Gmina Gródek nad Dunajcem
Wyświetlono ... razy.
ROŻNÓW - ruiny rycerskiego zamku Rożenów z XIV wieku
Ocena 3.5556 z 5.00. 9 głosów oddanych
KrzysztofKraszewski, 2006-06-14 15:22:21
Źródło informacji: http://free.of.pl/z/zamki/
Pod koniec XIV wieku panem zamku w Rożnowie był Andrzej Rożen, rycerz królewski. Jemu to przypadła w udziale zaszczytna misja. Gdy po śmierci Kazimierza Wielkiego królem Polskim został Ludwik Węgierski rządy jego, sprawowane zwykle z odległej Budy nie budziły wśród panów Polskich zachwytu. Aby ci nie obrali sobie podczas jego nieobecności nowego monarchy, matka jego, a siostra Kazimierza, Elżbieta uwiozła na Węgry insygnia koronacyjne. Nie oddano ich nawet udającej się do Polski Jadwidze. Dopiero Jagiełło wystarał się u następcy Ludwika, Zygmunta obietnicę zwrotu insygniów. Istotnie, król Zygmunt słowa dotrzymał, a przekazanie cennego depozytu powierzył właśnie Andrzejowi Rożenowi. A że tradycyjny szlak z Węgier wiódł doliną Dunajca, przy którym to szlaku stał rodowy zamek Rożena, można spodziewać się, że rycerz zatrzymał się po drodze w swoich włościach. Tak więc mury starego zamczyska w Rożnowie stały się na krótko schronieniem dla korony Chrobrego, włóczni św. Maurycego oraz innych insygniów. Zaś sam Rożen zyskał królewską łaskę i hojną nagrodę.
W Rożnowie istnieją ruiny dwóch zamków. Pierwszy został wzniesiony na wzgórzu Łaziska przez ród Gryfitów w XIII wieku. Następni jego właściciele Rożenowie, dokonali rozbudowy zamku w XIV wieku. Przez jakiś czas stanowił własność sławnego rycerza Zawiszy Czarnego. Dzierżony był następnie przez rody Wydżgów i Tarnowskich. Opuszczony w połowie XVI wieku uległ ruinie. Z zamku zachowały się fragmenty murów.
Drugi zamek, zwany twierdzą nad Dunajcem zaczął wznosić hetman Jan Tarnowski w pierwszej połowie XVI wieku. Miała to być pierwsza na ziemiach polskich nowożytna twierdza dostosowana do wymogów ówczesnego pola walki. Niestety, śmierć hetmana przerwała dzieło i opuszczony obiekt dotrwał do naszych czasów jako ruina. Zachowały się resztki murów, ludwisarnia, budynek bramny oraz beluarda.
Schowaj komentarze << (1)
Podolanka
Piękna legenda, ale to wszystko działo się w Gródku nad Dunajcem i nie był to Andrzej Rożen tylko Sulisław. Musiał uciekać ze swojego Gródka na Węgry, ponieważ ugodził śmiertelnie Jaśka Kmitę. Jest jeszcze jedna wersja, iż był to Piotr Rożen, ten występuje w historycznych źródłach. Pozdrawiam
Tropie - kościół p.w. śś. Pustelników Świerada i Benedykta z przełomu XI-XII w.
Ocena 5.0000 z 5.00. 1 głosów oddanych
AlbumRomanski, 2006-06-09 13:55:01
Źródło informacji: Album Romański
Informacje opracowane przez:
Małgorzatę Fugiel & Michała Kuźmńskiego
iełatwo trafić do Tropia, zagubionego na Pogórzu Rożnowskim. Wieś leży nad zbiornikiem czchowskim, na północ od Rożnowa. Jeśli jedzie się trasą Czchów-Nowy Sącz, najlepiej skorzystać z promu, który przewiezie wprost na miejsce. Trudno przegapić, bo po drugiej stronie zbiornika w niezwykle malowniczym miejscu znajdujemy kościółek z reliktami pamiętającymi przełom XI i XII wieku.
