrykanta wykonano projekt nowej rezydencji. W architekturze Pałacu można odnaleźć elementy różnych stylów. To typowy przykład eklektyzmu. Stąd wzięła się anegdota powtarzana przez łódzkich przewodników , o tym jak Poznański zapytany w jakim stylu chciałby mieć pałac odparł oburzony: - Jak to w jakim stylu? Mnie stać na wszystkie. Pałac przy Ogrodowej nazywany jest łódzkim Luwrem. Budynek pełnił funkcje handlowe jak i reprezentacyjne. Od 1975 mieści się tam Muzeum Historii Miasta Łodzi.
W ostatnich latach przeprowadzono renowację fasady, przywrócono też urodę elewacji i zabytkowym wnętrzom. Dziś znowu pałac reprezentuje się znakomicie tak od ulicy jak i od strony ogrodu. Epatuje bogactwem i przepychem formy. Zarówno w elewacji, jak i na dachu można dostrzec różnorodne motywy dekoracyjne. Ozdobny monogram rodziny Poznańskich jest obecny w kopule, na kominie, ale także w wielu miejscach pałacu.
Zarówno kiedyś jak i dziś pałac jest miejscem bali i imprez artystycznych. W sali lustrzanej odbywają się koncerty.
POTĘŻNA FABRYKA
Historia kompleksu Poznańskiego rozpoczęła się w 1872 roku, gdy przy Ogrodowej stanęła parterowa tkalnia. Kilka lat później wybudowano monumentalną przędzalnię, a także inne oddziały bielnik tkanin, apreturę, farbiarnię i drukarnię. W końcu magazyny i sklepy firmowe. W ten sposób narodził się potężny wielowydziałowy zakład, gdzie odbywał się pełny tok produkcyjny wyrobów bawełnianych. Najbardziej zurbanizowana strefa produkcyjna liczyła ponad 15 hektarów, ale wraz z rozwojem firmy powstawały kolejne magazyny, do fabryki doprowadzono też bocznicę kolejową. W sumie obszar zakładu podwoił się. Najbardziej widocznym budynkiem kompleksu fabrycznego jest potężna czteropiętrowa przędzalnia z czerwonej nietynkowanej cegły stojącej wzdłuż ulicy Ogrodowej. Już w 1881 roku po przeciwnej stronie ulicy stanęły domy dla robotników.
Pałac Izraela Poznańskiego i jego fabryka stanowią symbol wielokulturowej przeszłości Łodzi. W latach 70-tych cały kompleks objęty został ochroną konserwatorską.
Atrakcyjna Łódź
Ocena 5.0000 z 5.00. 2 głosów oddanych
Malwina Marczak, 2006-05-23 16:29:04
Atrakcyjne miasto
Łódź przez wiele lat funkcjonowała w powszechnej wyobraźni jako miasto fabryk i szarej codzienności. Niewiele osób dostrzegało jej walory architektoniczne, krajobrazowe, przyrodnicze i kulturowe.
Niepowtarzalne dziedzictwo materialne dzisiejszej Łodzi jest następstwem wielokulturowej, niebanalnej historii. Przez dziesiątki lat przeplatały się tutaj kultury: polska, żydowska, niemiecka i rosyjska. Dziś możemy podziwiać materialne dowody ich bytności w ?Ziemi Obiecanej?, które nadają miastu niepowtarzalny charakter.
Unikalne w skali światowej są zespoły rezydencjonalo ? przemysłowe. Dwa z nich znajdują się na terenie tzw. ?Księżego Młyna? i zostały wzniesione przez Karola Wilchelma Scheiblera i Ludwika Grohmana. Kolejny, usytuowany jest w centrum miasta i niegdyś należał do konkurencyjnego fabrykanta ? Izraela Kalmanowicza Poznańskiego. Obecnie na terenie wchodzącej w jego skład fabryki powstaje centrum kulturalno ? rozrywkowe ?Manufaktura?. Na zespół składały się budynki fabryczne, domy dla zatrudnionych robotników oraz okazała siedziba właściciela. W przypadku ?Księżego Młyna? były to także: szpital, ambulatorium, szkoła, sklepy - konsumy, remiza strażacka, odrębna bocznica kolejowa, folwark.... Jednak jak przystało na ?Polski Menchester?, bo tak często określa się Łódź, nie są to jedyne przykłady architektury przemysłowej w mieście.
Gdy niewielkie przedsiębiorstwa pionierów łódzkiego przemysłu, zaczęły przeobrażać się w imponujące fortuny, równocześnie powstawały ich okazałe siedziby. W Łodzi znajduje się około 200 willi i pałaców. Odwiedzając miasto nie można pominąć jego symbolu - Pałacu Poznańskiego obecnie siedziby Muzeum Historii Miasta Łodzi (ul. Ogrodowa 15/17). Warto także odwiedzić inne pałace: Pałac Karola Poznańskiego-obecnie Akademia Muzyczna( ul. Gdańska 32) oraz Pałac Maurycego Poznańskiego-obecnie Muzeum Sztuki wybudowane przez synów tego fabrykanta.
