Strona główna » Odyssei Kultura » Demokratyczna Republika Konga - Kultura, obyczaje, zabytki

Demokratyczna Republika Konga - Kultura, obyczaje, zabytki

[Obyczaje i tradycje] Hymn państwowy

Debout Congolaise (Powstańcie Kongijczycy)

Debout Congolais
Unis par le sort
Unis dans l'effort pour l'indépendance
Dressons nos fronts
Longtemps courbés
Et pour de bon
Prenons
Le plus bel élan
Dans la paix

Ô Peuple ardent
Par le labeur
Nous bâtirons un pays plus beau qu'avant
Dans la paix

Citoyens,
Entonnez
L'hymne sacré de votre solidarité
Fi?rement
Saluez
L'embl?me d'or de votre souveraineté
Congo

Don béni, Congo
Des a?eux, Congo
Ô Pays, Congo
Bien aimé, Congo

Nous peuplerons ton sol
Et nous assurerons ta grandeur

Trente juin, Ô doux soleil
Trente juin, du trente juin
Jour sacré, sois le témoin
Jour sacré de l'immortel serment de liberté
Que nous léguons
? notre postérité
Pour toujours.

[Zabytki] Obiekty z Listy Światowego Dziedzictwa UNESCO

* 1979 - Park Narodowy Virunga (zagrożone)
* 1980 - Park Narodowy Garamba (zagrożone)
* 1980 - Park Narodowy Kahuzi-Biega (zagrożone)
* 1984 - Park Narodowy Salonga (zagrożone)
* 1996 - Rezerwat okapi w lesie Ituri (zagrożone)

[Obyczaje i tradycje] Obyczaje pogrzebowe i wiara w przodków

Kiedy ktoś umiera, wokół jego ciała kładzie się drobne prezenty, które zmarły będzie mógł ze sobą zabrać w zaświaty. Następnie ciało okrywane jest całunem i palone. Kobiety malują twarze na biało na znak zarówno żałoby, jak i siły do przezwyciężania przeciwności losu.

Wielu mieszkańców kraju wierzy, że dusze ludzi, którzy umarli, pozostają z rodziną. Można się z nimi komunikować; służą między innymi za pośredników między żyjącymi a Bogiem. Ludzie często proszą swoich przodków o deszcz, zdrowie, obfite zbiory lub rozwiązanie problemów, które ich nękają. Aby powitać dusze zmarłych, na drzewach zawiązuje się białe tkaniny.

[Obyczaje i tradycje] Uzdrowiciele ngangas

Duchowi uzdrowiciele, często zwani 'ngangas', używają poświęconych lekarstw sporządzonych z ziół, by wyleczyć pacjentów. Ludzie zwracają się do nich w poszukiwaniu leku na ból głowy, chorobę skóry, AIDS, by prosić o obfite zbiory lub poczęcie, lub by wysłuchać, jaka czeka ich przyszłość.

Podczas niektórych rytuałów spełnionych musi być szereg warunków: np. zabijanie kurczaków, jedzenie specjalnych ziół czy powtarzanie konkretnych zdań.

Często pacjentowi mówi się, by wrócił rano, aby nganga mógł zostać oświecony i znaleźć rozwiązanie w czasie snu i rozmów z przodkami.

Wiedza uzdrowicieli jest przekazywana z pokolenia na pokolenie, a ich usługi są płatne. Wielu polityków regularnie konsultuje się z nganga.

[Obyczaje i tradycje] Etykieta

Nieformalne ubranie jest dozwolone, lecz niepisaną zasadą jest, że im schludniej ktoś wygląda, tym więcej szacunku wzbudza. Większość mieszkańców kraju nosi czyste, kolorowe stroje. Kobiety ubierają długie spódnice, nigdy spodnie.

Należy być ostrożnym przy wykonywaniu zdjęć, zwłaszcza w okolicach obiektów wojskowych.

Ważnym rytuałem, jaki należy spełnić przed każdą rozmową, jest powitanie i spytanie o samopoczucie.

[Obyczaje i tradycje] Małżeństwo i rodzina

W przeszłości kobiety należały do swoich ojców, a następnie przekazywane były mężom. Ojciec męża ofiarowywał ojcowi żony prezenty (broń, pożywienie, niewolników), które pokryć miały stratę związaną z odejściem córki.

Dziś na terenach wiejskich często zdarza się, że mężczyzna ma wiele żon. Dzieje się tak zwłaszcza w przypadku zarządzających wioskami. Chodzi o zapewnienie sobie jak największej ilości potomstwa, które żyć będzie tak długo, by a domostwie nie zabrakło rąk do pracy.

[Obyczaje i tradycje] Status kobiet

Pomimo, że wiele etnicznych grup zamieszkujących na terenie kraju praktykuje sukcesję matrylinearną, w której spuścizna przekazywana jest rodzinie od strony matki, kobiety stoją niżej na drabinie społecznej niż mężczyźni. Duża presja wywierana jest na młode kobiety, które nie są jeszcze zamężne, a w miastach samotne kobiety postrzegane są wręcz jako prostytutki. Z większości wydatków żony muszą tłumaczyć się mężom, co ma uczynić je bardziej zależne i posłuszne.

[Obyczaje i tradycje] Religia

Około 80% mieszkańców Demokratycznej Republiki Konga to chrześcijanie, głównie katolicy. Pozostali wyznają wierzenia tradycyjne (monoteizm, animizm, witalizm, czczenie przodków, magia) lub są członkami synkretycznych sekt, które łączą elementy chrześcijaństwa i wierzeń ludowych. Najpopularniejszą z nich jest Kimbangizm (Kościół Jezusa Chrystusa na Ziemi ustanowiony przez proroka Simona Kimbangu), zakazany swego czasu przez belgijskich kolonizatorów.

[Obyczaje i tradycje] Języki

Oficjalnym językiem w Demokratycznej Republice Konga jest francuski (kraj był kiedyś belgijską kolonią). Cztery inne języki mają charakter narodowych: Kikongo, Lingala, Swahili i Tshiluba. Ponadto używanych jest ponad dwieście innych języków. Większość mieszkańców kraju mówi kilkoma językami.

[Obyczaje i tradycje] Struktura etniczna

Na terenie Demokratycznej Republiki Konga zamieszkuje ponad dwieście różnych grup etnicznych. Na północy kraju, blisko granicy z Sudanem, żyją ludzie, których kultura pozostaje pod wpływem arabskojęzycznych mieszkańców Bliskiego Wschodu. Reszta terytorium zamieszkiwana jest przez członków plemion Bantu: między innymi Luba, Lunda, Kuba, Kongo i Mongo.