Pierwotnie był on jednonawową świątynią z prosto zamkniętym prezbiterium, orientowaną, postawioną z ciosów piaskowca. Być może nawet ufundował go w 1045 roku Kazimierz Odnowiciel, a legenda i niektóre zapisy wspominają konsekrację dokonaną w 1073 r. przez bp. Stanisława ze Szczepanowa, męczennika. W XIII wieku od północy dobudowano zakrystię. Dziś z tamtej budowli pozostały wzniesione z ciosów mury prezbiterium, północnej ściany nawy (oraz relikty w ścianie zachodniej). Od strony wschodniej, w prezbiterium znajdziemy wydłużone rozglifione okienko. XIV- i XVII wieczne upiększenia i rozbudowy znacznie zmieniły bryłę kościoła - m.in. dobudowane od północy pomieszczenia, kruchta i kaplica. Na pocieszenie powiedzmy, że całość, położona na zboczu wznoszącego się nad jezioro czchowskie wzgórza formującego naturalny amfiteatr - wygląda imponująco.
Wewnątrz, mimo wszechobecnego baroku rustykalnego, rzuca się po pierwsze w oczy arkada łuku tęczowego, na którego ościeżach odnajdziemy mocno już nieczytelne resztki fresków pochodzących z XII wieku, a więc jedne z najstarszych w Polsce. Malowidło w ościeżu północnym przedstawia postać Chrystusa Tronującego (choć niekoniecznie Chrystusa - Świechowski pisze po prostu o "świętym królu"). Resztki malowideł przetrwały też na bocznych ścianach prezbiterium - być może przedstawiały innych świętych, na tle malowanych arkad. Romańska jest także wnęka w północnej ścianie prezbiterium - piscina (bądź tabernakulum (?) ). Dziś stoi tam relikwiarz św. Świerada.
To właśnie z tą postacią wiąże się kult w Tropiu. Św. Świerad był mnichem benedyktyńskim reguły św. Romualda (czyli kamedułą), żył na przełomie X i XI wieku. W miejscowości można też oglądać jego pustelnię.
Tropie jest niezwykle malowniczym miejscem i z pewnością warto przyjechać tu po drodze np. z nart w Krościenku. Przestrzegamy natomiast przed lokalnymi zwyczajami - już w kruchcie dowiadujemy się, że należy wypożyczyć nagranie magnetofonowe z nagranym przewodnikiem (10 zł). Podobno tropiański proboszcz nie odpuścił 45-minutowego seansu z nagraniem nawet wycieczce dzieci. Cóż, doceniamy chęci, ale wiadomo, jak to z chęciami jest. Formuła "co łaska obowiązkowo" budzi naszą odruchową niechęć. Gorąco więc zachęcamy do naśladowania nas: wślizgnąć się do świątyni i obejrzeć te romańskie perełki, zanim włączą magnetofon i każą płacić.
Rożnów, kościół p.w. św. Wojciecha
MarekSztorc, 2006-06-07 14:21:52
Źródło informacji: Zabytki architektury sakralnej
Opracowane przez Marka Sztorca.
Kościół w Rożnowie został zbudowany w 1661 r. na miejscu kaplicy grodowej pod tym samym wezwaniem. Fundatorem świątyni był Jan Wielopolski, kasztelan wojnicki, on również uposażył parafię, którą w 1662 r. erygował bp krakowski Mikołaj Oborski. Konsekracji kościoła w 1705 r. dokonał bp krakowski Kazimierz Łubieński. W 1902 r. kościół został odnowiony i częściowo przebudowany, przekształcono wtedy stropy i wymieniono poszycie dachowe z gontowego na blaszane. Kościół w Rożnowie jest budowlą drewnianą, o konstrukcji zrębowej. Złożony jest z nawy i węższego prezbiterium, zamkniętego trójbocznie, po bokach którego stoją dwie przybudówki zakrystyjne. Przy nawie od północy i zachodu dobudowano kruchty. Kościół nakryty jest dwuspadowym dachem, pobitym blachą, z baniastą wieżyczką na sygnaturkę nad nawą. Na zewnątrz ściany zostały oszalowane. Wnętrze nakryte jest pozornym sklepieniem kolebkowym, w nawie z płaskimi odcinkami stropowymi po bokach, wspartymi na czterech słupach. Na ścianie nad chórem muzycznym zachowały się fragmenty polichromii późnorenesansowej z 1688 r. W prezbiterium