Słynna Państwowa Wyższa Szkoła Filmowa Telewizyjna i Teatralna im. Leona Schillera mieści się w dawnym pałacu Oskara Kohna (ul. Targowa 61/63), natomiast Miejska Galeria Sztuki na swą siedzibę obrała najpiękniejszą wille secesyjną, niegdyś będącą własnością Leopolda Kindermanna (ul. Więckowskiego 31/33).
Wspominając o wielokulturowej przeszłości miasta nie sposób pominąć zabytków sakralnych. Społeczność żydowska niegdyś licznie zamieszkująca Łódź, wzniosła cztery okazałe synagogi, które bezpowrotnie zostały zniszczone w czasie II wojny światowej. Jedynym świadkiem tamtych tragicznych wydarzeń jest ukryta w podwórzu, niewielka synagoga przy ul. Rewolucji 1905 (nr 28). Warto poświęcić chwilę uwagi cerkwi p.w. Św. Aleksandra Newskiego (ul. Kilińskiego 54) czy ewangelicko - augsburskiej świątyni p.w. Św. Mateusza (ul. Piotrkowska), która dzięki znakomitej akustyce gości koncerty organizowane przez Filharmonię Łódzką. Nieopodal na ulicy Piotrkowskiej usytuowana jest archikatedra p.w. św. Stanisława Kostki z dominującą nad tą częścią miasta 100 metrową wieżą.
W Łodzi znajduje się także największa w Europie nekropolia żydowska (ul. Bracka). Pierwszy cmentarz tego wyznania powstał przy ulicy przekornie nazywanej Wesołą, jednak nie dotrwał do dzisiejszych czasów. Nowy cmentarz utworzono w 1892 r. Obecnie zajmuje powierzchnię 41 ha, znajduje się tam 180 000 grobów, 65 000 macew. Spoczywają tam m.in. łódzcy przemysłowcy: Poznańscy, Silbersteinowie, Prussakowie, Stillerowie, Jarocińscy oraz rodzice Juliana Tuwima i Artura Rubinsteina. Rozległy obszar zajmuje pole gettowe gdzie pochowano ofiary Litzmannstadt Getto.
Stary Cmentarz ? katolicki, ewangleicki i prawosławny (ul. Ogrodowa), powstał w latach 1855-1858. Pochowano tam osoby, które przyczyniły się do rozwoju medycyny, kultury i nauki w Łodzi oraz wielkich fabrykantów: Biedermannów, Grohmannów, Geyerów, Kindermannów. Nad obszarem góruje wybudowana w neogotyckim stylu, okazała kaplica ? grobowiec rodziny Scheiblerów.
Będąc w Łodzi warto odwiedzić także jedyne w Polsce Centralne Muzeum Włókiennictwa i Muzeum Kinematografii, ponadto ciekawe zbiory prezentują Muzeum Archeologiczno ? Etnograficzne oraz Muzeum Tradycji Niepodległościowych wraz z oddziałem Radogoszcz, powstałym na terenie dawnego obozu hitlerowskiego.
Na obszarze miasta znajdują się 33 parki, z których 11 jest wpisanych do rejestru zabytków. W niedalekiej odległości od centrum usytuowany jest największy, liczący sobie 300 ha - tzw. Park na Zdrowiu. Na jego terenie w 1930 r. utworzono pierwszy w Polsce miejski rezerwat przyrody - Polesie Konstantynowskie. Należy również wybrać się do pobliskiego ogrodu botanicznego. Zgromadzona tam kolekcja obejmuje około 3 500 gatunków oraz odmian roślin.
Las Łagiewnicki jest jednym z największych miejskich lasów w Europie. Zajmuje powierzchnię ponad 1200 ha. Na jego terenie można podziwiać barokowy klasztor franciszkanów oraz najstarsze zabytki miasta: dwie drewniane kaplice z 1676 r. i z 1703 r. W centrum lasu utworzono rezerwat przyrody, natomiast całość jest częścią Parku Krajobrazowego Wzniesień Łódzkich. Pobliskie stawy w Arturówku są popularnym miejscem letniego wypoczynku łodzian. Zwolennicy kąpieli słonecznych mogą ich zażywać na niewielkiej plaży, natomiast miłośnicy aktywnych form rekreacji wypożyczyć kajak, łódkę lub rower wodny.
Niezwykle interesującym miejscem jest znajdująca się w południowo - wschodniej części miasta Ruda Pabianicka z tzw. Rudzką Górą - naturalnym wzniesieniem, z którego rozciąga się panorama Łodzi i okolic.
Lista wszystkich gmin