znajduje się barokowy ołtarz główny z około 1700 r., z rzeźbioną grupą Ukrzyżowania z 2. poł. XVII w. oraz dwiema bramkami z drzwiczkami po bokach, na których namalowano postacie Anioła Stróża i św. Michała Archanioła. W nawie przy łuku tęczy ustawione są dwa ołtarze boczne, oba z 2. ćw. XVIII w., utrzymane w stylu regencji. Szczególną uwagę warto zwrócić na ołtarz prawy z barokowym, łaskami słynącym obrazem Matki Boskiej Bolesnej z XVII w. Wnętrze kościołaZ kolei w lewym ołtarzu bocznym umieszczony jest XVIII-wieczny obraz patrona świątyni św. Wojciecha. Resztę wyposażenia stanowią: barokowa chrzcielnica kamienna z XVII/XVIII w. z drewnianą pokrywą z 1663 r., z rzeźbą św. Jana Chrzciciela, ufundowana przez Woynickiego, kasztelana krakowskiego, starostę warszawskiego i bocheńskiego, neobarokowa ambona, barokowe stalle z 2. poł. XVII w., również barokowy konfesjonał z 2. poł. XVII w., z malowidłami figuralnymi, oraz kilka barokowych obrazów z początku XVIII w.: św. Antoniego, św. Jana Nepomucena, Chrystusa i portret Stanisława Krzesza z Męciny z 1691 r. Przy kościele stoi dzwonnica, wzniesiona około połowy XIX w., w formie trzech filarów nakrytych daszkiem gontowym, między którymi zawieszone są trzy dzwony, jeden z nich odlany został przez ludwisarza Macieja Urlicha w Preszowie w 1661 r.
Schowaj komentarze << (1)
Kasia z katowic
w rożnowie jest pięknie,jeżdze tam już prawie 30 lat i będę jeżdzi do końca życia,mam tam rodzinę i bardzo się z tego cieszę pozdrawiam wszystkich
Przydonica, kościół p.w. Matki Boskiej Różańcowej
MarekSztorc, 2006-06-07 14:21:16
Źródło informacji: Zabytki architektury sakralnej
Opracowane przez Marka Sztorca.
Parafia w Przydonicy powstała ok. 1358 r. z fundacji rodów Gerałtów i Gryfitów. W latach 1592-1606 tutejsza parafia nie posiadała duszpasterza, w 1596 r. administrację parafią przejął proboszcz z Podola. Niebawem Przydonica utraciła prawa parafii i popadła w zależność filialną od Podola. Dopiero w 1925 r. bp tarnowski Leon Wałęga ponownie erygował w Przydonicy parafię. Obecny kościół został zbudowany w 1527 r. i konsekrowany ok. 1580 r. Wieża został dobudowana zapewne w XVIII w.
Jest to kościół drewniany o konstrukcji zrębowej, zbudowany w tradycji budownictwa gotyckiego, z wieżą o konstrukcji słupowej, oszalowany. Prezbiterium zamknięte trójbocznie z zakrystią od północy. Szersza nawa z niewielką kruchtą od południa i wieżą z przedsionkiem w przyziemiu. Wieża o ścianach pochyłych z pozorną izbicą, nakryta hełmem baniastym z latarnią. Na zewnątrz ściany kościoła przedzielone w połowie wysokości okapem, dachy dwuspadowe o wspólnej kalenicy z barokową wieżyczką na sygnaturkę z latarnią. Do wnętrza od zachodu prowadzi ostrołukowy portal gotycki z malowaną dekoracją roślinną i kartuszami z herbami Gierałt i Gryf. Dwa pozostałe portale również gotyckie, do nawy od południa zamknięty motywem trójliścia oraz do zakrystii, zamknięty łukiem w tzw. ośli grzbiet. Wnętrze nakryte stropem płaskim, w nawie z zaskrzynieniami, ozdobionym malowidłami z motywem kasetonów z rozetami. Środkowa kwatera tryptyku późnogotyckiegoOkna w obramieniach zamkniętych łukiem w ?ośli grzbiet?. Również otwór tęczy o podobnym wykroju, w nim belka z późnogotycką Grupą Ukrzyżowania z 2. poł. XVI w.: krucyfiksem i rzeźbami Matki Bożej oraz śś. Marii Magdaleny i Jana Ewangelisty. W prezbiterium figuralna polichromia późnorenesansowa z przed 1596 r. fundacji Ostrogskich z cyklami Męki Pańskiej w półkolistych arkadach, Legendy św. Stanisława, scena Chrztu Chrystusa oraz postaciami świętych i ewangelistów. Polichromia w nawie z 1904 r. Obok polichromii we wnętrzu kościoła uwagę zwraca umieszczony w ołtarzu głównym łaskami słynący obraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem ?Pocieszenia?, barokowy z XVII w., według tradycji darowany przez króla polskiego Jana III Sobieskiego po zwycięskiej bitwie pod Wiedniem w 1683 r. W zwieńczeniu tego ołtarza obraz św. Floriana z 2. poł. XVIII w. Na uwagę zasługują także dwa malowane tryptyki, wysokiej klasy dzieła cechowych warsztatów małopolskich. Pierwszy od lewej gotycki z XV w. z Matką Boską z Dzieciątkiem w promienistej mandorli na tle gaju różanego (Madonna Apokaliptyczna) w polu środkowym, na awersach Zwiastowanie i na rewersach śś. Katarzyna i Barbara, w zwieńczeniach obrazy dodane w XX w., w predelli późnogotycka płaskorzeźba Chrystusa Salwatora z XVI w. Drugi tryptyk po prawej gotycko-renesansowy, z 1. poł. XVI w., z Matką Boską z Dzieciątkiem w otoczeniu śś. Katarzyny i Mikołaja i klęczącą postacią fundatora u dołu, na awersach sceny z legendy św. Katarzyny a na rewersach sceny Męki Pańskiej, w predelli Chrystus w studni. Na wyposażeniu kościoła ponadto: rokokowa ambona z 2. poł. XVIII w., z obrazem Chrystusa Salwatora w zaplecku, chrzcielnica z XIX w., z fragmentami renesansowego trzonu. Na zewnątrz kościoła dawna chrzcielnica gotycka, kamienna z 1. poł. XVI w.
Schowaj komentarze << (1)
Bogusława
Super !!! Byłam duzo razy w tym kosciele. Wiedzialam ze jest to zabytek ale ten opis jest rewelacyjny. Chwali sie taka prace .
Zycze duzo radosci w dalszej pracy
Tropie, kościół p.w. śś. Andrzeja Świerada
MarekSztorc, 2006-06-07 14:12:30
Źródło informacji: Zabytki architektury sakralnej
Opracowane przez Marka Sztorca.
Parafia w Tropiu powstała przypuszczalnie juz w XI w. w ośrodku kultu związanym z działalnością św. Świerada, który miał żyć na tym terenie na przełomie X i XI w. oraz jego ucznia św. Benedykta Pustelnika. Jednak pierwsza wzmianka o niej pochodzi dopiero z 1325 r. Kościół na tym miejscu istniał już prawdopodobnie około 1080-1090 r., był zapewne przebudowywany w ciągu XII i XIII w. oraz po pożarze około 1347 r. W latach 1563-1603 był użytkowany przez kalwinów. Po odzyskaniu przez katolików kościół został gruntownie odnowiony i znacznie powiększony. Ponownej konsekracji dokonał bp krakowski Tomasz Oborski w 1641 r. W latach 1958-66 przeprowadzono w kościele zakrojone na szeroką skalę badania archeologiczne i historyczne.
Widok kościoła od pn.Ten pierwotnie romański kościół został przekształcony w okresie baroku. Złożony jest z kwadratowego prezbiterium i szerszej nawy oraz licznych przybudówek. Na zewnątrz kościół opięty jest przyporami, nieregularnie rozmieszczonymi i nakryty dachami dwuspadowymi o wspólnej kalenicy z barokową wieżyczka na sygnaturkę nad nawą. Zachowały się pewne elementy architektury romańskiej, m.in. okienko w obramieniu kamiennym oraz wiele luźnych elementów architektonicznych jak kapitele i kolumny z okna bliźniego. Do wnętrza prowadzą od północy odrzwia ostrołukowe z ok. połowy XIV w. oraz portal renesansowy od południa z 1. poł. XVI w. Na zewnętrznych ścianach zachowała się częściowo późnorenesansowa dekoracja sgraffitowa z 1634 r. Wewnątrz prezbiterium nakryte sklepieniem żaglastym, nawa zaś nakryta stropem płaskim. W prezbiterium fragmenty polichromii romańskiej z XII w., wiązane z kręgiem malarstwa naddunajskiego, m.in. postać św. Stefana, odsłonięte i konserwowane pod kierunkiem Józefa Dutkiewicza. Na stropie malowidła rokokowe z 2. poł. XVIII w., m.in. scena Zesłania Ducha Świętego oraz przedstawienia z życia św. Świerada, modlitwa w grocie i omdlenie po ciężkiej pracy.
W ołtarzu głównym oglądać możemy barokowy obraz Koronacji NMP przez św. Trójcę w asyście śś. Świerada i Benedykta pustelników z 1627 r., w tle obrazu widok kościoła w Tropiu. Na wyposażeniu kościoła także dwa rokokowe ołtarze boczne, przy tęczy z 2. poł. XVIII w., w prawym obraz MB Różańcowej z XVIII w., w lewym św. Benedykta z 1765 r. oraz rzeźba św. Andrzeja Świerada, rokokowa z 2. poł. XVIII w. W kaplicy ołtarzyk barokowy z obrazem Chusty św. Weroniki z XVII w. W niszy ściennej umieszczona jest chrzcielnica z kamienną czarą barokową i obudową w formie ołtarzyka, rokokową z 1774 r., na drzwiczkach obudowy malowidła: Obrzezanie, Chrzest Chrystusa i Chrzest dziecka. Z innych sprzętów warto wymienić renesansową kropielnicę kamienną z XVII w., ambonę rokokową z 2. poł. XVIII w., przerobioną w 1959 r. dwa konfesjonały wczesnobarokowe z XVII w.W tutejszym kościele znajdziemy też późnogotycki obraz MB z Dzieciątkiem oraz śś. Katarzyną i Barbarą z XV/XVI w., pierwotnie środkowy fragment tryptyku, barokową płaskorzeźbę MB z Dzieciątkiem z około 1720 r. i rokokowy krucyfiks z XVIII w. Na ścianch epitafia: 1. Jana Wiernka z Witowic, żołnierza w bitwie pod Chocimiem w 1621 r. (zm. 1638); 2. Adama Siedmiogrodzkiego, uczestnika powstania listopadowego, zesłańca na Sybir (zm. 1868), oba marmurowe, z inskrypcjami.
Przy kościele stoi dzwonnica wzniesiona w 1. poł. XIX w., w kształcie potrójnej arkady na zawieszenie dzwonów, zwieńczona trójkątnym szczytem.
Podole, kościół p.w. Podwyższenia Krzyża Świętego
MarekSztorc, 2006-06-07 14:11:52
Źródło informacji: Zabytki architektury sakralnej
Opracowane przez Marka Sztorca.
Parafia w Podolu, powstała między rokiem 1358 a 1373 z fundacji Drużynitów, wieś nosiła wtedy nazwę Stara Przydonica. Wiadomo, że w 1390 r. parafię uposażyli Stanisław, Andrzej i Jan de Słupcza. Obecny gotycki kościół został zbudowany w początku XVI w. i następnie konsekrowany około 1540 r. Był kilka razy odnawiany i przebudowany, m.in. w XVIII w. kiedy dobudowano barokową wieżę.
Ten drewniany kościół złożony jest z nawy i trójbocznie zamkniętego prezbiterium, wzniesionych w konstrukcji zrębowej oraz wieży o konstrukcji słupowej. Przy nawie od frontu wieża o ścianach pochyłych, podzielona gzymsami na cztery kondygnacje, z pozorną izbicą, nakryta barokowym, baniastym hełmem z latarnią. Na zewnątrz ściany oszalowane, przedzielone w połowie wysokości obiegającym okapem. Kościół nakryty jest stromymi dachami dwuspadowymi o wspólnej kalenicy, krytymi blachą. Wnętrze nakryte zostało stropami płaskimi, w nawie z zaskrzynieniami, o podziałach kasetonowych. Nad wejściem chór muzyczny o prostym parapecie, wsparty na słupach. Okna od wewnątrz w obramieniach późnogotyckich, zamknięte łukiem w formie tzw. oślego grzbietu. W wejściach dwa portale w obramieniach uszatych, zapewne z XVII w.
Wewnątrz na ścianach widoczna jest renesansowa polichromia figuralna o bogatym programie ikonograficznym z 1542 r., odsłonięta i konserwowana w 1959 r. Ponadto w parapecie chóru muzycznego zachowało się kilka desek z pierwotnego stropu z gotyckim malowidłem dekoracyjnym z początku XVI w., wykonanym przy pomocy szablonów.
Na wyposażeniu kościoła znajdują się trzy ołtarze. W posiadającym formę tryptyku, manierystycznym ołtarzu głównym z 2. poł. XVI w. umieszczone zostały w polu środkowym obrazy z XIX w.: Matka Boska z Dzieciątkiem w typie Kalwaryjskiej oraz Ukrzyżowanie, na skrzydłach bocznych znajdują się całkowicie przemalowane, renesansowe obrazy śś. Piotra i Pawła, natomiast w górnej kondygnacji widoczny barokowy obraz św. Trójcy. W nawie ustawione zostały dwa barokowe, dwukondygnacjowe ołtarze boczne z 2. poł. XVII w. W polu głównym lewego ołtarza umieszczona jest rzeźba NMP z Lourdes, po jej bokach znajdują się obrazy śś. Macieja i Bartłomieja. W środkowej części górnej kondygnacji widnieje obraz św. Grzegorza Wielkiego a po jego bokach obrazy śś. Antoniego i Franciszka. Wszystkie obrazy podobnie jak ołtarz pochodzą 2. poł. XVII w. W dolnej strefie prawego ołtarza umieszczona jest nowsza rzeźba Serca Pana Jezusa z obrazami śś. Katarzyny i Heleny z 2. poł. XVII w. po bokach. Powyżej widnieje obraz św. Rodziny z XIX/XX w., po bokach którego ustawiono barokowe rzeźby śś. Piotra i Andrzeja. Pod obecnym antependium ołtarza znajduje się kamienna płyta nagrobna Jadwigi Posadowskiej (zm. 1578), renesansowa z inskrypcją i herbem Bróg. Pozostałe zabytki ruchome w kościele to: dość prymitywna, późnogotycka chrzcielnica kamienna z 1. poł. XVI w., z kilkoma rzeźbionymi, trudno czytelnymi herbami m.in. Topór i Gierałt, nakryta drewnianą pokrywą z 1861 r., barokowa ambona z 2 poł. XVII w., dwie kropielnice kamienne, zapewne z XVII w., dwa barokowe obrazy: Matki Boskiej z Dzieciątkiem na półksiężycu w otoczeniu chórów świętych z 2. poł. XVII w. i Chrystusa Ecce Homo z XVII/XVIII w., kilka rzeźb: w tęczy późnogotycki krucyfiks z 2. ćw. XVI w., również późnogotycki Chrystus Zmartwychwstały, z początku XVI w., dwa krucyfiksy barokowe z XVIII w. i ludowy Chrystus Frasobliwy z XIX/XX w.
Przy kościele stoi dzwonnica, zbudowana w 1955 r. wraz z murem otaczającym kościół, kamienna, w kształcie trzech filarów z krosnami na zawieszenie dzwonów, nakryta daszkiem dwuspadowym, gontowym. W murze otaczającym kościół jest wnęka, w której umieszczony został pomnik nagrobny niewiadomego duchownego, kamienny z XVIII w., z leżącą postacią zmarłego. Powyżej ustawiony jest posąg św. Jana Nepomucena, barokowy z XVIII w., pochodzący z figury przydrożnej.
Zamek Dolny
zamki.net, 2006-05-31 14:15:57
Źródło informacji: Zamki polskie
Opracowane przez Bartosza Jastrzębskiego.
Wstęp:
Wejście na teren zamku jest darmowe
Parking:
W pobliżu zamku nie ma parkingu, ale jest gdzie zaparkować
Stan zachowania:
Do dziś przetrwał budynek bramny, mur kurtynowy i beluard
Trudność odnalezienia:
Zamek stoi wprawdzie przy głównej drodze, ale jest zupełnie niepozorny i łatwo go przeoczyć
Trudność dojścia:
Dojście do zamku nie jest wielkim wyzwaniem
Subiektywna ocena:
Mało interesujące budynki
Rys historyczny:
Historia zamku jest ściśle związana z losami Zamku Górnego. W połowie XVI w. ówczesny właściciel wsi - hetman Jan Amor Tarnowski - uznał, iż Zamek Górny nie nadaje się do rozbudowy i rozpoczął budowę nowożytnego zamku bastionowego. Budowa ta nigdy nie została jednak ukończona, a w XVIII w. uległa zniszczeniu. Do dziś zachowały się tylko nieliczne budynki, które na przestrzeni wieków wykorzystywane były jako ludwisarnia i gorzelnia.
Więcej informacji uzyskają Państwo pod adresem Zamki polskie
Zamek Górny, Wzgórze Łaziska
zamki.net, 2006-05-31 14:14:49
Źródło informacji: Zamki polskie
Opracowane przez Bartosza Jastrzębskiego.
Wstęp:
Wstęp do zamku jest bezpłatny
Parking:
W pobliżu nie ma parkingu
Stan zachowania:
Z zamku zachowały się tylko mury
Trudność odnalezienia:
Ruiny stoją przy głównej drodze nie powinno być więc trudności z ich odnalezieniem
Trudność dojścia:
Aby wejść na teren zamku trzeba wdrapać się po krótkim, ale bardzo stromym podejściu. Po deszczu lub w zimie będzie to bardzo trudne
Sympatyczne miejsce, ale nie grzeszy urodą
Rys historyczny:
Z przekazów historycznych wynika, że zamek został zbudowany przez ojca Piotra i Klemensa Rożnów. Niestety zarówno imię budowniczego, jak i dokładna data powstania zamku są nieznane. Zamek pojawia się w dokumentach historycznych dopiero w 1370 r., dlatego uważa się, iż powstał on w okresie pomiędzy 1336 a 1370 r. Zamek zwany później Górnym był własnością rodu Rożnów do początku XV w., kiedy to przeszedł w ręce Mikołaja i Piotra Kurowskich. W 1426 r. warownię kupił Zawisza Czarny z Garbowa herbu Sulima, bohater spod Grunwaldu. Na początku XVI w. zamek jako posag wnuczki Zawiszy przeszedł w ręce Leliwitów Tarnowskich. Nie był już wówczas używany i zaczął popadać w ruinę.
Więcej informacji uzyskają Państwo pod adresem Zamki polskie
Zamek w Gródku nad Dunajcem
zamki.net, 2006-05-30 14:26:43
Źródło informacji: Zamki polskie
Opracowane przez Bartosza Jastrzębskiego.
Wstęp:
Budowla znajdowała się w miejscu obecnej wyspy. Obecnie nie ma po niej śladu, a na wyspę nie wolno wchodzić
Parking:
Trudno byłoby zaparkować na wodzie ;-)
Stan zachowania:
Po budowli nie pozostał żaden ślady
Trudność odnalezienia:
Gródek stał w miejscu, gdzie obecnie znajduje się wyspa. Niestety nawet mieszkańcy o tym nie wiedzą.
Trudność dojścia:
Dojście jest niemożliwe. Można jedynie dopłynąć
Subiektywna ocena:
Nie ma czego oceniać
Rys historyczny:
Niektórzy ludzie dziwią się, jak to możliwe, że zamek znajdował się na wyspie. Należy jednak pamiętać, iż przed wybudowaniem zapory na Dunajcu, obecna wyspa była zwykłym wzniesieniem, położonym na prawym brzegu rzeki.
O samym założeniu obronnym niewiele wiadomo. Po raz pierwszy wspomniał o nim Jan Długosz. Później pisał o nim szesnastowieczny historyk Bartosz Paprocki, uznając budowlę za pierwotną siedzibę rodziny Rożnów herbu Gryf. Natomiast pierwsze wzmianki o wsi Gródek znalazły się w dokumencie z 1336 r. wystawionym przez królową Jadwigę. Nadała ona wówczasz Giedkowi herbu Gryf immunitet sądowy i prawo magdeburskie dla jego dóbr. Po śmierci Giedki wieś wraz z budowlą obronną odziedziczył Michał, prawdopodobnie syn Giedki, a następnie Klemens zwany Grotek lub Grodek, syn Michała. Klemens zmarł bezpotomnie, a jego dobra przeszły na własność siostrzeńców - Słupeckich herbu Świnka, którzy z kolei przekazali je Piotrowi Kurowskiemu. Ten zaś nie mieszkał w obronnej rezydencji i stała się ona własnością Grodeckich herbu Turzyna. Wkrótce potem budowla musiała upaść, gdyż Jan Długosz domyślał sie tylko jej istnienia.
Badania przeprowadzone przed zalaniem tych terenów ani nie potwierdziły ani nie zaprzeczyły istnieniu budowli. Stwierdzono jedynie istnienie reliktów ziemnego wału o wysokości 1 m.
Więcej informacji uzyskają Państwo pod adresem Zamki polskie
Lista wszystkich gmin
